tag:blogger.com,1999:blog-204290862011-04-21T13:12:37.913-07:00തുഷാരം....the collection of words !!തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.comBlogger681100tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-49159514475418022322008-03-21T11:42:00.000-07:002008-03-21T11:43:06.267-07:00ThusharamDear Reader..<br />Thusharam is shifted to <a href="http://www.thusharam.com/">http://www.thusharam.com</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-4915951447541802232?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-77260092490486196672007-06-22T23:00:00.000-07:002007-06-22T23:13:59.057-07:00തുഷാരം - മിഥുനം 1182 (ജൂണ് - ജൂലൈ 2007) ലക്കം- 18പത്രാധിപക്കുറിപ്പ് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=131">ഇരകള്ക്ക് വില പേശുന്ന ലോകക്രമം</a><br /><br />ആരോഗ്യം - ജയേഷ്.പി.വി<br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=115">ചികുന് ഗുനിയ</a><br /><br />വിവര സാങ്കേതികം - അനീസ് കൊടിയത്തൂര് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=106">സിനിമാ നിര്മ്മാണത്തിലെ ഡിജിറ്റല് സാങ്കേതികത</a> <a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-mithhunam/"></a><br /><br />നുറുങ്ങുകള് - റഷീദ് ചാലില് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=118">നുറുങ്ങുകള്</a><br /><br />ചിത്രാലയം - എസ്.കെ.ചെറുവത്ത് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=107">ഹാസ്യതാരങ്ങളുടെ പ്രസക്തി</a><br /><br />പരിചയം - സപ്ന അനു ബി ജോര്ജ്ജ് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=105">എണ്ണക്കറുപ്പിന് ഏഴഴകുള്ള സംഗീതം - പ്രദീപ് സോമസുന്ദരം</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=119">നൂറാമിന്ദ്രിയം - സജീവ് വി കിഴക്കേപ്പറമ്പില് </a><br /><br />പാചകം - സിമി അന്വര് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=104">നീലഗിരി മട്ടണ്കറി</a><br /><br />കഥ - ഗിരിജ മേനോന് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=112">ഒന്നും പറയാതെ..</a><br /><br />കഥ - സബീര് അലി പട്ടാമ്പി<br /> <a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=114">കടലിന്റെ കഥ</a><br /><br />കവിത - പ്രദീപ് എം. മേനോന് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=108">പെണ്ണിരകള്</a><br /><br />കവിത - ലീല എം.ചന്ദ്രന് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=116">തുലാവര്ഷം</a><br /><br />കവിത - നിതീഷ് കീഴാറ്റൂര് <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=101">നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങള്</a><br /><br />കവിത - റിയാസ് ബാബു എടവണ്ണ <br /><a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=117">പോയ് വരാം</a><br /><br />ക്യാമറക്കണ്ണിലൂടെ<br /> <a href="http://www.thusharam.com/article.asp?artId=130">നിശ്ചല ചിത്രങ്ങള് </a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-mithhunam/"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079138131192217378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: left" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_6kRu9JsXibk/Rny5OErafyI/AAAAAAAAAAM/O9xE_4DnEDc/s320/shishiram-intro.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-7726009249048619667?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-28174292334355768462007-05-20T05:53:00.000-07:002007-05-20T06:03:24.168-07:00ശിശിരം-കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്കായി തുഷാരത്തിന്റെ സ്നേഹസമ്മാനംനാമെല്ലാവരും ഒരു പാട് കഥകളും പാട്ടുകളും കേട്ട് വളര്ന്നവരാണ്.എന്നാല് ഇന്നത്തെ തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയില് കുട്ടികളുടെ വിനോദ സമയം ടി.വിയിലെ നിലവാരം കുറഞ്ഞ പരിപാടികളിലും, വീഡിയോ കമ്പ്യൂട്ടര് ഗെയിമുകളിലും ഒതുങ്ങുന്നു.<br /><br />ഈ ഇന്റര്നെറ്റ് യുഗത്തില് കുട്ടികള്ക്കാവശ്യമായ മാര്ഗ്ഗനിര്ദ്ദേശങ്ങള് നല്കാനും വിജ്ഞാന പ്രദമായ ലഘു പംക്തികള് മാതൃഭാഷയിലൂടെ അവരിലേക്കെത്തിക്കാനും അവരുടെ സര്ഗാത്മകതയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനുമാണ് ശിശിരം ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.<br /><br /><strong>ഈ ലക്കത്തിലെ ഉള്ളടക്കം:</strong><br /><strong><br /></strong><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/kootukarod.htm">കൂട്ടുകാരോട്-വല്യമ്മായി</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/gmanu.htm">കുട്ടിക്കവിത - ജി.മനു </a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/shasthram.htm">ശാസ്ത്രം ലളിതം - കരിപ്പാറ സുനില്</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/paristhithi.htm">എന്റെ "Environment Day" - ദക്ഷിണ് തോമസ് ജോര്ജ്ജ്</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/myschool.htm">എന്റെ സ്കൂള് - തസീബ ബാനു സഫര്</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/shishiram/1182-itavam/vara.htm">വരകളിലൂടെ - അഖില് സുരേന്ദ്രന്, അഖില സുരേന്ദ്രന്</a><br /><br /><strong>മുന് ലക്കങ്ങള്</strong><br /><strong><br /></strong><a href="http://www.thusharam.com/1182-medam/shishiram/shishiram-index.htm">ശിശിരം-മേടം ലക്കം</a><br /><br /><a href="http://www.thusharam.com/1182-meenam/shishiram/shishiram-index.htm">ശിശിരം-മീനം ലക്കം</a><br /><br />ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രം.വളര്ച്ചയുടെ പടവുകള് ഒരുപാടിനിയും കയറാനുണ്ട്.<br /><br />ശിശിരത്തെ കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും നിര്ദ്ദേശങ്ങളും ശിശിരത്തിലേക്കുള്ള സൃഷ്ടികളും <a href="mailto:thushaaram@gmail.com">thushaaram@gmail.com</a> എന്ന ഈമെയില് വിലാസത്തിലേക്ക് അയക്കുക.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-2817429233435576846?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1156659052819526632006-08-26T23:07:00.000-07:002006-10-24T12:53:25.003-07:00Dear Reader<div align="center"><strong>Dear Reader..</strong></div><div align="center"><strong>Thusharam is shifted to </strong><a href="http://www.thusharam.com/"><strong>http://www.thusharam.com</strong></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115665905281952663?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154882139308044792006-08-06T09:35:00.000-07:002006-08-07T03:27:58.553-07:00കാഴ്ചകള്<div align="center"><u><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">കാഴ്ചകള്</span></strong> </u></div><p align="right">പ്രദീപ് എം മേനോന് <p>ഇതു ചിരാതന ക്ഷേത്ര ഗോപുരം<br />ഇതു ചരിതഭാഗമാം തൃശ്ശിവനട.<br />ഇതിലൂടിറങ്ങിയ ഐതിഹ്യമായിരം<br />ഇതു ഉണ്മയുടെ തെക്കോട്ടിറക്കം.<br />ചരിത്രം നടന്നൊരീ പഴം കാട്ടുപാതകള്<br />സംസ്കൃതി ചങ്ങാത്തം കൂടുമീ ചുവരുകള്,<br />എത്ര കഥകള് പറഞ്ഞിരിക്കാം - ഇനി<br />എത്രമേല് കരുതലായ് വെച്ചിരിയ്ക്കാം,<br />പുതുമുറക്കരോട് ചൊല്ലുവാനായ്.<br />ഊരുചുറ്റുന്നൊരാ തെമ്മാടി തെന്നലില്<br />തുള്ളി തിമിര്ക്കുമാ ആലിലകള്<br />അവയ്ക്കെത്രമേല് ഉത്സാഹമായിരിപ്പൂ,<br />അവയിലെത്രയോ കീര്ത്തനം തത്തിനില്പ്പൂ.<br />ഇത്രക്കു ചൊല്ലുവാന് ശേഷിപ്പുമായവ-<br />ശൈശവ ചടുലത പേറിനില്പ്പൂ.<br />ഇവിടെ നീ ഇനിമേലില് ഒറ്റക്കിരിക്കുക<br />ഇവിടെ ഇരുന്നീ കാഴ്ചകള് കാണുക.<br />കണ്ടിട്ടും കാണാതെ കടന്നോരാ കൂട്ടര്ക്കു<br />നാളേക്കു നീയിതു കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക്.<br /><br />"ഒന്നാം കാഴ്ച"........<br />എന്നും തിരക്കാണീ നഗരഹൃത്തം<br />എന്തോ തിരഞ്ഞോടും ജനസഹസ്രം.<br />എന്തിനുമേതിനും നേരമില്ലാത്തവര്<br />എത്ര അലഞ്ഞിട്ടും നേട്ടമില്ലാത്തവര്<br />പായുന്നൊരാളുകള് കുന്നുപോല് കുടിലും<br />നീളെയീ പാതകള് തിരക്കിലമരുമ്പോഴും<br />അപരനെ കുറിച്ചാരുമോര്ക്കുന്നീലാ-<br />അവനവന് കാര്യത്തിനായീഗമനവും.<br />അംബരമുരുമ്മുമീ കെട്ടിടങ്ങള് , അവയില്<br />ആകവെ ആര്ഭാട പ്രദര്ശനങ്ങള്<br />നഗ്നത നാണിക്കും അല്പവസ്ത്രങ്ങളാല്<br />മേനി കൊഴുപ്പിന്റെ പൊങ്ങച്ചദര്ശനം<br />കോവില് കുറിയിട്ട കൈകളാലപരന്റെ<br />സ്വന്തത്തിനൊക്കെയും വിലയിട്ടെടുത്തിട്ടു-<br />അപഹരണത്തിനും ആദര്ശ പോരിമ.<br />ആസുരലോകത്തിന് മൂര്ത്തിമല്ഭാവങ്ങള്<br />ആടിത്തിമര്ക്കുന്ന കോട്ടകകെട്ടുകള്.<br />ചതിയിടങ്ങളില് തെരുവുകള് ചീയ്യവെ-<br />ദുരിതക്കയങ്ങളില് കൊടികൂറപാറവെ-<br />തിന്മ തന് കാല്നാട്ടു കാര്മികരൊന്നിച്ചു<br />കിട്ടിയതൊക്കയും പങ്കിട്ടെടുക്കുന്നു.</p><p>"രണ്ടാം കാഴ്ച"...........<br />ഒറ്റതിരിപോലെ കത്തുമീ ജീവിതം<br />കെട്ടുപോകാതെ കാക്കുവാന് കൈകളാല്<br />ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടീ ചിരാതുമായ്<br />നട്ടം തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടോടുന്നു മാനവര്.<br />തത്രപാടുകള് താങ്ങിക്കുഴയുകില്<br />ആല്തറകളില് ഇത്തിരി വിശ്രമം.<br />ആരാര്ക്കുവേണ്ടിയും കാക്കുന്നതില്ലാ<br />കാലവും,മോഹവും കാത്തുകിടപ്പുമില്ലാ.<br />പായുകയാണീ നഗരത്തിരക്കുകള്<br />പദമിടമില്ലാത്ത പാദസഞ്ചലനവും.<br />കാരിരുമ്പിന് കരുത്തുള്ള കൂലികള്<br />ചുമടിറക്കിയും ,ശകടമുന്തിയും<br />അന്നത്തിനുഴലുന്ന നഗരവീഥികള്.<br />ശീട്ടുകളിച്ചും ,സൊറപറഞ്ഞും<br />നേരമ്പോക്കിനായ് കൂട്ടുചേര്ന്നും<br />വൈകിപിരിയുന്ന സൌഹൃദതുരുത്തുകള്.</p><p>"മൂന്നാം കാഴ്ച".......<br />ബീജദാതാവിന്റെ പേരറിയാത്തൊരീ-<br />ഗര്ഭപാത്രത്തിന്റെ തിരുഃശേഷിപ്പുകള്<br />അവരീതിരക്കിലും അന്യതയറിയുന്നുഅ<br />വരീതെരുവിലും ശൂന്യതയറിയുന്നു<br />അവരീനഗരച്ചുഴിയില് അമരുന്നു<br />ഇരവിലും,പകലിലും ശിഷ്ടമായ് മാറുന്നു<br />ആലിലക്കണ്ണന്റെ കോവിലിന് മുന്നിലും<br />നാക്കിലച്ചോറിനായ് നീളുന്ന കൈകളേ,<br />നിങ്ങളീമണ്ണിലെ അശുദ്ധപിറപ്പുകള്<br />നിങ്ങളീ നാടിന് അനാഥചിത്രങ്ങള്.<br />പിച്ചവക്കും മുന്പെ പിച്ചയെടുക്കുവാന്<br />കൊച്ചുപ്രായത്തിലേ കുപ്പയായ് തീരുവാന്<br />ഏതു ദൈവനിയോഗമെന്നറിവീലാ,<br />ഏതു ജന്മസുകൃതമെന്നറിവീലാ,<br />എങ്കിലുമവര് ഈ നഗരയോടയില്<br />മാലിന്യമെന്നപോല് ഒഴുകുന്നതെന്തിനോ.<br />വിധിയോടിരക്കുന്ന കുഞ്ഞിളംകണ്കളില്<br />മാച്ചുവരച്ചൊരാ ചിത്രങ്ങള് പോലവെവീഥികള്<br />കേള്ക്കാത്ത തേങ്ങലുകള്.<br />ദരിദ്രസമൃദ്ധിതന് പട്ടണകാഴ്ചയില്<br />പതറുമീ കണ്കളെ പതിയെയടക്കുക<br />ഉള്ളിലുറയുന്ന ദുഃഖസത്യങ്ങളെ<br />ഒത്തിരിയേറുകില് ഇറക്കിവെച്ചീടുക.</p><p>"നാലാം കാഴ്ച".............................<br />വേശതരുണികള് ഇടംകണ്ണിറുക്കിയും,<br />ആംഗ്യചലനങ്ങളാല് ഇക്കിളികൂട്ടിയും,<br />അന്നത്തിനായിട്ടു നാണയം നേടുവാന്<br />അപരന്റെ ശയ്യയില് അന്തിപോക്കുമ്പോഴും<br />മുഴുവയറൊട്ടിയൊരവളുടെ നഗ്നത<br />നാണം മറന്നിട്ടു നൊട്ടിനുണയുവോര്,<br />അവരുടെ പാപകരങ്ങളാല് തഴുകിയാല്<br />തരുണിതന് ഉദരത്തിന് പശിയടങ്ങീടുമോ.<br />അവരുടെ പാപജലത്താല് കഴുകിയാല്<br />മൂര്ത്തബിംബങ്ങള്ക്കു തീര്ത്ഥമായ് തീരുമോ.<br />അരികിലുറങ്ങുന്ന പൈതലെ ഓര്ത്തിട്ടു-<br />പാരവശ്യങ്ങളെ ഉള്ളില് ഒതുക്കീട്ടു-<br />അഭംഗുരം തുടരുന്ന ഈ നീചവേഴ്ചകള്<br />അനിവാര്യമായൊരീ ജീവിത നേര്ച്ചകള്.<br />അര്ദ്ധനാരീശ്വര ഗോപുര നടകളില്<br />പീഠനമേറ്റൊരാ പെണ്ണിന് നിലവിളി<br />കണ്ടിട്ടും കാണാതെ കണ്ണടച്ചീടുക<br />കാണാക്കയങ്ങള് തന് ആഴമറിയുക.</p><p>"അഞ്ചാം കാഴ്ച"........................<br />മനഃതന്ത്രികള്ക്കര്ദ്ധഭ്രംശം വന്നൊരുമകന്<br />പുലഭ്യം പറഞ്ഞു കൊണ്ടോടുന്ന വേളയില്,<br />ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞതന് പഴംകീറഭാണ്ഡത്തില്<br />കരിഞ്ഞുണങ്ങീടുന്ന സ്വപ്നങ്ങള് പേറിയും<br />വിധിയെ ശകാരിച്ചും,സ്വയം ശപിച്ചും<br />പിന്നാലെ പോകുന്നൊരമ്മയെ കാണുക.<br />മുളവടിയിലൂന്നുമീ വൃദ്ധമാതൃത്വമേ,<br />നിയ്യാണുസ്നേഹത്തിന് മഹനീയ ദര്ശനം.<br />മുക്തിക്കുവേണ്ടിവര് തേടേണ്ടതേതു കോവില്<br />ശക്തിക്കായിവര് മുട്ടേണ്ടതേതു വാതില്.<br />പരകോടി കാഴ്ചകള് കണ്ടൊരെന് നഗരമെ,<br />രാപ്പകല് മുറിയാതെ തുടരുമീ കാഴ്ചയില്<br />ഇനിയും നിനക്കൊരു മനം മടുപ്പീലയൊ.<br />നിന്മനഃക്കണ്ണില് അസഹ്യതയില്ലയൊ.</p><p>"ആറാം കാഴ്ച"......................................<br />സ്വാര്ത്ഥനേട്ടത്തിനായ് ക്രൂരതമുറ്റിയോര്<br />കൊന്നും ,കൊടുത്തും അലറുന്ന വേളകള്<br />മറ്റുള്ള കൂട്ടരെ എത്ര ദ്രോഹിക്കിലും<br />തങ്ങള് തന് നേട്ടത്തിനാക്രോശവര്ഷങ്ങള്.<br />കാക്കിയും,ഖദറും,ശുഭവസ്ത്രധാരിയും<br />കൈമെയ്മറന്നിട്ടു കാട്ടുമനീതികള്<br />തറ്റുടുത്തെത്തുമീ അവമതി കോലങ്ങള്<br />ആദ്യന്ത്യമപരനില് പേക്കൂത്തു തീര്ക്കവെ,<br />ആരെ ഉപദേശിച്ചു നേരെയാക്കാന്<br />അര്ദ്ധനഗ്നനാം വൃദ്ധപ്രതിമ നില്പ്പൂ.<br />പ്രഭാതപ്രദോഷങ്ങളെത്രയോ മാഞ്ഞുപോയ്<br />സാക്ഷിയായ് നില്പ്പതീ കല്വിളക്കുകള്.<br />എന്തുമെ കേട്ടിട്ടും നിസ്സങ്കരായ് നിന്നവര്<br />ദുഷ്കേളി കണ്ടിട്ടു ലജ്ജയില്ലാത്തവര്<br />ഏവരും ചേര്ന്നൊരീ നഗരവഴികളില്<br />അനുദിനം നരകമീ നിസ്സരര് തന് ജീവനം.</p><p>"ഏഴാം കാഴ്ച".............................................<br />എത്ര പ്രഗല്ഭര് തന് വാക്ധോരണികളെ<br />കേട്ടു തളിര്ത്തൊരീ കൂവ്വളങ്ങള്.<br />എത്ര ഭഗീരഥര് ചൊല്ലിയ വാക്കുകള്<br />കേട്ടുകിടന്നൊരീ മണ്ഡപങ്ങള്.<br />എത്ര ജനജാഥകള് , സമരതന്ത്രങ്ങള്<br />കണ്ടുത്രസിച്ചതാണീ പഥങ്ങള്.<br />എത്ര മഹനീയ കാല് സ്പര്ശമേറ്റിട്ടു<br />പവിത്രമായ് തീര്ന്നൊരീ വഴിയിടങ്ങള്.<br />എത്രയോ യുദ്ധമുഖരിത വേദികള്<br />രുധിരത്തടം തീര്ത്ത ഇന്നലകള്.<br />ഇനിയുമീ ചരിത്രതടങ്ങളില് കുഞ്ഞേ നീ,<br />നീ കണ്ട കാഴ്ചകള് ഇറക്കിവെച്ചേക്കുക.<br />കണ്ടവയൊക്കെയും ഇവിടെയുപേക്ഷിച്ചു<br />തെക്കോട്ടിറങ്ങി നീ തിരക്കിലലിയുക.<br />ഇത്രമേല് കണ്ടിട്ടും എന്തിനായീശ്വരാ-<br />ലിംഗപ്രതിഷ്ഠയില് മുഖമൊളിക്കുന്നു നീ.<br />അഭംഗുരം തുടരുമീ കലികാലക്രീഡയില്<br />ഇന്നുനിന് തൃക്കണ്ണു നീ തുറന്നീടണം.<br />ദ്രുതതാളവേഗത്തിന് ശൌര്യത്തിനൊപ്പിച്ചു<br />പാപസ്തലികളില് താണ്ഡവമാടണം.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488213930804479?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154882096229130732006-08-06T09:34:00.000-07:002006-08-09T17:41:23.753-07:00ചെമ്പകപ്പൂക്കള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>ചെമ്പകപ്പൂക്കള്</u></span></strong></div><div align="right">സുധീര് കളരിക്കല്</div><br />രശ്മി കരയുകയാണ്. സമാധാനിപ്പിക്കാന് ചെന്നപ്പോള് എന്നെ തട്ടിമാറ്റി, ഞാന് പറയുന്നതൊന്നും അവള് കേള്ക്കുന്നില്ല. കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെയാണു വാശി.<br />ഒരു ചെറിയ കാറ്റു വീശിയപ്പോള് ജാലകത്തിലൂടെ മഴയുടെ പ്രഹരം അവളുടെ മുഖത്തേറ്റു. ഒന്നു തല പിന്വലിച്ച് എന്നെ ഒന്നു നോക്കി വീണ്ടും ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക്. സമയം ഒന്പതു മണിയായി. ഇനി കരണ്ടു കട്ടും കഴിഞ്ഞ് എപ്പോള് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്.<br />ഉച്ചയ്ക്ക് പത്തിരിപാലയില് എത്തിയപ്പോല് മുതല്ക്ക് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്. നാട്ടില് തന്നെ വരാന് തീരുമാനിച്ചതിന്റെ കാരണങ്ങള്. ഒന്നും ഏറ്റില്ല. അവള്ക്ക് നാട് ഒരു ശാപഭൂമിയാണ്. എന്നാലും, ഭയങ്കര ഗൌരവക്കാരിയാണ്. രണ്ടു ദിവസമായി വഴക്കു തന്നെയായിരുന്നു.<br />ഓരോന്നാലോചിച്ചപ്പോള് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി.<br />ഒന്നുറക്കെ വിളിച്ചു.<br />'രശ്മീ..' മിണ്ടാട്ടമില്ല. എഴുന്നേറ്റ് ഡൈനിംഗ് ടേബിളില് വെച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണമെടുത്ത് കഴിക്കാനിരുന്നു. ഉച്ചക്ക് ഇവിടെ കയറിയപ്പോള് തുടങ്ങിയ മഴയാണ്. രാത്രിയിലും തുടരുന്നു. ഓടിട്ട വീടിന്റെ പഴുതുകളിലൂടെ ചിലപ്പോഴെല്ലാം മഴയും, പലപ്പോഴും മിന്നലിന്റെ ചീളുകളും ഉള്ളിലെത്താറുണ്ട്. ചെറിയ വീടാണ്. കയറിവരുമ്പോള് ഒരുമ്മറവും, ഇടനാഴികക്കിരുവശവും രണ്ടു കിടപ്പുമുറികളും ഭക്ഷണമുറിയും അടുക്കളയും. ബാത്ത് റൂം പുറത്താണ്. അതുകൊണ്ട് ഇരുളായാലും മഴയായാലും പ്രാധമിക കാര്യങ്ങള്ക്ക് പുറത്തു തന്നെ പോകണം.<br />എനിക്ക് ഇതൊന്നും ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നുന്നില്ല. ഇതാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം. ഫ്ലാറ്റുകളില് നിന്ന് ഫ്ലാറ്റുകളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം. ജോലി കഴിഞ്ഞ് അവശനായി വരുമ്പോള് ഇല്ലാത്ത ഇത്തിരി ശുദ്ധവായു. പട്ടണത്തില് എല്ലാവരുടേയും മുഖത്ത് ഗൌരവമാണ്. ചാവി കൊടുത്തുവിട്ട മനുഷ്യബൊമ്മകളാണ്. എല്ലാവരും പണിയെടുക്കുന്നു. വരുന്നു, ഉറങ്ങുന്നു. അസ്ഥിത്വം മറന്ന് പണിയെടുത്ത് എല്ലാവരും പണമുണ്ടാക്കുന്നു.ബോംബേയില് ജോലി മതിയാക്കി എവിടെയെങ്കിലും വീടു വാങ്ങണം എന്ന് ചെറിയച്ചനെഴുതിയപ്പോള് (ചെറിയച്ചനാണ് നാട്ടില് എന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒറ്റചങ്ങലക്കണ്ണി. അച്ചനും അമ്മയും ചെറുപ്പത്തിലേ മരിച്ചു. ഏക അനുജത്തി രമ്യ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ബാംഗ്ലൂരില് സ്ഥിരതാമസമാണ്) ചെറിയച്ചന് മറുപടി എഴുതി.<br />'രഘൂ, നീ എന്തായാലും പത്തിരിപ്പാലയില് വരിക. നമ്മുടെ വടക്കേപുറത്തെ അറുപതു സെന്റും, ഒരു വീടും നിന്റെ ഭാഗത്തില് പെട്ടതാണ്. അവിടെ വന്നു താമസിച്ചു കൂടെ? നിങ്ങള് രണ്ടു പേരല്ലെ ഉള്ളൂ.. ആ വീടു മതിയാകും നിങ്ങള്ക്ക്. നിന്റെ അഭിപ്രായം എഴുതുക. നീ വരുമ്പോഴേക്കും ചെറിയ റിപ്പയര് പണിയെല്ലാം ഞാന് ചെയ്യിക്കാം.'<br />എനിക്ക് നന്നായി തോന്നി.<br />അച്ചനും അമ്മയും കുട്ടിക്കാലവും ഓര്മ്മകളുടെ ഒരു പാട് അപ്പൂപ്പന് താടികള് പാറിപറന്നു മനസ്സില്. കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു പോയി. ഏന്തേ എനിക്കിതു മുന്നേ തോന്നിയില്ല എന്നു ചിന്തിച്ചു.<br />രശ്മി അനിയത്തി പറഞ്ഞ ബാംഗ്ലൂരിലെ ഫ്ലാറ്റില് മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കയായിരുന്നു. ഈ വിവരം പറഞ്ഞപ്പോല് ഒരു പൊട്ടിത്തെറി. പിന്നെ ഈ നിമിഷം വരെ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. പണത്തിന്റേയും ആര്ഭാഡജീവിതത്തിനും ഇടയ്ക്ക് പത്തിരിപ്പാലയിലെ അറുപതു സെന്റു സ്ഥലത്തിനും ഒരു കൊച്ചു വീടിനും എന്താ സ്ഥാനം അല്ലേ..? പിന്നെ അവള് മകന് വിഷ്ണുവിനെഴുതി. അച്ചന് പത്തിരിപ്പാലയില് വീടുവാങ്ങാന് പോകുന്നെന്നും ബാംഗ്ലൂര്ക്ക് വരുന്നില്ല എന്നുമൊക്കെ. ബാംഗ്ലൂരില് ഹോസ്റ്റലില് നിന്ന് എം.ബി.എ പഠിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഏകമകന് നാടേത്, വീടേത്..!!?<br />കരണ്ടു പോയി. ഭക്ഷണം പകുതിയേ ആയുള്ളൂ. പോകറ്റില് നിന്ന് സിഗരറ്റ് ലൈറ്റെടുത്ത് മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. ഒരു മെഴുകുതിരിയെടുത്ത് മുറിയില് പോയപ്പോള് രശ്മി കിടക്കുകയാണ്. ഞാന് പതിയെ വിളിച്ചു.<br />'രശ്മീ.. ഭക്ഷണം കഴിക്കേണ്ടെ..?' അവള് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്, കരഞ്ഞു വീര്ത്ത അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു. അല്പം സമാധാനപ്പെട്ടു എന്നു തോന്നി. അവള് കൂടെ വന്ന് മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തില് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു. ചെറിയച്ചന്റെ വീട്ടില് നിന്നു കൊണ്ടു വന്ന ഭക്ഷണത്തിന് രുചിയേറെ എന്നു തോന്നി. പുറത്ത് മഴ തിമിര്ക്കുകയാണ്. നരിച്ചീടുകളുടെ ശബ്ദം. രണ്ടു മൂന്നു മിന്നാമിനുങ്ങുകള് പാറിനടക്കുന്നു മുറിയില്. വേറെയും അപശബ്ദങ്ങള്. ചുമരിനു മുകളില് എന്തോ തിളങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോള് ടോര്ച്ചടിച്ചു നോക്കി. ഒരു വെളുമ്പന് പൂച്ച.പണ്ട് അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് പൂച്ച വളര്ത്തല് ഒരു ഹോബിയായിരുന്നു. നൂറ്റൊന്ന് പൂച്ചയായാല് കട്ടിളപ്പടി സ്വര്ണ്ണമാകും എന്നെല്ലാം പറയും. പൂച്ചകള് നൂറ്റൊന്നാകുമ്പോഴേക്കും അമ്മൂമ്മ മരിച്ചു. കട്ടിളപ്പടി വീട്ടിയുടേത് തന്നെ.<br />ഉറങ്ങാന് കിടക്കവെ രശ്മി തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാന് നല്ല ഉറക്കത്തിലായി. മഴയുടെ ഗന്ധം പ്രകൃതിയുടെ തണുത്ത സ്പര്ശം എല്ലാം എന്നെ ഉറക്കി. ആത്മാക്കളുടെ ലോകത്തുനിന്നും, സ്വന്തം ദേഹത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന പൊലെ തോന്നി.<br />കാലത്ത് എഴുന്നേറ്റപ്പോള് രശ്മി നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. മനസ്സിലാക്കാന് പറ്റാത്ത ഒരു പദപ്രശ്നം പോലെ അവള് നീണ്ടു നിവര്ന്നു കിടക്കുന്നു. കുറച്ചു നേരം ഉമ്മറത്തിരുന്നു. മുറ്റത്തേക്കു കണ്ണോടിക്കവേ, ചെമ്പകത്തിന്റെ ചുവട്ടില് അടക്കാപക്ഷികള് കലപില കൂട്ടുന്നു. ചെമ്പകം വളര്ന്ന് പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. നിറയെ വെളുത്ത പൂക്കള്. അനവധി വൃക്ഷങ്ങളാണ് പറമ്പില്. എല്ലാം അച്ചനോ, മുത്തച്ചനോ നട്ടതായിരിക്കാം.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള് ചെറിയച്ചന് വന്നു. വലിയ കാലന് കുട ഇറയത്ത് വെച്ച് ഉമ്മറം കയറവെ ചോദിച്ചു.<br /> 'രഘൂ.. രശ്മി എഴുന്നേറ്റില്ലേ..?'<br />ചെറിയച്ചന് അകത്തു പോയി. രശ്മി അപ്പോഴേക്കും എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ചായയെടുക്കാനുള്ള തെയ്യാറെടുപ്പിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ചെറിയച്ചന് പറഞ്ഞു.<br />'രശ്മീ ഇത് പട്ടണമല്ല. സ്വന്തം നാടാ. നമ്മുടെ മണ്ണ്. സ്ത്രീകള്ക്ക് ഫ്ലാറ്റിലെ രാത്രികള്ക്ക് നീളം കൂടുതലാ. ഇവിടെ അങ്ങന്യാണോ..?'<br />ചെറിയച്ചന് അങ്ങനെയാണ്. കുറെ സംസാരിക്കും. പ്രിയമായതും അപ്രിയമായതും.<br />'രഘൂ.. നിങ്ങള് കുളി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് വരൂ. പ്രാതല് അവിടെ നിന്നാകാം. ആട്ടെ, വിഷ്ണു എന്നാണ് വരുന്നത്? അവന്റെ പഠിപ്പ് എങ്ങിനെ പോകുന്നു..?'<br />'ഉവ്വ്.. നന്നായി പോകുന്നു.' ഞാന് എഴുന്നേട്ടു.<br />ചെറിയച്ചന് പറമ്പിലൂടെ നടന്നു പോയി.രശ്മി ചായയുമായി വന്നപ്പോള് ഞാന് അരികെ ബലമായി പിടിച്ചിരുത്തി. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു. 'നീ ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയില്ലെ..?'<br />'ഇല്ല.. ഉറക്കം വന്നില്ല.' മുഖത്ത് ഗൌരവം തന്നെ.<br />'നീ കണ്ടൊ രശ്മീ.. ഈ ചെമ്പകമരം. പണ്ട് സ്കൂളില് പഠിക്കുമ്പോള് ഈ ചെമ്പകത്തിന്റെ പൂക്കളാ ഞാന് നിനക്ക് കൊണ്ടു തന്നിരുന്നത്. ചെമ്പകപ്പൂവില് നിന്നല്ലേ നമ്മുടെ പ്രണയം തുടങ്ങിയത്?'<br />അവള് അത്ഭുതത്തോടെ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി.<br />ഞാന് പറഞ്ഞു. 'ഈ ചെമ്പകത്തിനറിയാം എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത.'<br />രശ്മി ചിരിച്ചു. ഒരായിരം ചെമ്പകമൊട്ടുകള് പൊലെ.<br />സ്കൂളില് മൊട്ടിട്ട ചെമ്പകമാകുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വളര്ച്ച എത്രയെന്ന് അവള് മുറ്റത്തിറങ്ങി നോക്കി.രശ്മിയുടെ ചെറുപ്പകാലം പട്ടിണിയുടേതായിരുന്നു. ദുരിതപൂര്ണ്ണമായിരുന്നു. 'രാഘ്വേട്ടന് തരുന്ന ഈ ചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധമൊഴിച്ചാല് ബാക്കി എല്ലാം ദു:ഖമാണെന്ന്' അവള് അന്ന് പറയുമായിരുന്നു.<br />ഒരു പാട് സംഘട്ടനങ്ങള്.. പിന്നീട് എല്ലാവരേയും വെല്ലുവിളിച്ച് രശ്മിയേയും കൊണ്ട് ബോംബെയിലേക്ക് പോയി. പിന്നെ നാട്ടിലേക്കില്ല. ഒരു പാടു കാലം.<br />അവള് ചെമ്പകത്തിന്റെ അരികെ ചെന്നു. ചുറ്റും നടന്നു നോക്കി. താഴ്ന്ന ഒരു ചില്ല എത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു പൂവറുത്ത് മണത്തു നോക്കി. ഉമ്മറം കയറവേ അവള് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.<br />'രശ്മീ.. എന്തു പട്ടി..? എന്തിനാ കരയ്ണ്?'<br />'അല്ല.. രാഘ്വേട്ടാ.. ഈ മണം.. എന്റെ ഓര്മ്മകള്.. എന്റെ ജീവിതം.. ' അവള് തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.<br />ചേര്ത്തു നിര്ത്തവെ അവള് പറഞ്ഞു.<br />'രാഘ്വേട്ട.. ചെമ്പകപ്പൂക്കള് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. പട്ടിണിയില് നിന്നും ദുരിതത്തില് നിന്നും കരകയറാന് എന്റെ രാഘ്വേട്ടനെ നിക്കു തന്നത് ഈ പൂക്കളാ..'<br />എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു പോയി. ഞാന് പതിയെ ചോദിച്ചു.<br />'അപ്പോള് ബാംഗ്ലൂരിലേ ഫ്ലാറ്റ്..?'<br />അവള് തേങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു<br />'നമ്മള്ക്കത് മറക്കാം.. എവിടെയായാലും ഈ മണത്തിന്റെ ലഹരി.. അത് മതി എനിക്ക്.'<br />കാറ്റു വീശി. മുറ്റത്ത് ചെമ്പകത്തിന്റെ ഇലകളും ഇതളുകളും കൊഴിഞ്ഞു വീണു. ചാറ്റല് മഴയുടെ ആരംഭം. വീണ്ടും ഒരുത്സവത്തിന്റെ തയ്യാറെടുപ്പോടെ പ്രകൃതി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488209622913073?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154882042181987292006-08-06T09:33:00.000-07:002006-08-17T23:02:37.853-07:00ഓ..... കാശ്മീര്....<div align="center"><u><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ഓ..... കാശ്മീര്....</span></strong></u> </div><p align="right">--നന്ദു കാവാലം <p><br />യുദ്ധം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു!<br />ആരോ പറഞ്ഞു.<br />പണ്ട് , ഭൂമിയില് ജനിച്ചു വീഴുമ്പോള് ഞങ്ങളുടെ കണ്ണീരില് യുദ്ധം<br />നിഴലിച്ചിരുന്നു.<br />ഞങ്ങള്ക്കു ജന്മം നല്കിയവര് ഞങ്ങളില് ഭീതി ചിറകുവിരിക്കുന്നത്<br />കണ്ടിരുന്നു.<br />പക്ഷേ,ആവര്ത്തനം അതിന്റേതായ വിരസതയോടെ ഞങ്ങളില് അലിഞ്ഞു<br />ചേരുകയായിരുന്നു.<br />പ്രതിഷേധിക്കന് ശ്രമിച്ചപ്പോളൊക്കെയും ഞങ്ങളുടെ ചുമലിലെ ഭാരം (ഭാരതം)<br />ഞങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തെ വികലവും അവ്യക്തവുമാക്കിയിരുന്നു.<br />യുദ്ധം തീര്ന്നിരിക്കുന്നു!<br />ഒരാള് ആവര്ത്തിച്ചു.<br />ചില തണുത്ത പ്രഭാതങ്ങളില്, രാത്രിയുടെ ഏതോ യാമങ്ങളില് തളര്ന്നു<br />വീണുറങ്ങിയിരുന്ന<br />ഞങ്ങളെ ഉണര്ത്തിയിരുന്നത് തോക്കുകള് ശര്ദ്ദിക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു<br />അപൂര്ണമായ ഉറക്കം തരുന്ന അരോചകതയില്<br />തലേന്നു മറന്നു വെച്ച വിശപ്പറിഞ്ഞു കരഞ്ഞിരുന്ന<br />ഞങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങള് , പീരങ്കിയുടെ നീണ്ട കഴുത്ത്<br />ഞങ്ങളുടെ നേരെ തിരിയുന്നത് കണ്ട് നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു.<br />പക്ഷേ പട്ടാളമേധാവികളുടെ ചുവന്ന കണ്ണുകള്ക്ക് മുന്പില് ,<br />പത്രലേഖകര്ക്ക് പിന്നില് ഞങ്ങള് ചിരിച്ചു നിന്നിരുന്നു.<br />അങ്ങിനെ നിന്നില്ലെങ്കില് ..<br />ഞങ്ങളുടെ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ മറ്റിടങ്ങളില് നിവസിക്കുന്നവര്,<br />ഞങ്ങള് വിശപ്പും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നുവെന്ന് അറിയുകയും,<br />അവര് വേദനിക്കയും ചെയ്യുമെന്ന്,<br />ശിരസ്സില് വെളുത്ത തൊപ്പി ധരിച്ച ഒരാള് ഇടയ്ക്കിടെ ഞങ്ങളെ<br />ഓര്മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു.<br />യുദ്ധം തീര്ന്നിരിക്കുന്നു!<br />ആരോ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.<br />മഞ്ഞില്,തണുപ്പില് ,പുലരിയില്,വിറങ്ങലിച്ചു കിടന്നിരുന്ന ഞങ്ങളെ<br />ചവിട്ടിമെതിച്ച്,<br />ഞങ്ങളുടെ പട്ടാളക്കാര് അതിര്ത്തിയിലേക്ക് മാര്ച്ച് ചെയ്യവെ..<br />അവരുടെ കണ്ണില് നിന്നിറ്റു വീണിരുന്ന ചുടുകണ്ണീര്........<br />പലപ്പോഴും കൊടും തണുപ്പില് ഞങ്ങള്ക്കൊരാശ്വാസമായിരുന്നു .<br />....................................................................<br />അങ്ങകലെയെവിടെയോ നിന്നും<br />തലയില് "ബോട്ടിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള" വെള്ളത്തൊപ്പിയും<br />മേലാകെ പരുക്കന് ഖദര് വസ്ത്രങ്ങളും<br />അതില്..<br />വിദേശനിര്മ്മിത സുഗന്ധലേപനങ്ങളും പുരട്ടി<br />ഇടയ്ക്കിടെ വന്നിരുന്ന തടിച്ച മനുഷ്യന്<br />ഞങ്ങളുടെ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ ഒരു മന്ത്രിയാണ് താനെന്നു ആവര്ത്തിച്ചിരുന്നു.<br />രാജ്യസ്നേഹത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന<br />ഇംഗ്ലീഷിലും ഉറുദുവിലും ഹിന്ദിയിലുമുള്ള ലഘുലേഖകള്,<br />ഈ മൂന്നു ഭാഷകളും അറിയാത്ത<br />ഞങ്ങള് നീട്ടുന്ന ഭക്ഷണപ്പാത്രങ്ങളില് അദ്ദേഹം യഥേഷ്ടം വിളമ്പിയിരുന്നു.<br />'യുദ്ധം നിലച്ചിരിക്കുന്നു!'<br />ആരുടെയോ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി.<br />വര്ഷത്തിലൊരിക്കല്....<br />"ഞങ്ങളുടെ മഹാരാജ്യത്തിന് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ട് മറ്റൊരു വര്ഷം കൂടി<br />കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു"<br />എന്ന വിളംബരവുമായി ഞങ്ങളുടെ മുന്നില് യൂണിഫോമും<br />പട്ടുസാരികളുമണിഞ്ഞ്<br />അനേകം പെണ്കുട്ടികള് ഒന്നായ് നിന്ന് പല സ്വരങ്ങളില് ഒരേ ഗാനം<br />ആലപിച്ചിരുന്നു...<br />നമ്മുടെ രാജ്യം ഒന്നാണ് എന്നവര് പാടുമ്പോള്<br />ആ രാജ്യം ഏതാണ് എന്ന് ഞങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങള് ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചിരുന്നു.<br />'യുദ്ധം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!'<br />ആരോ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.<br />അകലെ, മൈതാനത്തുള്ള ടെലിവിഷനില്<br />മഹാരാജ്യത്തിനായി എന്തും ത്യജിക്കാനുള്ള കരുത്തുണ്ടായിരിക്കണം എന്നെഴുതിക്കാണിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.<br />ഞങ്ങള്ക്കതു മാത്രമേ ഉള്ളല്ലോ എന്നു ഞങ്ങള് അപ്പോള് അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു.<br />ടെലിവിഷനില്.........<br />രാഷ്ട്രശില്പിയെന്നോ,രാഷ്ട്രപിതാവെന്നോ പറയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരാള്,<br />ചിലപ്പോള് ഒരു ഊന്നുവടിയുമായും<br />മറ്റുചിലപ്പോള് യവ്വനയുക്തകളായ പെണ്കുട്ടികളാല് താങ്ങപ്പെട്ടും<br />എവിടേയ്ക്കോ ധൃതിയില് നടന്നു പോകുന്നതു കാണിച്ചിരുന്നു<br />ആദ്യമൊക്കെ അദ്ദേഹം ഇവിടേക്കാവും വരികയെന്നും<br />ഞങ്ങളുടെ ത്യാഗത്തേയും ധൈര്യത്തേയും അറിഞ്ഞു<br />ഞങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കും എന്നും ( എങ്കിലും)ഞങ്ങള് കരുതിയിരുന്നു.<br />അദ്ദേഹമാണ് ഞങ്ങളുടെ മഹാരാജ്യത്തെ രണ്ടാക്കിയതെന്നും<br />സമരവും സത്യാഗ്രഹവും യുദ്ധവും ചെയ്യാന് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്നും<br />പിന്നീട് തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ട ഒരാള് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു.<br />ഞായറാഴ്ചകളില്...<br />ടെലിവിഷനില് കാണിച്ചിരുന്ന ബധിര മൂകര്ക്കുള്ള വാര്ത്തകളില്<br />(അതായിരുന്നു എളുപ്പത്തില് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നത്)<br />യൂറിയ,ഹവാല,തെഹല്ക്ക തുടങ്ങിയ വാക്കുകള്<br />ഏതു ഭാഷയിലേതാണെന്ന ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിനു മുന്നില്<br />പട്ടാളക്കാര് ബധിരമൂകരെപ്പോലെ നിന്നിരുന്നു.<br />യുദ്ധത്തിനു വിരാമമായിരിക്കുന്നു!<br />ഒരാളെ തുടര്ന്നു പലരും പറഞ്ഞു.<br />അന്തിയാകുമ്പോള് ,<br />ചെയ്ത ജോലിയ്ക്കു പ്രതിഫലമായി കിട്ടുന്ന തുകയാല് ഞങ്ങള് ചിലപ്പോള്<br />വെടിയുണ്ടകള് വിലക്കു വാങ്ങിയിരുന്നു.<br />അവ, താഴ്വരയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു ഞങ്ങള് ആരോടോ ഉള്ള<br />ഞങ്ങളുടെ പക തീര്ക്കുമായിരുന്നു.<br />യുദ്ധത്തിനു അന്ത്യമായിരിക്കുന്നു!<br />ഇന്ന് ആ വാക്കുകള് കേട്ട് ഞങ്ങള് ആഹ്ലാദത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു<br />തളര്ന്ന ഞങ്ങള് നിദ്രയില്,സ്വപ്നത്തില്,<br />പട്ടിണിയും ഭയവും ഞങ്ങളെ വിട്ടകലുന്നതും<br />രക്തവും കരിഞ്ഞ ശരീരഭാഗങ്ങളും<br />മനം മടുപ്പിക്കുന്ന അവയുടെ ഗന്ധങ്ങളും മറഞ്ഞകന്നു പോകുന്നതും<br />നീലാകാശവും നനുത്ത മഞ്ഞും അതിലെ സ്നിഗ്ദ്ധതയും തിരികെ വരുന്നതും<br />കണ് നിറയെ കണ്ടു .<br />പ്രഭാതത്തില് ഉദിച്ചുയര്ന്ന പ്രകാശ വീചികളില് സ്വാതന്ത്ര്യം തെളിയവെ,<br />താഴ്വരകളില് വീണ്ടും വെടിയൊച്ചയുയര്ന്നു.<br />"രാജ്യസ്നേഹവും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ത്വരയും യുദ്ധം നിലനിന്നാലെ<br />ശക്തിയാര്ജ്ജിക്കൂ..<br />രാഷ്ട്ര നന്മയ്ക്കും അതിനുമതീതമായ രാഷ്ട്ര പുനരുദ്ധാരണത്തിനും<br />യുദ്ധം അനിവാര്യമാകുന്നു..."<br />പ്രകോപനമില്ലാതെ അയല്രാജ്യത്തേക്ക് നിറയൊഴിക്കുന്ന സൈനികര്ക്ക്<br />വളരെ പിന്നില് നിന്ന് തലയില് തൊപ്പി ചൂടിയ<br />രാഷ്ട്ര നേതാവു പറഞ്ഞ മഹദ് വചനം കേള്ക്കവേ ....<br />തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടവനെയോര്ത്ത് ഞങ്ങള് മുട്ടുകുത്തി നിന്നു. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488204218198729?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154881995262559792006-08-06T09:32:00.001-07:002006-08-09T00:48:50.650-07:00ഓണമിതു പൂക്കാലം<div align="center"><u><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ഓണമിതു പൂക്കാലം</span></strong></u> </div><p align="right">അഞ്ജു, സ്റ്റാന്ഡേര്ഡ് 7 ,<br />ഗവ: സ്കൂള് , ചെറുതുരുത്തി </p><p>അത്തം പത്തിന് തിരുവോണത്തിന്<br />ചാരുതയേറും പൂക്കളുമായ്<br />മുറ്റം നിറയെ പൂവിടുവാനായ്<br />കുട്ടികളോടി നടക്കുന്നു.<br />പൂത്തുമ്പികളും ചെറുപൈതങ്ങളു-<br />മെല്ലാം തോടുവരമ്പുകളില്<br />ചെറുകൂടയുമായ് പൂ തിരയുന്നു<br />സന്തോഷത്തോടാടുന്നൂ.<br />അത്തം ചിത്തിര ചോതി വിശാഖം<br />അനിഴം എന്നീ നാളുകളും<br />തിരുവോണത്തിനെ വരവേല്ക്കാനായ്<br />ഒന്നിച്ചൊരുങ്ങി നില്ക്കുന്നു.<br />പുലരികള് വിടരും നേരത്ത്<br />പൂക്കള് വിരിയും നേരത്ത്<br />പൂക്കളമിടുവാന് പൂവുകള് തേടി<br />പുല്മേടുകളില് പോകുന്നു.<br />മത്തപ്പൂക്കളിറുക്കാനായ്<br />അത്തം വന്നു മന്ദത്തില്<br />ചെത്തിപ്പൂക്കളിറുക്കാനായ്<br />ചിത്തിര വന്നു ചന്തത്തില്<br />ചോപ്പു നിറത്തിന് പൂക്കളുമായ്<br />ചോതിയണഞ്ഞു കൂടയിതാ<br />വാടാമല്ലിയുമായെത്തി<br />വേഗത്തില് വൈശാഖമിതാ<br />അനവധി പൂക്കളുമായ് വന്നു<br />അനിഴവുമങ്ങിനെ മോദത്തില്<br />തൃക്കാക്കരയിലെ പൂക്കളുമായ്<br />തൃക്കേട്ടയിതാ വന്നെത്തി<br />മുല്ലപ്പൂക്കളിറുത്തെത്തി<br />മൂലം വന്നു മുറ്റത്ത്<br />പൂക്കള് പൂജിച്ചെത്തുന്നു<br />പൂരാടമിതാ പുണ്യത്തില്<br />ഉഷസ്സിന് പൂക്കളിറുത്തെത്തി<br />ഉല്ലാസത്തോടുത്രാടം<br />തിരുനാവില് തിരുനാമങ്ങള്<br />പാടിയണഞ്ഞു തിരുവോണം<br />പൊന്നോണത്തിന് തിരുമേനി<br />മാവേലിയെ വരവേല്ക്കാനായി<br />പൂക്കള് പുഞ്ചിരി തൂകിയിതാ<br />മുറ്റത്തങ്ങനെ നില്ക്കുന്നു<br />പൊന്നോണപൊന് കോടിയണിഞ്ഞ്<br />നില്ക്കുന്നൂ കുഞ്ഞോമനകള്<br />ചാന്തും കളഭക്കുറിയും തൊട്ട്<br />കളിയാടീടാനണയുന്നു.<br />ചോറും കറിയും ഉപ്പേരികളും<br />പച്ചടി കിച്ചടി പായസവും<br />കാളനുമോലനുമെലിശേരീം<br />രസവും തൈരും കൂട്ടുകറീം<br />എല്ലാതുംകൂടോണത്തിന്<br />പുതുമകളേറെ നമുക്കുണ്ടേ<br />ഓണത്തേ എതിരേല്ക്കാനായ്<br />നമ്മള്ക്കൊരുങ്ങി നിന്നീടാം.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488199526255979?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154881952743212772006-08-06T09:32:00.000-07:002006-08-06T09:32:32.743-07:00കാര്ട്ടൂണ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>കാര്ട്ടൂണ്</u></span></strong> </div><div align="right">എസ്.കെ.ചെറുവത്ത് </div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/Cartoon-aug06.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/Cartoon-aug06.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488195274321277?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154881917654268522006-08-06T09:31:00.000-07:002006-08-06T09:31:57.656-07:00യാത്രാമൊഴി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>യാത്രാമൊഴി </u></span></strong> </div><div align="right">എം വേണു മുംബൈ </div><div align="left"> </div><div align="left">സമയം അതിരാവിലെ പുലര്ച്ചയാറാകുന്നതേയുള്ളു<br />ട്രെയിന് അതുവഴി കിതച്ചു വന്നു<br />ഒരു വാതരോഗിയുടെ ഞരക്കത്തോടെ പുളഞ്ഞു നിന്നു<br />വിജനമായ ഒരു സ്റ്റേഷന്<br />ജാലകത്തിലൂടെ വിഫലമായ ഒരു പ്രദര്ശത്തിന്റെ<br />യവനിക ഉയരുന്നതുപോലെ പ്ളാറ്റ്ഫോമിന്റെ ദ്രുശ്യം<br />പ്രഭാതകര്മമങ്ങള്ക്കായി യാത്രികര് ഉണര്ന്നിരുന്നില്ല<br />അവര് സുഷപ്തിയിലായിരുന്നു<br />നഷ്ടസൌഭാഗ്യങ്ങ്ള്ക്ക് വിട കൊടുക്കാനെന്നോണെം<br />പച്ചകൊടി താഴ്ത്തി മുഖം താഴ്ത്തി<br />പരദര്ശനങള് ക്കതിതമായി<br />ഒരു പെണ്കുട്ടി പ്ളാറ്റ്ഫോമില് നിന്നു<br />അവള് കടമകള് നിറവേറ്റുകയാണു<br />ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഉപജീവനം<br />കാരണം ജീവിതം അവ്ക്കൊരു വാഗ്ദാനമല്ല</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488191765426852?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154881875896097852006-08-06T09:30:00.000-07:002006-08-06T09:31:15.900-07:00സ്വപ്നങ്ങള് മീതെ തിരമാലകള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>സ്വപ്നങ്ങള് മീതെ തിരമാലകള്</u></span></strong> </div><p align="right">ജൈസല് വി സി ദുബൈ <p>മൂക്കിന് തുമ്പിലേക്ക് ഇഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണട, ചൂണ്ടുവിരല് കൊണ്ട് മേലോട്ടാക്കി വിന്ഡോ സീറ്റില് ഒന്നുമോര്മ്മിക്കാനില്ലാതെ അയാള് ചാരിയിരുന്നു. തീവണ്ടിയിലെ ശീതീകരണമുറിക്ക് പലപ്പോഴും ശവത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ്. സുഗന്ധലേപനങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ശവത്തിന്റെ ഗന്ധം. വെറുതെ ഒരു മയക്കം അയാള് വൃഥാ മോഹിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ആളുകള് എത്തിതുടങ്ങിയിരുന്നു. കിളികൊഞ്ചലുകളും ആംഗലേയവാണികളും മുഖരിതമായി. അപ്പോഴാണ് തന്നെ കൊത്തിനുറുക്കുന്ന ഒരു നോട്ടം അയാള് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒരു യുവതി അവള് തന്റെ നോട്ടം കൊണ്ടയാളെ വലിച്ചു കുടിക്കുകയാണ്. അവളുടെ വായിലേക്ക് ഓറഞ്ചല്ലികള് ഓരോന്നായി ഒരു വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള പെണ്കുട്ടി വെച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്. അത് വെച്ചുകൊടുക്കുന്ന പെണ്കുട്ടിക്കല്ല അടി കിട്ടേണ്ടത് , അത് ഒരു ജാള്യതയുമില്ലാതെ വായിലാക്കുന്ന സുന്ദരിക്കോതയ്ക്കാണ്.എന്തുകൊണ്ടോ ഷേക്സ്പിയറുടെ വിഖ്യാതമായ വാചകം അയാള്ക്ക് ഉദ്ധരിക്കാന് തോന്നി.<br> "ലവ് അറ്റ് ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ്"<p> അടുത്തിരിക്കുന്ന വൃദ്ധന് തന്റെ പുഷ്ബാക് സീറ്റ് പരമാവധി നിവര്ത്തി ചാഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങുകയാണ്. കുറച്ച് തുറന്ന വായില് കൂടി ഈണത്തില് കൂര്ക്കം വലിക്കുന്നുണ്ട്. <br>സൈഡിലെ സഞ്ചിയില് നിന്ന് നേരത്തെ കണ്ണോടിച്ച് മാറ്റിവെച്ച പത്രമെടുത്ത് വീണ്ടും വായിക്കാനൊരുങ്ങി. "ബാലവേല"യെ പറ്റി ജനസേവാശിശുഭവന് മേധാവി എഴുതിയ ലേഖനം ഒട്ടൊരു സങ്കോചത്തോടെ അയാള് വായിച്ചു. പക്ഷേ വായനയുടെ നൈരന്തര്യം എന്തുകൊണ്ടോ.. മുറിഞ്ഞു. മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ച് സീറ്റില് ചാരിയിരുന്നു.<br> ഇടനാഴിയിലൂടെ കൊച്ചുകുട്ടികള് ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ട്. പലരും ശൈശവത്തിന്റേതായ ഉത്സവത്തിലാണ്. അവരുടെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചപ്പോള് അയാള് കണ്ണു തുറന്നു. നേരത്തെകണ്ട യുവതിയെ അച്ഛന് കൈയ്യിലെടുത്ത് ടോയ്ലറ്റിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്......... ദൈവമേ!!........ അരയ്ക്ക് കീഴോട്ട് കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരമുള്ള കുട്ടിയെക്കുറിച്ചാണോ താനിങ്ങനെ പ്രണയമുഹൂര്ത്തങ്ങള് സ്വപ്നം കണ്ടതെന്നോര്ത്തള് അയാള്ക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി. അയാള് ആ സീറ്റിലേക്ക് പാളി നോക്കി. അവരോടൊപ്പമുള്ള സ്ത്രീ ഗൌരവത്തില് തന്നെയാണ്. മുഖം കൂര്പ്പിച്ച് ചില്ലില് മഴവെള്ളം തീര്ത്ത മാന്ത്രിക വൃത്തത്തില് നോക്കിയിരിപ്പാണ്. വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള പെണ്കുട്ടിയെ അയാള് കൈകാട്ടി വിളിച്ചു. എന്തിനാണെന്ന അര്ത്ഥത്തില് അവള് കൈമലര്ത്തി. പിന്നെയും കൈകാട്ടിയപ്പോള് അവള് ഇടനാഴിയില് വന്നു നിന്നു. അപ്പോള് അതിലെ വന്ന ചോക്ലേറ്റ് - ബിസ്ക്കറ്റ്-സിഗരറ്റുകാരന്റെ കയ്യില് നിന്നും അയാളൊരു ചോക്ലേറ്റ് അവള്ക്കായി വാങ്ങി. <br>"വാങ്ങിച്ചോളൂ.. അമ്മ വഴക്കൊന്നും പറയില്ല".. അവള് അമ്മയെ ഒന്നു നോക്കി. അവര് മുഖമുയര്ത്തിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.<br> അവള് അയാളുടെ അടുത്ത സീറ്റിലെ വൃദ്ധനെ തൊട്ടുണര്ത്താതെ കാലുകള് കടന്ന് വെച്ച് മെല്ലെ അടുത്ത് വന്നു നിന്നു. എന്നിട്ട് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. <br>"നിന്റെ കണ്ണില് ഒരു സാഗരം ഞാന് കാണുന്നു,എന്ന ഒരു പ്രണയലേഖനത്തിലെ വരികളയാള്ക്ക് ഓര്മ്മ വന്നു<br> "ഛേ.. വൃത്തികേട്!!.... "ചേച്ചിക്കെന്തു പറ്റി? " തന്റെ ചിന്തകളില് നിന്നും തിരിച്ചു വന്ന് അയാള് ചോദിച്ചു. ആ...... അവള് കൈമലര്ത്തി. ആ കണ്ണുകളും കൈമലര്ത്തലും അവള്ക്കൊന്നുമറിയില്ലെന്നു ബോധ്യമാക്കി.<br> ചോക്ലേറ്റിന്റെ കവര് കളയാനുള്ള അവളുടെ പാടുകണ്ട് അയാളത് വാങ്ങി കവര് നീക്കുന്നതിനിടെ ചോദിച്ചു.<br> ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങിയാല് അമ്മ ചീത്ത പറയുമോ?..<br> ദ് അമ്മയല്ല.! ഒരു രഹസ്യം കൈമാറുന്ന മട്ടില് അവള് പറഞ്ഞു.<br>പിന്നെ.......?<br> "കമോണ് യാര്" അവര് പെണ്കുട്ടിയെ വിളിച്ചു. <br>അപ്പോഴേക്കും പകുതി കടിച്ച ചോക്ലേറ്റ് അയാളുടെ കയ്യില് കൊടുത്ത് അവള് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പാതി കടിച്ച ചോക്ലേറ്റ് കഷണത്തില് നോക്കി നില്ക്കേ മൌനത്തിന്റെ തണുത്ത വാത്മീകം തന്നെ വന്ന് പൊതിയുന്നതായി അയാള് അറിഞ്ഞു.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115488187589609785?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1154878961751222802006-08-06T08:31:00.000-07:002006-08-09T23:07:40.146-07:00Dreams From America<p align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>Dreams From America</u></span></strong></p><p>The world is progressively moving forward with improvements, and developments in various spheres. Man has used his wisdom from inventing the wheel, to technology that has gone into taking him into, the moon. Dominance of Man in every field has given rise, to womanpower, who desire recognition and understand the need to explore their dormant competence levels that exist within them. This has resulted in giving the male counter parts a rush of adrenalin to improve their competitive advantage. Women have been able to make great inroads, within all fields, molding themselves into excellent Leadership and Management roles within organizations as well as in family setups. Highlighting one such example of a woman that has been able to transform and grow from rather stringent cultural societies, to a modern and visionary individual is Ms. Valsala Sekhar<br /><br /><strong><em>Profile-Ms.Valsala Sekhar</em></strong><br />Ms.Valsala was born and groomed within a middle class and strong cultural focused family in a village named Vithura, in the District of Trivandrum. Academically she completed her Bachelors from, ‘Woman’s College, Trivandrum, and further went on to complete her Masters from University of Maryland USA. She was able to balance her academics with extra curricular activities whereby she had the honor to represent Kerala University in the hockey team. Her ability to take on Competitive Examinations in India landed her the opportunity to serve as the first Women Inspector to be directly recruited into the Customs and Central Excise within the State Of Kerala. The beckoning of the West and the opportunities lying ahead, Valsala moved into the United States with her husband Mr.Chandra Sekhar, who is a Rating Manager with Patterson Smith Associates, an Independent Insurance Agency. In order to enhance her opportunities she completed her Masters from the University of Maryland, which eventually landed her an assignment with the United States Senate Technology Development Division, as the Project Leader for Software Quality Assurance. All Praise and Honor for Ms. Valsala for being the first individual from the State of Kerala to be assigned with such an enviable Position.<br /><br />Balancing her commitment with Profession and family, Valsala has been successful in the upbringing of her two daughters, who were able to script their careers with the able guidance of their mother. Malini the eldest daughter aged 24, a graduate from Wellesley College-Massachusetts and presently working with the United States Senate Energy Committee as Staff Assistant. The younger daughter Sonia aged 18 is a final year student in High School. Maintaining family traditions, to preserve and sustain the cultural background, the children have taken great interest in Indian Art and trained themselves to be competent Bharathnatyam Dancers taking part in various cultural programmes.<br /><br /><strong><em>THE QUEST</em></strong><br />In her search to sustain and encourage the Indian community to hold steadfast to culture and art, and not embrace the western values she maintained an active role within the Kerala Association of Greater Washington (KAGWC). This provided her the platform to bring together numerous families who unsolicited their inputs, which eventually cascaded to a single focal point, their desire to encourage and sustain the rich cultural themes. In one of her Quotes, “I always tell my children that India may be poor or a developing country, but we are not behind anybody when it comes to cultural wealth”. During her association with the Indian Community, she revealed that Dance, Drama and other kind of performing arts were her passion even before coming to the United States. She had used her ability to coordinate and act in school and college plays and dance functions.<br /><br />Valsala subscribed to every organization, which promoted the cultural heritage of Kerala, in order to transfer her contribution of knowledge and build relationships, which is a strong attribute of the people of Kerala. Nevertheless, the life of Indo-American Keralites have always revolved around a strong attachment to culture and values, which projects the intensity of Indian Cultural Heritage that is absorbed into ones routine of life. The younger generation exposed within the western culture, adapt to the western life style, and this has prompted Valsala to establish an Organization-thus the birth of USHAS- that promoted cultural programmes within the United States and also bring in exchange programmes highlighting the rich cultural heritage that exists in “God’s on Country-Kerala.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/valsala1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/valsala1.jpg" border="0" /></a> <br /><br /><strong><em>ACHIEVEMENTS AND CURRENT AFFAIRS</em></strong><br />Valsala’s deep conviction and desire to promote Indian culture promoted her to co-ordinate numerous cultural programmes/festivals, which represent Kerala, held in the city of Washington. During the years of co-ordination and reaching the unconsciously competent stage of producing stage programmes/festivals Valsala progressively understood the need to bring about quality in order to communicate to the Indian and non Indian Community.<br /><br />USHAS which means ‘dawn’ and the acronym for “United States and Hind Artists Society” is being used as a platform to bring rich culture to Indo-American people of Kerala origin and well as non Indian people who value and treasure the rich Cultural Heritage. Enhancing the awareness of Indian culture, and the life of Indian immigrants in the United States, Television was used as a medium to reach out to the masses across the Western and other continents of the world.<br /><br />In one of Valsala interviews with Asianet during the programme ‘Suprabhatham’ in the year 2000,she was able to highlight a holistic view on the life the Keralities the fortunes and misfortunes that befall them.<br /><br />Thus, various scripts were studied to bring out the essence of Life of Keralites in the United States through Television serials. The serial ‘American Dreams’ is one such serial that is being telecast after conducting an exhaustive analysis on the life of Keralites by Mr.Renjith Shanker. Shajiyem the well-known director can boat of casting some veteran actors like Padmini, Geetha K S, Ravi Vallathol, Mallika Sukumaran and Sarath, in addition to a host of talented local actors, in the lead roles. The telecast of the serial, took a while since there were major technical hurdles along the way, but Commitment and Determination by Ms. Valsala transformed her aspirations into reality, and today the “American Dreams” has a wide viewer ship. American Dreams may be viewed on Asia net Prime Channel at 9- 8am IST every Sunday.<br /><br />On the Final question on the objective of USHAS<br /><br />Valsala concludes,” I think we have all the elements to put together an excellent product, and if nothing else, I think it will be wonderful leaning experience that gives the artists from here and India a chance to creatively work together and interact”.</p><p>------------------<br />Compiled by<br />Sapna Anu B.George<br /><a href="mailto:sapna_george@hotmail.com">sapna_george@hotmail.com</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115487896175122280?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152382552438585922006-07-08T11:15:00.000-07:002006-08-05T17:13:57.276-07:00മഴയുടെ രണ്ടാം വരവ്<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>മഴയുടെ രണ്ടാം വരവ് </u></strong></span></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right">നന്ദു കാവാലം </div><p><p>അല്ല.. ഇതാര് മഴയോ? വരൂ...<br />ഞാന് കരുതി നീയിനി വരില്ലെന്ന്..<br />എന്നേയ്ക്കും നഷ്ടമായെന്നു<br />ഭയന്നവയിലൊന്നു തിരികെ<br />കിട്ടിയതു പോലുണ്ട്<br />ഈ വരവ് നമുക്കൊരു<br />അനുഭൂതിയാക്കി മാറ്റണം<br />നീ പിണങ്ങിയല്ലേ മുമ്പ് പോയത്?<br />കൊണ്ടുവന്നത് മുഴുവന് തന്നുമില്ല!<br />പരിഭവിച്ചിരിക്കുമെന്നു ഞാന് നിരീച്ചു<br />അങ്ങനെ കരുതാനും ഞാനല്ലേ നിനക്കുള്ളൂ?<br />ഞാന് തെറ്റുചെയ്താല്<br />നീയല്ലേ ക്ഷമിക്കേണ്ടത്?<br />ക്ഷമിക്കാനെനിക്കറിയില്ല<br />എന്ന സത്യം നിനക്കറിയില്ലേ<br />നീ അതറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതല്ലെ?<br />എത്ര നാളായി ഞാന് നിന്നോടിതു കാട്ടണു!<br />നിനക്കിതൊക്കെ പരിചിതമായിക്കാണുമ്ന്ന്<br />ഞാന് നിരീച്ചതില് തെറ്റുണ്ടോ?<br />താഴ്വാരങ്ങളില് നിന്നു കുളിര്കാറ്റ്..<br />ഓ.. നിന്റെ വരവറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...<br />ചാരമേഘങ്ങള് കെട്ടിപ്പുണരുമ്പോള്<br />നനുത്ത ചൂട്... നനവിന്റെ മണം...<br />ആദ്യം വീണ തുള്ളിയില്<br />പാറയ്ക്കു കാമഭ്രാന്ത്<br />അട്ടയും മണ്ണിരയും<br />സുരതത്തിന് ലഹരിയില്<br />കുളിരില് ഉള്ളിലെ<br />ചൂടണയുന്നു ഉണരുന്നു...<br />ഹോ ..! നീ .. നീ തന്നെ..<br />നിനക്കു പകരമൊന്നിനെ മാത്രം<br />ഞങ്ങള്ക്കിതുവരെ കിട്ടിയില്ല...<br />നീയൊപ്പമുണ്ടെന്ന സുഖവിചാരത്തില്<br />നിന്കുളിരിനൊപ്പമെഴുന്നു നില്ക്കുന്ന<br />രോമരാജികള്ക്കപ്പുറത്തവളും.. നില്ക്കേ<br />നിന്നിലെന് കാമത്തെ ഞാന് അലിയിക്കട്ടെ<br />തന്റെ നോവുകളെ അവള് പെറ്റൊഴിയട്ടെ<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238255243858592?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152382485558941232006-07-08T11:14:00.000-07:002006-07-10T06:17:30.353-07:00മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ് പ്രവാസികള്ക്ക് സാന്ത്വനമേകി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ് പ്രവാസികള്ക്ക് സാന്ത്വനമേകി</u></span></strong></div><p align="right">-എസ്.കെ.ചെറുവത്ത്</p><p>ഒരു ഓണ്ലൈന് ഫോറത്തിനു ക്രിയാത്മകമായി എങ്ങനെ ഇടപെടാം എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു, ഡാഫൊഡില്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ട്, യു.എ.ഇ ചാപ്റ്റര് രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലായി സംഘടിപ്പിച്ച മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ്. ആതുരശുശ്രൂഷാ രംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയരായ ജാന്സണ്സ് സ്റ്റാര് പോളി ക്ലിനിക്കുമായി സഹകരിച്ച്, ബര് ദുബായിലുള്ള ക്ലിനിക്കില് വെച്ചായിരുന്നു ക്യാമ്പ് നടന്നത്. 350 ആളുകളില് രജിസ്ട്രേഷന് പരിമിതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ചെയ്യാന് ഉദ്ദേശിച്ച ക്യാമ്പിന്റെ സേവനം, 500-നടുത്ത് ആളുകള് ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. സ്റ്റേജ് ഷോകള് നടത്താന് ആവേശഭരിതരാകുന്ന പ്രവാസിസംഘടനകളില് നിന്നും വ്യത്യസ്ഥമായി, ഡാഫൊഡില്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ടിന്റെ സേവനമേഖലയില് കാലൂന്നിയുള്ള ഈ പ്രവര്ത്തനം ഏറെ പ്രശംസനീയമായിരുന്നു. ഗള്ഫ് നാടുകളിലെ വര്ദ്ധിച്ചു വരുന്ന ചികില്സാചെലവും, കുതിച്ചുയരുന്ന മരുന്നുവിലയും നിലനില്ക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്, യു.എ.ഇ-യിലെ തൊഴിലാളികള്ക്ക് ഏറെ ആശ്വാസകരമായിരുന്നു 2006 ജൂണ് 23, 30 തിയ്യതികളിലായി നടന്ന ഈ മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ്. ഭാഷാ മാഗസിന് ഡയരക്ടര് ശ്രീ. നാരായണന് വെളിയങ്കോട് മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ് ഉത്ഘാടനം ചെയ്തു. ഡാഫൊഡില്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ട് മോഡറേറ്റര് സുഷ ജോര്ജ്ജ് അദ്ധ്യക്ഷയായിരുന്നു. ജാന്സണ്സ് സ്റ്റാര് പോളി ക്ലിനിക്ക് എം.ഡി ശ്രീ. മോഹന് തുടര്ന്ന് സംസാരിച്ചു. ഐ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ്, യൂറോളജിസ്റ്റ്, ജനറല് ഫിസിഷ്യന്സ് തുടങ്ങി ഏഴോളം ഡോക്ടര്മാരുടെ സേവനം ക്യാമ്പില് ലഭ്യമായിരുന്നു. ബ്ലഡ് ഷുഗര്, ബ്ലഡ് പ്രഷര്, കൊളസ്റ്ററോള് തുടങ്ങിയ പരിശോധനകള്, അത്യാവശ്യ മരുന്നുകള് എന്നിവയും ക്യാമ്പില് സൌജന്യമായി നല്കി. </p><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/032.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/032.jpg" border="0" /></a><br /><p>ഡാഫൊഡിത്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ടിന്റെ ഒന്നാം വാര്ഷികത്തോടനുബന്ധിച്ചായിരുന്നു മെഡിക്കല് ക്യാമ്പ് സംഘടിപ്പിച്ചത്. 2005 ജൂലൈ 20-ന്, ഒരു ഓണ്ലൈന് ഫോറമായി ആരംഭിച്ച ഡാഫൊഡിത്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ടില് ഇന്ന് യു.എ.ഇ, ഖത്തര്, ബഹ്റൈന്, ഒമാന്, ബാംഗ്ലൂര്, കേരള, മുംബൈ, കെനിയ, യു.കെ, യു.എസ് തുടങ്ങീ വിവിധ സ്ഥലങ്ങളില് നിന്നായി നൂറിലധികം മലയാളികള് സൌഹൃദം പങ്കിടുന്നുണ്ട്. കൃത്യമായ വിലാസവും പേരുവിവരവും ഉറപ്പുവരുത്തിയതിനു ശേഷം മാത്രമെ, ഡാഫൊഡിത്സിലേക്ക് അംഗങ്ങളെ ചേര്ക്കുകയുള്ളൂ എന്നതാണ്, മറ്റു ഓണ്ലൈന് കൂട്ടായ്മകളില് നിന്നും ഡാഫൊഡിത്സിനെ വ്യത്യസ്ഥമാക്കുന്നത്. ഓണ്ലൈനിലൂടെ വിശേഷങ്ങള് പങ്കിടുക എന്നതിനപ്പുറം, സാധ്യമാകുന്ന സാമൂഹ്യ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് നേതൃത്വം നല്കുക, അംഗങ്ങളുടെ ക്രിയാത്മക കഴിവുകളുടെ പ്രോത്സാഹനങ്ങള്ക്ക് വേദിയൊരുക്കുക തുടങ്ങിയവയാണ് ഡാഫൊഡിത്സിന്റെ മറ്റു പ്രവര്ത്തന മേഖലകള്. ഡാഫൊഡിത്സ് ഇന് ഡെസേര്ട്ടിന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങള് വിവരിക്കുന്ന ഒരു അനൌദ്യോഗിക വെബ് സൈറ്റ് ( <a href="http://www.daffodilsindesert.com">www.daffodilsindesert.com</a> ) ഡാഫൊഡിത്സിലെ അംഗങ്ങള് തന്നെയാണ് മൂന്ന് മാസങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238248555894123?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381980127590592006-07-08T11:05:00.000-07:002006-07-09T23:46:17.606-07:00ബൂലോഗ സംഗമങ്ങള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>ബൂലോഗ സംഗമങ്ങള്</u></span></strong></div><div align="right">-ഡ്രിസില് മൊട്ടാമ്പ്രം</div><div align="right"></div><p>അതിരുകളില്ലാത്ത ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ബ്ലോഗുകളെ പ്രശസ്തമാക്കിയത്. ഒരു തുറന്ന ചര്ച്ചാവേദിയാണ് ബ്ലോഗുകള്. ‘ബ്ലോഗ്‘ എന്ന വാക്ക് മലയാളത്തിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റം ചെയ്തപ്പോള് അത് ‘ബൂലോഗ‘മായി. ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായി 250-ലേറെ മലായാളികള്, മാതൃഭാഷയില് ബ്ലോഗെഴുതുന്നു. അവര് തങ്ങളുടെ നയനിലപാടുകളും, സാഹിത്യരചനകളും, തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്കും, ചിന്താധാരയ്ക്കും അനുസൃതമായ എഴുത്തുകളും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ബൂലോഗത്തില് പ്രകാശനം ചെയ്യുന്നു. നിമിഷനേരങ്ങള്ക്കുള്ളില്, മറ്റു ബൂലോകര് ആ എഴുത്തുകള്ക്ക് മറുകുറിപ്പ് എഴുതുകയായി. </p><p>ഇന്റര്നെറ്റിലൂടെ മാത്രം പരസ്പരം അടുത്തറിഞ്ഞ മലയാളം ബ്ലോഗെഴുത്തുകാര് ആദ്യമായി ഒത്തുചേര്ന്നു. യു.എ.ഇ-യിലെ ബൂലോകര് ഷാര്ജ കുവൈത്ത് ടവറിലും, കേരളത്തിലെ ബൂലോകര് കൊച്ചി ദര്ബാര് ഹാളിലുമാണ് സംഗമിച്ചത്. </p><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/blogmeet.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/blogmeet.jpg" border="0" /></a><br /><p>യു.എ.ഇ-യിലെ 40-ഓളം മലയാളം ബ്ലോഗെഴുത്തുകാര് ചേര്ന്ന സംഗമത്തില്, രണ്ട് വിഷയങ്ങളില് മേല് സിംപോസിയങ്ങള് നടന്നു. ‘യുനീകോഡിന്റെ സാധ്യതകള്’ എന്ന വിഷയത്തിന് മേല് നിഷാദ് കൈപള്ളിയും , ‘മലയാളം ബ്ലോഗിംഗ്’ എന്ന വിഷയത്തില് സജിത്തും വിഷയാവതരണം നടത്തി.പ്ലാറ്റ്ഫോമോ പ്രോഗ്രാമോ ലാംഗ്വേജോ യാതൊരു പരിമിതിയും ഏര്പ്പെടുത്താത്ത യുനികോഡ്, മറ്റു ഭാഷാമാധ്യമങ്ങള് ഉപയോഗിക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട് വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞിട്ടും, മലയാളം ഇന്റര്നെറ്റ് പത്രമാധ്യമങ്ങള് ഇന്നും ആസ്കീ ഫോണ്ടുകളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നത് ലജ്ജാവഹമാണെന്ന് യുനീകോഡിനെ കുറിച്ച് വിഷയാവതരണം നടത്തിയ നിഷാദ് കൈപള്ളി പറഞ്ഞു. യുനികോഡിന്റെ സാധ്യതകള്ക്ക് നേരെ കണ്ണടച്ച്, മലയാള ലിപി വിപുലീകരണത്തിനും, പുതിയ ഫോണ്ടുകള്ക്കുമായി കേരള സര്ക്കാര് ലക്ഷങ്ങള് ധൂര്ത്തടിക്കുകയാണെന്ന് നിഷാദ് കുറ്റപ്പെടുത്തി. തുടര്ന്ന് നടന്ന ചര്ച്ചയില്, മലയാളം ബ്ലോഗിംഗിനു കൂടുതല് പ്രചാരം നല്കുന്നതിലൂടെ യുനികോഡിലുള്ള മലയാളം ലിപികളുടെ സാധ്യതകളെ ജനകീയമാക്കാന് സാധിക്കുമെന്ന നിര്ദ്ദേശം ഉയര്ന്നു വന്നു. </p><p>തുടര്ന്ന് നടന്ന ചടങ്ങില്, മൈക്രോസൊഫ്റ്റ് ഇന്ഡിക് ബ്ലോഗ് അവാര്ഡ് ജേതാവ് സജീവ് എടത്തനാടന്, കലേഷ് എന്നിവരെ യു.എ.ഇ ബൂലോഗ സംഗമം പൊന്നാട അണിയിച്ച് ആദരിച്ചു. </p><p>അപരിചിതത്വത്തിന്റെ മുഖഭാവമില്ലാതെ സംഗമത്തിലെത്തിയ ആ ഭാഷാസ്നേഹികള്, വീണ്ടും കാണാമെന്ന ഉറപ്പോട് കൂടി സംഗമത്തിനു ശേഷം യാത്ര പറഞ്ഞു. </p><p>കൊച്ചി ദര്ബള് ഹാളില് നടന്ന കേരള ബൂലോക സംഗമം, ശ്രീ. ചന്ദ്രശേഖരന് നായര്, ഹരിശ്രീ എന്നിവര് ചേര്ന്ന് നിലവിളക്ക് തെളിയിച്ച് ഉത്ഘാടനം ചെയ്തു. 30-ലധികം മലയാളം ബ്ലോഗെഴുത്തുകാര് പങ്കെടുത്ത സംഗമത്തില്, മലയാളം ബ്ലോഗിംഗിനുപയോഗിക്കുന്ന വരമൊഴി മലയാളം ടൈപിംഗ് സോഫ്റ്റ്വേറിനെ കുറിച്ച് വിശ്വപ്രഭ സംസാരിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം നടന്ന ചടങ്ങില്, ബ്ലോഗുകളെ ആസ്പദമാക്കി അതുല്യ അവതരിപ്പിച്ച ക്വിസ് മത്സരത്തില്, ഓരോരുത്തരും സജീവമായി തന്നെ പങ്കു കൊണ്ടു. തുടര്ന്ന്, മാധ്യമപ്രതിനിധികളുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണത്തില്, വിശ്വപ്രഭ, ശ്രിജിത്ത്, അതുല്യ തുടങ്ങിയവര് പങ്കെടുത്തു. മലയാളം ബ്ലോഗിംഗ്, മലയാളം ബ്ലോഗിംഗിന്റെ പ്രത്യേകതകള്, ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുന്നതിന്റെ രീതി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള് അവര് വിശദീകരിച്ചു.</p><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/blogkerala.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/blogkerala.jpg" border="0" /></a><br /><p>രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് തുടങ്ങിയ സംഗമത്തില് നിന്നും യാത്ര പറയുമ്പോള് സമയം വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയായിരുന്നു. </p><p>ഇതിനു മുമ്പ് ബാംഗ്ലൂര് ബ്ലോഗെഴുത്തുകാര്, ‘ദ ഫോറം’ മാളില് ഒത്തു ചേര്ന്നിരുന്നു. അതായിരുന്നു, മലയാളം ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരുടെ ആദ്യ സംഗമം.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238198012759059?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381887818341222006-07-08T11:04:00.000-07:002006-08-02T03:24:33.493-07:00തൊട്ടിപ്പാള് പൂരം<p align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>തൊട്ടിപ്പാള് പൂരം</u></span></strong> <p align="right">എം.വേണു - മുംബൈ.</p><p>ആറാട്ട് കടവിലേയ്ക്ക് തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി<br />രജസ്വലയായി, ഊര്ജ്ജസ്വലയായി<br />തൊടുകുളത്തില് ആറാടി മുങ്ങി<br />ഉണങ്ങാത്ത രക്ത ചേലയുടുത്ത്<br />ഉടലാസകലം അഗ്നിസ്പുലിംഗങ്ങള് വിതറി<br />തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി<br />ചിന്തൂരം വിതറി കൊട്ടിയാടി<br />കുരവയും ആര്പ്പുവിളിയുമായി<br />തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി<br />നക്ഷത്രങ്ങളുടെ മുല്ലമൊട്ടുകള്,<br />വിടര്ത്തിയ മുടിയില് ചിതറി<br />കാര്മേഘപാളികള് കൈക്കുടന്നയിലാക്കി<br />രൌദ്രബാഷ്പ കണങ്ങള് പൃഥ്വിയിലേക്കൊഴുക്കി<br />തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി </p><p>അവസാനത്തെ സ്വപ്നങ്ങളും ഒടുങ്ങിയ നിദ്രയില്<br />അമിട്ടുകള് വിരിയുന്ന ആകാശചെരിവുകളില്<br />വര്ണശലാകകള് ഊര്ന്നിറങ്ങുമ്പോള്<br />നഷ്ടസ്മൃതിയുടെ രാവുകളില്<br />ദുരന്തപ്രണയങ്ങളുടെ നിഴലാട്ടം<br />ആടിത്തളരുമ്പോള്<br />തൂവെള്ളക്കൊച്ചകള് തപസ്സിരിയ്ക്കുന്ന<br />വയല് വരമ്പില് ഉരുണ്ടും മറിഞ്ഞും<br />ഞാന് ഉറങ്ങുമ്പോള്<br />തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി <p>ആര്പ്പുരവിയിട്ട്, കര്ണ്ണകപോലങ്ങളിലോതി<br />ചുടുനിശ്വസങ്ങളുമായി<br />തൊട്ടിപ്പാള് ഭഗവതി വരവായി</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238188781834122?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381851071378442006-07-08T11:03:00.001-07:002006-07-10T06:02:16.756-07:00കണ്ണാടി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>കണ്ണാടി </u></span></strong></div><div align="right">ശിധി കണ്ടാണശ്ശേരി </div><div align="left"></div><div align="left"></div><p><p><div align="left">രജനി ഞാന്, നിങ്ങളെന്നെ മറന്നുവോ?<br />സമ്പന്നകേരളമെന്നെ മറന്നാലും<br />സംസ്കാര കേരളമെന്നേ മറക്കുമോ<br />എന്റെ , സംസ്കാര കേരളമെന്നേ മറക്കുമോ<br />ഉന്നതവിദ്യകള് മോഹിച്ചുപോയതെന്<br />ആത്മബലിയ്ക്കു കളമൊരുക്കി, എന്<br />ആത്മബലിയ്ക്കു കളമൊരുക്കി..<br />ചക്രം തിരിക്കുന്ന മേലാളന്മാര്ക്കൊരു<br />ജീവിതം കൊണ്ടൊരു കണ്ണാടി നല്കി ഞാന്<br />എന്റെ , ജീവിതം കൊണ്ടൊരു കണ്ണാടി നല്കി ഞാന്<br />കണ്ണാടി തന്നില് പ്രതിച്ഛായ നോക്കുവാന്<br />മേലാളന്മാര്ക്കെല്ലാം പേടി തോന്നി<br />സ്വന്തം മുഖത്തേക്ക് കാര്ക്കിച്ചു തുപ്പുവാന്<br />വെമ്പുന്നു ഓരോ പ്രതിച്ഛായയും<br />പ്രതിച്ഛായ തന്നിലേ വൈകൃതം കണ്ടവര്<br />കുത്തിനോവിച്ചെന്റെ ചാരിത്ര ശുദ്ധിയെ<br />ചിക്കിച്ചികഞ്ഞെന്റെ പൂര്വ്വ ബന്ധങ്ങളെ<br />അവര് , ചിക്കിച്ചികഞ്ഞെന്റെ പൂര്വ്വ ബന്ധങ്ങളെ<br />എല്ലാം മറക്കാം എല്ലാം പൊറുക്കാം<br />എന് ആത്മബലിയ്ക്കൊരു പുണ്യമുണ്ടാകയാല്<br />ഇങ്ങിരുന്നൊന്നു തലോടുവാന്<br />എന് അമ്മതന് കണ്ണീര് തുടയ്ക്കുവാന്<br />വ്യര്ത്ഥമാണെങ്കിലും മോഹിച്ചു പോകയാം<br />എന് അമ്മതന് ചാരത്തണയുവാന്<br />പ്രാര്ത്ഥിയ്ക്കയെന് അമ്മേ....<br />ഈ വ്യവസ്ഥിതി മാറുവാന്...<br />രജനിമാര്ക്കന്ത്യം കുറിക്കുവാന്....<br />എന് ആത്മബലിക്കൊരു പുണ്യമുണ്ടാകുവാന്...<br />എന് ആത്മബലിക്കൊരു പുണ്യമുണ്ടാകുവാന്....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238185107137844?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381811311064862006-07-08T11:03:00.000-07:002006-07-09T01:58:07.580-07:00കാര്ട്ടൂണ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>കാര്ട്ടൂണ്</u></span></strong> </div><div align="right">അഡ്വ. എ. ഹരിദാസന് </div><div align="right">കുന്നമ്പുഴത്ത് ഹസ് </div><div align="right">ബ്രഹ്മകുളം, ഗുരുവായൂര്</div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/cartoon1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/cartoon1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238181131106486?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381774475288562006-07-08T11:02:00.000-07:002006-07-08T11:02:54.476-07:00മരണ സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്<div align="center"><span style="color:#990000;"><strong><span style="font-size:130%;"><u>മരണ സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് </u></span></strong></span></div><div align="right">പി കെ ഉണ്ണികൃഷ്ണന് </div><p><p><div align="left">മറ്റൊരു ഫയല് തിരയുന്നതിനിടയില്<br />ഒരു മരണസര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്<br />മരണം: 1948 ജനുവരി 30<br />അതുയര്ത്തിപ്പിടിച്ച് ഉദ്യോഗസ്ഥന്<br />ഇതു വാങ്ങിക്കുവാന് ഈയാളുടെ ആരും<br />ഈ വഴി വന്നില്ലേ?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238177447528856?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1152381736222605792006-07-08T11:01:00.000-07:002006-07-29T18:07:41.710-07:00പ്രതീക്ഷ<p align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>പ്രതീക്ഷ</u></span></strong> </p><p align="right">വി സി ജൈസല് , ദുബൈ</p><p>പണ്ടെന്നോ മരുഭൂമി, വസന്തം കാത്ത് </p><p>മഴയെ പ്രതീക്ഷിച്ചപ്പോള്</p><p>പെയ്യാന് മടിച്ച് കാര്മേഘങ്ങള്</p><p>അകന്നു പോയി.....</p><p>അവ മറ്റ്എവിടെയോ പെയ്തു തീര്ന്നിരിക്കണം....!</p><p>എന്നാല് ,ഓര്മ്മകളുടെ തെളിച്ചവും</p><p>സാന്ത്വനവുമേകിക്കൊണ്ട്, പിന്നീടെപ്പോഴോ</p><p>ഇവിടെ മഴ തിമിര്ത്തു പെയ്തു.</p><p>എന്നോ കൊതിച്ച മഴയുടെ താളം </p><p>പച്ചപ്പ് കനിഞ്ഞേകിയപ്പോഴും</p><p>പഴയ ഊഷ്വരതയും </p><p>അറ്റം തേടിപ്പോയ മഴമേഘങ്ങളും</p><p>മിന്നല്പ്പിണരുകള് പോല്</p><p>ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു</p><p>വീണ്ടും ഇന്ന് ആകാശത്ത്</p><p>മേഘങ്ങളുരുണ്ടുകൂടുമ്പോള്</p><p>ഉള്ളിലെ സന്ദേഹം പടര്ന്നു കയറുന്നു.</p><p>"മരുഭൂമിയില് പെയ്യാതകന്ന മഴനൂലുകള്</p><p>സ്നേഹാര്ദ്രഭൂമിയില് പെയ്തേക്കുമോ? "</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-115238173622260579?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149605022440002522006-06-06T07:43:00.000-07:002006-06-07T03:53:34.973-07:00ആമുഖം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"><u>വീണ്ടുമൊരു അദ്ധ്യയനവര്ഷം</u><br /></div></span></span></strong><p><p align="left">വീണ്ടുമൊരു അദ്ധ്യയനവര്ഷം. ഭാവികണക്കുകൂട്ടലുകളും സ്വപ്നങ്ങളുമായി രക്ഷിതാക്കളും, നിഷ്കളങ്കമായ മനസ്സും അപരിചിതത്വത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുമായി കുരുന്നുകളും. തദവസരത്തില്, വര്ഷങ്ങളായി നിഷ്ഫലമായ ചര്ച്ചകള്ക്ക് വിധേയമായ ചില വിദ്യാഭ്യാസചിന്തകള് വീണ്ടും കുറിക്കപ്പെടണമെന്ന് തോന്നുന്നു.<br /><br />ഒരു തലമുറയുടെ രൂപഘടനയ്ക്ക് അടിത്തറ ഉണ്ടാകുന്നത് വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തകളും ചിന്താരീതികളും വാര്ക്കപ്പെടുന്നത് അവര് കടന്നുവരുന്ന വിദ്യാഭ്യാസഘടനയ്ക്കനുസൃതമാണ്. പഠനമാധ്യമമേതെന്നതിനേക്കാളുപരി, ഏതു രീതിയിലുള്ള വിദ്യയാണ് അഭ്യസിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതാണ് ചര്ച്ചാവിധേയമാകേണ്ടത്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതികരണശേഷിയുടേയും വിപ്ലവവീര്യത്തിന്റെയും, ദിശയും അളവും നിര്ണ്ണയിക്കുന്നത് അവരിലെ ചിന്താരീതിയും, വീക്ഷണകോണുമാണ്. ഇത് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കിയതിനാല് തന്നെയാണ്, ഇന്ത്യയിലെ സാമ്രാജ്യത്വ ബ്രിട്ടിഷ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ശില്പി എന്നറിയപ്പെടുന്ന തോമസ് മെക്കോളെ, ബ്രിട്ടിഷ് സാമ്രാജ്യത്വ ഭരണകൂടങ്ങളെ ഉപദേശിച്ചത്. 'നിറത്തിലും രക്തത്തിലും ഭാരതീയനും, അഭിരുചിയിലും അഭിപ്രായത്തിലും ബ്രിട്ടിഷുകാരനുമായ ഒരു ജനതയെ വാര്ത്തെടുക്കണം. ആ ജനതയെയാണ് നാം ഭരിക്കേണ്ടത്'.<br /><br />ആഫ്രിക്കന് ജനതക്കെതിരെ ഹെഗല് പ്രചരിപ്പിച്ചിരുന്ന റാസിസ്റ്റ് മനോഗതി പോലെ തന്നെ, ഇന്ത്യന്ജനതയെക്കുറിച്ച് 'ശാസ്ത്രസത്യങ്ങള്ക്കും, ലോകപുരോഗതിക്കുമെതിരു നില്ക്കുന്ന പിന്തിരിപ്പന്മാര്' എന്ന ചിന്ത ഇന്ത്യന്ജനതയ്ക്കിടയില് തന്നെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില് സാമ്രാജ്യത്വശക്തികള് വിജയിച്ചു. അംഗീകരിക്കപ്പെടാത്ത വിധം ഇന്ത്യന് തത്വശാസ്ത്രത്തെയും, വിജ്ഞാനശാഖകളെയും കുഴിച്ചു മൂടി, യൂറോപ്യന് വിജ്ഞാനശേഖരമാണ് ലോകവിജ്ഞാനത്തിന്റെ സ്രോതസ് എന്ന ധാരണ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, ഇന്ത്യന്മനസ്സുകളെ വ്യഭിചരിക്കുന്നതില് ഒരു പരിധി വരെ സാമ്രാജ്യത്വ ബ്രിട്ടിഷ് നയതന്ത്രജ്ഞര് വിജയം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം അടക്കിവാഴണമെന്ന സാമ്രാജ്യത്വ ധാര്ഷ്ട്യമായിരുന്നു എല്ലാത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.<br /><br />ബ്രിട്ടിഷ് വിദ്യാഭ്യാസരീതി മാറ്റമില്ലാതെ തുടര്ന്നപ്പോള്, ഭാരതീയ വിജ്ഞാനശാഖ തീര്ത്തും മറഞ്ഞുപോയി എന്നതാണ് പരമാര്ത്ഥം. പൈതഗോറസും, ആര്ക്കിമിഡിസും, ആര്യഭടയേക്കാളും, പനീനിയേക്കളും നമ്മുടെ വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്കിടയില് കൂടുതല് പരിചിതമായത് ഇതിന്റെ സ്വാഭാവികപരിണിതി മാത്രം. ഇംഗ്ലിഷ് ഭാഷാ സംസാരത്തിനു തങ്ങള് പ്രത്യേക പരിശീലനം നല്കുന്നു എന്ന് മലയാളം മീഡിയം സ്കൂള് അധികൃതര് 'പരസ്യം' നല്കേണ്ടി വന്നതിനുള്ള കാരണവും വേറെ അന്വേഷിക്കേണ്ടതില്ല.<br /><br />സ്വതസിദ്ധമായ വിജ്ഞാനശാഖയെ വളര്ത്തുന്നതിലും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില് നിന്നു കൊണ്ടുള്ള ഒരു വിദ്യാഭ്യാസരേഖ ലോകത്തിനു സമര്പ്പിക്കുന്നതിലും ഭാരതജനത പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന വസ്തുത പോലും നാം വിസ്മരിച്ചു. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ചക്കിനു ചുറ്റും കറങ്ങുന്ന കാളകളെ പോലെ, പുസ്തകഭാരം കുറക്കുന്നതിലും പഠനമാധ്യമമാകേണ്ട ഭാഷയിലും നമ്മുടെ ചര്ച്ചകള് പരിമിതമാകുന്നത്.<br /><br />എല്ലാത്തിനുമുപരി, വിദ്യഭ്യാസമെന്നത് ഒരു വ്യവസായവും, അതില് നിന്നുമുത്ഭവികുന്ന വ്യത്യസ്ഥ രീതികളിലുള്ള ഉത്പന്നങ്ങളായി വിദ്യര്ത്ഥികളും മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നത് ആവര്ത്തനവിരസത ഉണ്ടാക്കുന്ന സത്യങ്ങളായിരിക്കാം. സ്വത്വത്തെ മനസ്സിലാക്കാതെ, സാമൂഹികധര്മ്മങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും സംസ്കാരവും വിഷയമാകാതെ, കരിയറിസത്തില് അലിഞ്ഞു ചേര്ന്നിരിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസം. പ്രൊഫഷണല് വിദ്യാഭ്യാസമെന്ന ഓമനപ്പേരില് വിദ്യാഭ്യാസത്തെ വിഭജിക്കുകയും അവയ്ക്ക് നിറക്കൂട്ട് ചാര്ത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കച്ചവടതന്ത്രങ്ങള്. ഹ്യൂമാനിറ്റീസ്-ചരിത്ര വിഷയങ്ങളിലുള്ള പഠനങ്ങള്ക്ക് 'ഭാവി'യില്ല്ലെന്ന ഭയത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രവും മറ്റൊന്നല്ല. സമൂഹത്തില് രണ്ട് വിഭാഗം വിദ്യാര്ത്ഥികള് വാര്ത്തെടുക്കപ്പെട്ടു. പണത്തിലധിഷ്ഠിതമായ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളില് നിന്നും ഓരോ വര്ഷവും പുറത്തിറങ്ങുന്ന ഉത്പന്നങ്ങള് സമൂഹത്തിന് ഭാരമായി മാറുന്ന അവസ്ഥ. ധാരാളം സമ്പാദിക്കണമെന്ന ആത്യന്തികലക്ഷ്യവുമായി, മനസ്സ് മരവിച്ച ഒരു കൂട്ടം 'വിദ്യാസമ്പന്നരെ' മാത്രം സംഭാവന ചെയ്യുന്നതില് എന്തര്ത്ഥമാണുള്ളത്..!<br /><br />എങ്കിലും, നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടു കൂടി വിദ്യാലയത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന കുരുന്നുകള്ക്ക്, നല്ലൊരു ഭാവിയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നു. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960502244000252?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604960099576302006-06-06T07:41:00.000-07:002006-06-09T11:31:13.976-07:00വല്ല്യാപ<div align="center"><span style="color:#990000;"><span style="font-size:130%;"><strong><u>വല്ല്യാപ</u> </strong></span></span></div><p align="right">--എസ്.കെ.ചെറുവത്ത് </p><p align="left">'ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഞാന് തുടങ്ങി. ഒരു പങ്കാളിയില് നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം സ്വകാര്യതയാണ്. ഇതായിരുന്നു എന്റെ തുടക്കവും. അതിനുവേണ്ടി ഞാന് അന്വേഷിച്ചലഞ്ഞതും നല്ലൊരു പങ്കാളിയെ ആയിരുന്നു. ഒടുവില് ഞാന് എത്തിപ്പെട്ടതോ ഒരു വല്ലാത്ത കുരുക്കിലും..'<br /><br />ആ കുരുക്കാണ് ഭാര്യയെന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാന് എനിയ്ക്ക് ആറ് വര്ഷങ്ങള് വേണ്ടിവന്നു.<br /><br />ഊരാക്കുരുക്കുകള് അഴിച്ചെടുത്ത് വേരുകള് തേടിപ്പിടിച്ച് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങള് തിരിച്ചറിയുവാന് എനിയ്ക്ക് മുപ്പത്തിരണ്ട് വര്ഷങ്ങളുടെ നീണ്ട ഇടവേള വേണ്ടിവന്നു.<br /><br />നാല് വര്ഷം ഒരു കാത്തിരിപ്പേയല്ലായെന്നും ആ നാല് വര്ഷങ്ങള്ക്കിടയില് നാല് ഭാര്യമാരെ പ്രാപിക്കാമായിരുന്നല്ലോയെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വല്ല്യാപയുടെ മഹത്ത്വം എനിയ്ക്ക് ബോധ്യമാവുന്നത്!'<br /><br />(വല്ല്യാപയുടെ തായ്വഴികള് ജീവിതസഖികള് നാലെണ്ണം വഴി ഭൂമിയില് പടര്ന്ന്പന്തലിച്ചത് ഒരു വാര്ത്തയാണല്ലോ).<br /><br />ഇത്രയും ഡയറിതാളില് എഴുതിയതിന് ശേഷം ഗണിതം പഠിപ്പിയ്ക്കുന്ന കാദര്മാസ്റ്റര് പേനയുടെ മുന കുത്തിയൊടിച്ചു; മേശപ്പുറത്തെ സിഗരറ്റൊന്നെടുത്ത് കത്തിച്ച് നിര്വൃതി കൊണ്ടു.<br /><br />ജനാലയിലൂടെ നോക്കുമ്പോള് അമ്പിളിമാമന് കാര്മേഘത്തിലൊളിയ്ക്കുവാന് ഒോടുന്നതാണ് കാദര്മാസ്റ്റര് കാണുന്നത്.<br /><br />"നീ ഒോടിയൊളിച്ചാലെനിക്ക് ഒരു ചുക്കൂംല്ല. താനിനീം വെളിച്ചത്ത് വരുമല്ലോ, അപ്പോള് കണ്ടോളാം". കാദര്മാസ്റ്റര് മൂകമായ രാത്രിയില് അട്ടഹസിച്ചു. അതേറ്റുപിടിച്ച് പറമ്പില് അലയുകയായിരുന്ന തെണ്ടിപ്പട്ടികള് കൂട്ടത്തോടെ ഒച്ചവെയ്ക്കാന് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.<br /><br />കാദര്മാസ്റ്ററുടെ ആറാം വിവാഹവാര്ഷികദിനമായിരുന്നു അയാള് ഇവ്വിധം ആഘോഷിച്ചത്. നേരം വെളുക്കുമ്പോള് മുപ്പത്തിയാറാമത്തെ പിറന്നാളുമാണയാള്ക്ക്! തന്റെ ഇത്രയും നാളത്തെ ജീവിതം അസാധാരണമായ കണക്കുകൂട്ടലുകളിലൂടെ എഴുതി തീര്ത്തപ്പോള് അയാള്ക്ക് നഷ്ടമായ സമാധാനം കിട്ടിയപോലെ..<br /><br />*****<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960496009957630?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604850443733122006-06-06T07:40:00.000-07:002006-06-06T07:40:50.443-07:00മാറുന്ന കേരളം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>മാറുന്ന കേരളം</u></span></strong> </div><p align="right">ശിധി കണ്ടാണശ്ശേരി </p><p>ഉതിര്ന്നില്ല വാക്കുകളിതു വരേയ്ക്കും<br />തൂലിക തുമ്പും മൌനമാണോ?<br />കാണാത്ത ജീവിതക്കാഴ്ചകള് കണ്ടെന്റെ<br />തൂലിക തുമ്പും തരിച്ചു പോയോ?<br />ഭാവനയമ്മതന് മാറു ചുരത്താതെ<br />തൂലികതുമ്പും പിണക്കമാണോ?<br />പേടിച്ചിരിക്കേണ്ട പേടമാനല്ലാ നീ<br />അര്ക്കനെ വെല്ലുന്ന ഒരഗ്നിയാണിന്നു നീ<br />ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളില് നിന്നും നിര്ഗളിച്ചീടട്ടെ<br />കണ്കണ്ട സത്യങ്ങളൊക്കെയും<br />ഇന്നിന്റെ ജീവിതക്കാഴ്ചകളൊക്കെയും<br />സത്യമാം ജീവിതക്കാഴ്ചകളൊക്കെയും<br /><br />നെഞ്ചില് നെരിപ്പോടിനുള്ളം പുകയുമ്പോള്<br />മുന്നില് കരഞ്ഞിട്ടു പിന്നില് ചിരിക്കുന്നു<br />നിഷാദന്റെ വര്ഗ്ഗമീ മര്ത്ത്യജന്മം<br />നിത്യവും വര്ദ്ധന, വര്ണ്ണക്കൊടികളില്<br />വര്ദ്ധിച്ചിടും ശതം കബന്ധങ്ങളൊക്കെയും<br />അമ്മ, തൊട്ടിലിലാടും കുരുന്നു കരയുന്നു..<br />അമ്മതന് മാറു ചുവന്നു തുടിയ്ക്കുന്നു<br />അമ്മതന് സൌന്ദര്യബോധം വളരുന്നു..<br />കുരുന്നുതന് രോദനമുച്ചത്തിലെത്തുന്നു..<br />ഉത്തരം കിട്ടാസമസ്യകള് വര്ദ്ധിപ്പൂ<br />മാതൃത്വമേ നീയും ചോദ്യമായി മാറുന്നു<br /><br />വാത്സല്യ രേഖതന് വര്ണ്ണങ്ങള് മായുന്നു<br />അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്നു പാഴ്വസ്തുവാകുന്നു..<br />താരാട്ടുപാട്ടിന്നൊരോര്മ്മയായ് മാറുന്നു..<br />വൃദ്ധസദനങ്ങള് എങ്ങും നിറയുന്നു..<br />സ്നേഹത്തിന് പച്ച പട്ടുവിരിച്ചൊരാ<br />ദൈവത്തില് നീട്ടുന്നൂ രാക്ഷസക്കോട്ടയായ്..<br />ഞെട്ടറ്റുവീഴും മാങ്ക നീ പോലവേ..<br />അറ്റുവീഴുന്നിതോ സഹസ്രം ശിരസ്സുകള്<br />വായ്ക്കരി വയ്ക്കും കരങ്ങളേ കാണാഞ്ഞൂ..<br />പരിതപിച്ചിടുന്നു മാതാക്കളെല്ലാം..<br />അറ്റുപോയുള്ളോരാ ശിരസ്സുതലോടിട്ടു<br />കണ്ണീര് പൊഴിയ്ക്കുന്നൊരമ്മയെ കാണുന്നു<br />നെഞ്ചു പിളര്ന്നു കൊണ്ടാ അമ്മ പറയുന്നു.<br />വാള്ത്തലപ്പേറും യുവത്വമേയോര്ക്കുക<br />ഇന്നത്തെ പച്ചയും മഞ്ഞയായ് മാറിടും<br />പുലര്ക്കാല സൂര്യനോ, നാളെയുമെത്തിടും.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960485044373312?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604793505611812006-06-06T07:39:00.000-07:002006-06-06T07:39:53.506-07:00പരിചയം<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>കൃഷ്ണപ്രകാശ് </u></strong></span></div><p><br />മരത്തടികളിലെ കൊത്തുപണികളോട് കൃഷ്ണപ്രകാശിനുള്ള താല്പര്യം ചെറുപ്രായത്തില് തുടങ്ങിയതാണ്. കാലത്തിനൊപ്പം, താന് സ്നേഹിക്കുന്ന കലയും കൃഷ്ണപ്രകാശിനൊപ്പം വളര്ന്നു. സ്കൂള് യുവജനോല്സവങ്ങളിലും കലോല്സവങ്ങളിലും തന്റെ കലയ്ക്ക് കിട്ടിയ അംഗീകാരങ്ങള് കൃഷ്ണപ്രകാശിനു ലഭിച്ച വലിയ പ്രോല്സാഹനങ്ങളായിരുന്നു. വീട്ടുകാരില് നിന്നും, പ്രത്യേകിച്ച് ചേട്ടനില് നിന്നും ലഭിച്ച പ്രോല്സാഹനങ്ങള് തന്റെ കഴിവില് തനതായ മികവ് പുലര്ത്തുന്നതില് വളരേയധികം സഹായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പ്രകാശ് പറയുന്നു. </p><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/wood2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/400/wood2.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><span style="color:#000099;">കൃഷ്ണപ്രകാശിന്റെ ഒരു കലാസൃഷ്ടി</span> </p><p><br />ജന്മസിദ്ധമായ കലകളോട് താല്പര്യം വര്ദ്ധിച്ചപ്പോള്, ആ കഴിവുകള് തന്നെ പ്രൊഫഷന് ആയി തെരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു, ഒറ്റപ്പാലത്തിനടുത്ത് കൈയ്ലിയാട് സ്വദേശിയായ കൃഷ്ണപ്രകാശ്. മരത്തടികളിലെ കലാസൃഷ്ടികള് കൂടാതെ, ജലച്ഛായത്തിലും, എണ്ണച്ഛായത്തിലും കൃഷ്ണപ്രകാശ് കഴിവ് തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനിയും വിവിധങ്ങളായ കൂടുതല് കലാസൃഷ്ടികള് ചെയ്യണമെന്നാണ് കൃഷ്ണപ്രകാശിന്റെ ആഗ്രഹം. ഇരുപത്തെട്ടുകാരനായ കൃഷ്ണപ്രകാശ്, ഇന്ന് യു.എ.ഇ-യിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഫര്ണിച്ചര് കമ്പനിയില് ജോലി ചെയ്യുന്നു. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960479350561181?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604733711802422006-06-06T07:38:00.000-07:002006-06-06T07:38:53.716-07:00അക്ഷരങ്ങള് മയങ്ങുമ്പോള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>അക്ഷരങ്ങള് മയങ്ങുമ്പോള്</u></span></strong> </div><p align="right">--ജയേഷ്.സി.സി <p><br />മൊബൈല് ഫോണിന്റെ ചിലമ്പല് കേട്ടാണു അവന് അന്നത്തെ ഉച്ചയൂണിന്റെ ആലസ്യത്തില് നിന്നും ഉണര്ന്നതു. അങ്ങേത്തലക്കല് അവനുമായി വളരെ നല്ല സുഹൃദ്ബന്ധം സൂക്ഷിക്കുന്ന അപൂര്വ്വം ചില സുഹൃത്തുക്കളില് ഓരാളായിരുന്നു.<br /><br />"നീ എഴുതുമോ?" എന്നായിരുന്നു സുഹൃത്തിന്റെ പൊടുന്നനെ ഉള്ള ചോദ്യം. അതിനിപ്പോള് എന്താ എഴുതാമല്ലോ എന്ന മനോ വിചാരത്തില് "ഉം" എന്നു മറുപടിയായി മൂളുകയും ചെയ്തു.<br /><br />പിന്നെ അധികം ആലോചിക്കുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ സുഹൃത്ത് തന്റെ ആവശ്യം വെളിപ്പെടുത്തി.<br /><br />"എനിക്കു നാളേക്കു ഒരു ആര്ട്ടിക്കിള് വേണം."<br /><br />ഇതില് അവന് ശരിക്കും തരിച്ചു പോയി. അലസതയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനായിരുന്ന അവനു എന്തെങ്കിലും കുറിച്ചു വെക്കുന്ന സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലൊ. ഇതൊന്നും പറഞ്ഞാല് വിശ്വസിക്കില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും വെറുതെ പറഞ്ഞു നോക്കി. അതിനു ആ പ്രിയ സുഹ്രുത്തിന്റെ പരിഭവത്തോടെയുള്ള മറുപടി "നിനക്കു പറ്റുമെങ്കില് ചെയ്യൂ, ഞാന് ആദ്യമായി ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നതല്ലെ?" എന്നായിരുന്നു.<br /><br />സുഹ്രുദ്ബന്ധങ്ങള്ക്കു ഏറ്റവും വില കല്പിക്കുന്ന അവനു അവരിലുണ്ടാകുന്ന ചെറിയ പരിഭവം പോലും താങ്ങാവുന്നതിലപ്പുറമായിരുന്നു. അതിനാല് മനസില്ലാമനസോടെ കടലാസും പേനയും എടുത്തു എഴുതാനിരുന്നു. എഴുതിയേ അടങ്ങു എന്ന വാശി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എന്തെഴുതും എന്ന ചിന്ത അവനെ ശരിക്കും വെട്ടിലാക്കി.<br /><br />ഒരുപാടു കൂട്ടുകാരൊത്തു കിളിമാസും,ധുഷ്ടയും,അംബസ്താനിയും,കുട്ടിയും കോലും,നൂറാം കോലും ആയി കഴിച്ചു കൂട്ടിയ; ഇപ്പോളത്തെ തലമുറയ്ക്കു അന്യമായി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന; സ്വന്തം ബാല്യകാല സ്മരണകള് വേണമോ? വേണ്ട.. ചിലപ്പോള് ഇതുമൂലം ഞാന് കുട്ടിത്തം മാറാത്തവനായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടാലൊ.<br /><br />കൌമാരത്തിലെപ്പോഴൊ മനസ്സില് മൊട്ടിട്ട ഏകദിശാ പ്രണയവും, പിന്നീടു വീട്ടുകാരെ ഒക്കെ വെറുപ്പിച്ചു സ്വന്തം കാമുകി മറ്റൊരുവന്റെ ഒപ്പം ഇറങ്ങി പോകുന്നതു നെടുവീര്പ്പോടെ നോക്കി നില്ക്കേണ്ടി വന്ന ഒരു കാമുകഹൃദയത്തിന്റെ വിങ്ങലുകള് കുറിച്ചിട്ടാലൊ? വേണ്ട.. ഇക്കാലത്തു തീരെ മാര്ക്കറ്റ് ഇല്ലാത്ത ഒരു പൈങ്കിളി കഥയായി അതു മാറും.<br /><br />യുവത്വത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പില് യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാക്കന്മാരുടെ പ്രസംഗങ്ങളെ കണ്ണുമടച്ചു വിശ്വസിച്ചു, വളര്ത്തി വലുതാക്കിയ വീട്ടുകാരെ തള്ളിപറഞ്ഞ്, ഒരു രാജ്യം നന്നാക്കാന് ഇറങ്ങി തിരിച്ച ഒരുവന്റെ മൂഡതയെ കോറിയിടണൊ? വേണ്ട.. ചോര തിളപ്പു മാറിയ ഒരു യുവാവിന്റെ ജല്പനങ്ങളായെ അതു കണക്കാക്കുകയുള്ളൂ.<br /><br />സ്വന്തം നാട്ടില് ഒരു മാന്യമായ ജോലി നേടാന് കഴിയാതെ ഏറ്റവും സ്നേഹിച്ചിരുന്ന നാടും നാട്ടുകാരെയും സ്വന്തം കുടുംബവും ഉപേക്ഷിച്ച് മാന്യമാണെങ്കിലും തുച്ചമായ വരുമാനത്തില് ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വന്ന ഒരു പ്രവാസിയുടെ ദു:ഖങ്ങള് വരച്ചു കാട്ടണമോ? വേണ്ട ഇവനു മാത്രമെ പ്രവാസികളുടെ ഇടയില് ദു:ഖമുള്ളൂ എന്ന മറുചോദ്യമായിരിക്കും ഫലം.<br /><br />ചെറുപ്പം മുതല് കൂറുപുലര്ത്തി വരുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനം ഇപ്പോള് ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന കൊള്ളരുതായ്മകളെ കുറിച്ചായാലൊ? വേണ്ട.. ഒരു വിമതസ്വരം എന്ന ലേബലില് അതു തരം താഴ്ത്തപെടും.<br /><br />എങ്കില് പിന്നെ കൊലയാളികളും, കൊള്ളക്കാരും വാഴുകയും അഴിമതിക്കാരും,സ്വജനപക്ഷപാതികളും വാഴ്ത്തപെടുകയും ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഈ ലോകത്തിന്റെ യഥാര്ത മുഖം അനാവരണം ചെയ്താലോ? വേണ്ട.. നാടോടുമ്പോള് നടുവെ ഓടണം എന്ന പഴഞ്ചൊല്ലായിരിക്കും ഉപദേശ രൂപേണ മറുപടിയായി ലഭിക്കുക.<br /><br />അങ്ങിനെ ഒരുപാടു എഴുതാനുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും എഴുതാന് കഴിയാത്ത നിസ്സഹായ അവസ്തയില് ആ ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു സുഹൃത്തിനെ നിരാശപ്പെടുത്തേണ്ടി വന്ന ദു:ഖഭാരത്തില് അന്നും അവന് സുഖമായി ഉറങ്ങി.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960473371180242?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604680200849612006-06-06T07:37:00.000-07:002006-06-11T13:42:49.600-07:00തെരുവുനാടകം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"><u>തെരുവുനാടകം</u> </span></span></strong></div><p align="right">--മധു കണ്ണഞ്ചിറ <p>ജനമദ്ധ്യത്തില് നിന്നും ഉറക്കെ ചെണ്ട കൊട്ടുന്ന ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കന് :-<br />അയാളുടെ ചെണ്ടയുടെ താളം ദ്രുതഗതിയിലാകുമ്പോള് അകലേനിന്നും ഒരു കൊയ്ത്തുപാട്ടിന്റെ ആദ്യവരി ആരോ ഉറക്കെ പാടുന്നത് കേള്ക്കുന്നു. ആ പാട്ട് കേട്ടയുടനെ നാല് ഭാഗത്തുനിന്നും പാട്ട് ഏറ്റുപാടികൊണ്ട്, ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില് ചുവട് വെച്ച് ചെണ്ട മേളക്കാരനു നേരെ വരുന്ന നാലഞ്ചാളുകള്<br />ചെണ്ട മേളം വേഗതയില് ആകുന്നു.അതിനൊത്ത് നൃത്തം വെക്കുന്ന "കോറസ്സ്"<br />നൃത്തത്തിനു ശേഷം ചെണ്ട കൊട്ടുന്നയാള് ചോദിച്ചു :-<br />(അയാളെ ഒന്നാമന് എന്നു വിളിക്കാം)<br />ഒന്നാമന് : എന്തേ കൂട്ടരേ നമ്മളിങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യാന് ?<br />രണ്ടാമന് : (എല്ലാവരേയും നോക്കിയിട്ട്) പാടത്ത് വിത്ത് വിതയ്ക്കാന് സമയമായി. അതിന്റെ ഉത്സാഹതിമിര്പ്പല്ലേ ! (കാണികളോട്) ഇപ്രാവശ്യം നൂറുമേനി വിളയിക്കണ്ടേ നമുക്ക്..?<br />കോറസ്സ് : വേണം... വേണം....<br />മൂന്നാമന് : നൂറുമേനി വിളയിച്ച് നമുക്ക് നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടുകള് തീര്ക്കണ്ടേ ? കാര്ഷിക കേരളത്തിന്റെ പേര് അന്യദേശങ്ങളിലേക്ക് പടര്ത്തണ്ടേ..?<br />കോറസ്സ് : വേണം... വേണം....<br />ഒന്നാമന് : അന്യദേശങ്ങളില് നിന്നും വരുന്ന പച്ചക്കറികളും , പഴവര്ഗ്ഗങ്ങളും, നെല്ലും നമുക്കിനി വേണ്ട . നമുക്ക് നമ്മുടെ സ്വന്തമായ മണ്ണുണ്ട്. ആ മണ്ണില് കൃഷിയിറക്കി വിളവെടുത്ത് കാര്ഷിക കേരളത്തിന്റെ യശസ്സുയര്ത്താം.<br />കോറസ്സ് : അപ്പോള് നമുക്ക് വിതക്കാം കൂട്ടരേ....<br />കൊയ്ത്തുപാട്ട് ആരംഭം..<br />എല്ലാവരും വിത്ത് വിതക്കുന്നു...<br />വിവിധ രീതിയിലുള്ള "കോറസ്സ്" വര്ക്ക്.<br />അതിനുശേഷം എല്ലാവരും കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.<br />രണ്ടാമന് : (സന്തോഷത്തോടെ) വിളവെടുപ്പിനുശേഷം ന്റെ മോള്ടെ കെട്ട് നടത്തണം.<br />മൂന്നാമന് : (എല്ലാവരേയും നോക്കി) പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു എന്റെ മോന് ! അവനെ തുടര്ന്നു പഠിപ്പിക്കണം...<br />നാലാമന് : വീട് വെച്ച കടംണ്ട്. വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞാല് അതങ്ങട് വീട്ടാം..<br />അഞ്ചാമന് : എനിക്കുണ്ട് കുറേ കാര്യങ്ങള്. ഒക്കെ ഇത് കഴിഞ്ഞിട്ട് ചെയ്യണം..(എല്ലാവരേയും നോക്കിയിട്ട്, സംശയത്തോടെ) പക്ഷേ , ഇപ്രാവശ്യം നൂറുമേനി വിളവ് കിട്ട്വോ..?<br />ഒന്നാമന് : എന്താ സംശയം ? നമ്മള് പാവം കര്ഷകരുടെ വിയര്പ്പ് വീണ മണ്ണാ ഇത്. ഈ മണ്ണ് നമ്മളെ ചതിക്കില്ല...<br />എല്ലാവരും ഉത്സാഹതിമിര്പ്പോടെ കുട്ടകളെടുത്ത് വിളവെടുക്കാന് പോകുന്നു...... </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്....<br />ഒന്നാമന് : കൂട്ടരേ.. അപ്പോള് നമുക്ക് കൊയ്യാം<br />എല്ലാവരും കൊയ്യുന്നു, വിളവെടുക്കുന്നു...<br />കോറസ്സ് വര്ക്കുകള്..<br />പിന്നീട് എല്ലാവരും തളര്ന്നിരിക്കുന്നു...<br />രണ്ടാമന് : (കരഞ്ഞ്, കൈകള് രണ്ടും മുകളിലേക്ക് നീട്ടിയിട്ട്, എന്റെ ദൈവമേ, ഞാന് വിതച്ച വിത്തുകളൊന്നും ശരിക്ക് കാച്ചില്ലല്ലോ.. ഞാനിനി എന്താ ചെയ്യാ..?<br />കൃഷി ചെയ്യാന് വേണ്ടി എടുത്ത ലോണ് ഞാനെങ്ങനെ തിരിച്ചടക്കും...<br />കോറസ്സ് : (ഒന്നിച്ച്) ഈ മണ്ണ് നമ്മളെ ചതിച്ചിരിക്കുന്നു .<br />വീണ്ടും കടക്കാരാക്കിയിരിക്കുന്നു !<br />ഒന്നാമന് : കൂട്ടരേ, മണ്ണ് നമ്മളെ ചതിച്ചില്ല. നമ്മള് മണ്ണിനേയാ ചതിച്ചത്. പണ്ട് , നമ്മുടെ പിതാമഹന്മാര് നൂറുമേനി വിളവെടുത്ത മണ്ണാ ഇത്. അന്ന് മണ്ണ് ശുദ്ധമായിരുന്നു. ഇന്ന്, പല കമ്പനികളും നമുക്ക് തന്ന വീര്യമുള്ള വളങ്ങള് വിതറി, നമ്മളീ മണ്ണ് അശുദ്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു.അശുദ്ധമായ മണ്ണില് വിത്തുകള് എങ്ങിനെ കിളുര്ക്കാന് ?<br />അഞ്ചാമന് : (ചുറ്റും നിന്നവരോടായി) കൂട്ടരേ, ഞങ്ങളിനി എന്ത് ചെയ്യണം ? കൃഷി നശിച്ച ഞങ്ങള്ക്ക് വാഗ്ദാനങ്ങള് മാത്രമേ എല്ലാവരും തന്നുള്ളൂ. പൊള്ളയായ വാഗ്ദാനങ്ങള് കേട്ട് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് മരവിച്ചു. ബാങ്കില് നിന്നും ലോണെടുത്ത് കൃഷിയിറക്കിയവരാ ഞങ്ങള്. ലോണടച്ചില്ലെങ്കില് ഞങ്ങടെ വീടും പുരയിടവും നഷ്ടപ്പെടും...<br />രണ്ടാമന് : (എല്ലാവരോടുമായി) എല്ലാ വഴികളും അടഞ്ഞ നമുക്ക് ഇനി ഒറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ...<br />കോറസ്സ് : എന്താണത് .. ?<br />രണ്ടാമന് : കൂട്ട ആത്മഹത്യ....!!<br />അവര് മരിക്കാന് ഒരുങ്ങുന്നു.... </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്....<br />അപ്പോള്...<br />അകലേനിന്നും ഒരു ഗംഭീര സ്വരം<br />" നിര്ത്തൂ...."<br />കാണികള്ക്കിടയിലൂടെ തടിച്ചു കൊഴുത്ത ഒരു വിദേശി കടന്നു വന്നു .<br />വിദേശി : അല്ലയോ സുഹൃത്തുക്കളേ.. നിങ്ങളെന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് കാണിക്കുന്നത് ?<br />കോറസ്സ് : ഹേ .. നിങ്ങളാരാണ്..?<br />വിദേശി : (ഉറക്കെ ചിരിച്ച്) ഞാന് ഒരു വിദേശിയാണ്<br />നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകള് കണ്ട് , നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന് വന്ന രക്ഷകന് !<br />കോറസ്സ് : ( പരസ്പരം നോക്കിയിട്ട്) രക്ഷകന് .. രക്ഷകന്...<br />വിദേശി : ഹേ കര്ഷകരേ, കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ മാറ്റത്തിനൊത്ത് കൃഷി ചെയ്യുന്ന രീതിയിലും മാറ്റം വരുത്തണം . (ഉറക്കെ) ഞാന് നിങ്ങള്ക്ക് വിത്തുകള് തരാം . ഞാന് നിങ്ങള്ക്ക് വളങ്ങള് തരാം . നിങ്ങളുടെ മണ്ണില് എന്റെ വിത്തുകള് വിതയ്ക്കൂ... നൂറുമേനി നിങ്ങള്ക്ക് കൊയ്തെടുക്കാം..<br />വരൂ.. ഇതാ വിത്തുകള്...<br />ഒന്നാമനൊഴിച്ച് എല്ലാവരും വിത്തുകള് വാങ്ങാനായി ചെല്ലുന്നു ..<br />ഒന്നാമന് : (തടഞ്ഞ്) നില്കൂ... ഇവന് വിദേശിയാണ്. കടല് കടന്നു വന്നവനാണ് . ഇവനെ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും. ഇവനില് നിന്നും വിത്തുകള് വാങ്ങരുത്. ഇവന്റെ വിത്തുകള് നമ്മുടെ മണ്ണില് നാശത്തിന്റെ വിളവെടുപ്പു നടത്തും..<br />കോറസ്സ് : ഇവന് രക്ഷകനാണ് മരിക്കാന് തയ്യാറായ ഞങ്ങള്ക്ക് ജീവിതം തന്നവനാണ് . ഇവന്റെ വിത്തുകള് തന്നെ ഞങ്ങളീ മണ്ണില് വിളയിക്കും. ഞങ്ങള്ക്കിനി പട്ടിണി കിടക്കാന് വയ്യ !<br />(ഉറക്കെ) ഞങ്ങള് വിതയ്ക്കും , കൊയ്യും...!!<br />ഒന്നാമനൊഴിച്ച് വിദേശിക്കു മുന്നില് എല്ലാവരും വന്ന് കൈനീട്ടി. വിദേശി വിത്തുകള് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നു.. </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്...<br />ഒന്നാമന് മൂകനായി നിന്ന് എല്ലാതും കാണുന്നു..<br />വിദേശി : പോയി വിത്ത് വിതച്ചോളിന്...<br />എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ കൊയ്ത്തു പാട്ടാരംഭിക്കുന്നു. എന്നിട്ട് വിത്തുകള് പാകുന്നു..<br />വിദേശി : (ഉറക്കെ) നിര്ത്തൂ നിങ്ങളുടെ പാട്ട് ..<br />എല്ലാവരും ഞെട്ടി..<br />വിദേശി : എന്റെ വിത്തുകള് വിതയ്ക്കുമ്പോള് നിങ്ങള് പാടാന് പാടില്ല. ഇതെന്റെ ഉത്തരവാണ്.<br />ഒന്നാമന് : കണ്ടോ കൂട്ടരേ.. പാടാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിച്ചിരിക്കുന്നു..<br />കോറസ്സ് : രക്ഷകനാണ് . അനുസരിക്കണം നമുക്ക് വിത്തുകള് പാകാം..<br />അവര് പണി വീണ്ടും തുടങ്ങുന്നു. വിദേശി അപ്രത്യക്ഷനായി.<br />എല്ലാവരും തളര്ന്നിരുന്നു.. </p><p>രണ്ടാമന് : ഇപ്രാവശ്യം നൂറു മേനി തന്നെ .. സംശയമില്ല..<br />മൂന്നാമന് : അതെ .. നമ്മള് മാറേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നമുക്ക് രക്ഷകന് പറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ നീങ്ങുന്നതാണ് നല്ലത്.<br />നാലാമന് : പഴയകാലത്തെ ആചാരങ്ങളൊക്കെ നമുക്ക് ഉപേക്ഷിക്കണം..<br />അഞ്ചാമന് : എങ്കിലേ നമുക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതമുണ്ടാകൂ....<br />ഒന്നാമന് : (ഉറക്കെ) നിര്ത്തൂ....! നമ്മുടെ പൈതൃകത്തെ ഒരു വിദേശിക്ക് പണയം വെച്ചിട്ടു വേണോ, നമുക്ക് നല്ലൊരു ജീവിതം.. ?<br />രണ്ടാമന് : ഇവന് പിന്തിരിപ്പനാണ്..<br />മൂന്നാമന് : ഇവനെ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തില് നിന്നും ഒഴിവാക്കണം..<br />കോറസ്സ് : ഇവനെ നമുക്ക് ഉന്മൂലനം ചെയ്യാം .. (എല്ലാവരും ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ച് ഒന്നാമനു നേരേ അടുക്കുന്നു)<br />ഉടനെ കാണികള്ക്കിടയില് വിദേശി പ്രത്യക്ഷനായി..<br />ഉറക്കെ .. " നിര്ത്തൂ.."<br />എല്ലാവരും ഞെട്ടിതിരിഞ്ഞു നോക്കി..<br />വിദേശി : വിളവെടുക്കാന് സമയമായി. എല്ലാവരും വയലിലേക്ക് പോകൂ... </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്..<br />കോറസ്സ് : (ഉറക്കെ) നമുക്ക് വിളവെടുക്കാം...<br />വിളവെടുപ്പിന്റെ ഉത്സാഹം.. എല്ലാവരും പാട്ട് പാടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു...<br />കോറസ്സ് വര്ക്ക്..<br />വിദേശി :(ഉറക്കെ) ആരും നൃത്തം ചെയ്യരുത്. എന്റെ വിത്തുകള് കൊയ്തെടുക്കുമ്പോള് ആരും നൃത്തം ചവിട്ടാന് പാടില്ല..<br />ഒന്നാമന് : കണ്ടോ കൂട്ടരേ, നൃത്തം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം കൂടി നിഷേധിച്ചിരിക്കുന്നു.<br />കോറസ്സ് : രക്ഷകനാണ്.അനുസരിക്കണം നമുക്ക് കൊയ്യാം.. </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്..<br />വിദേശി :(ഉറക്കെ ചിരിച്ച്) കണ്ടില്ലേ കര്ഷകരേ, നിങ്ങള് നൂറുമേനി കൊയ്തിരിക്കുന്നു..!<br />രണ്ടാമന് : (ഉറക്കെ കരഞ്ഞ് ) ചതിച്ചല്ലോ ദൈവമേ.., കൊയ്തെടുത്തതെല്ലാം പതിരാണല്ലോ..?<br />മൂന്നാമന് : എല്ലാം... എല്ലാം... ഗുണമില്ലാത്തവയാ..<br />നാലാമന് : അയ്യോ.. വിദേശി നമ്മളെ ചതിച്ചു.കായ്കനികളെല്ലാം മേന്മയില്ലാത്തവയാണ്.<br />അഞ്ചാമന് : (ഉറക്കെ) രക്ഷകനാണെന്നു കരുതി അഭിമാനം പോലും അടിയറവെച്ചു<br />വിദേശി : (ഉറക്കെ ഭീകരമായി പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു) വിഡ്ഢികളായ കര്ഷകരേ, നിങ്ങള് വിളവെടുപ്പുനടത്തിയ ആ മണ്ണിപ്പോള് എന്റേതാകുന്നു.. എന്റെ വിത്തുകളല്ലാതെ ഇനി നിങ്ങളുടെ വിത്തുകള് ആ മണ്ണില് വിളയില്ല. ഇനി ആ മണ്ണില് കൃഷിയിറക്കാന് നിങ്ങള് എന്നെ ആശ്രയിക്കണം.അതായത് നിങ്ങളിപ്പോള് എന്റെ അടിമകളാണ്..(ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു)<br />ഒന്നാമന് : (ഉറക്കെ) നിര്ത്തൂ..!! അടിമകളാകാന് ഞങ്ങളെ കിട്ടില്ല . ഈ മണ്ണ് ഞങ്ങളുടേതാണ്.ഈ മണ്ണില്, പൈതൃകമായി കിട്ടിയ അറിവുകൊണ്ട് ഇനിയും ഞങ്ങള് പൊന്നു വിളയിക്കും.വിദേശിയുടെ കറുത്ത കൈകളിലൂടെ ഈ മണ്ണില് വിഷവിത്തുകള് പാകാന് ഞങ്ങളിനി അനുവദിക്കില്ല.<br />ഒന്നാമന് : (എല്ലാവരോടുമായി) അടിച്ചമര്ത്തുവിന് ഈ ദ്രോഹിയെ...<br />എല്ലാവരും വിദേശിയെ ആക്രമിക്കുന്നു.. </p><p>കോറസ്സ് വര്ക്ക്...<br />തളര്ന്നവശനായ വിദേശി കാണികള്ക്കിടയിലൂടെ ഓടിപ്പോകുന്നു..<br />ഒന്നാമന് : കൂട്ടരേ.. പാരമ്പര്യമായി നമുക്ക് കിട്ടിയ അറിവിലൂടെ പുതിയ വിത്തുകള് നമുക്ക് വിതയ്ക്കാം...<br />ഇത് നമ്മുടെ മണ്ണാണ്...<br />കോറസ്സ് : അതെ.. ഇതു നമ്മുടെ മണ്ണാണ്...<br />ഒന്നാമന് ചെണ്ടയെടുത്ത് കൊട്ടി, കോറസ്സ് കൊയ്ത്തുപാട്ടു പാടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു..<br />പിന്നെ.. കാണികള്ക്കിടയിലൂടെ പാട്ടുകള് പാടി അകലേക്ക് അകലേക്ക്......</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960468020084961?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604609454882372006-06-06T07:36:00.000-07:002006-06-06T07:36:49.456-07:00സാക്ഷ്യം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>സാക്ഷ്യം </u></span></strong></div><p align="right">--മനോജ് ആഭേരി <p>ത്രേതായുഗം കഴിഞ്ഞു<br />ശാപം ഗ്രസിച്ച് ശിലയായ് കിടന്ന<br />നിനക്കു മോക്സമേകിയത്<br />എന്റെ പാദസ്പര്ശമാണ്<br />നിന് പുണ്യമാണ് കാലപാശം<br />ഭേദിച്ചെനിക്ക് പുനര്ജ്ജനിയായത്<br />എന്നിട്ടും... ഓര്മ്മയും മറവിയും<br />തമ്മിലെ നിഴല് യുദ്ധത്തില്<br />നമുക്കൊരു മുദ്രമോതിരം വേണ്ടി വന്നു..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960460945488237?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1149604551585699152006-06-06T07:35:00.000-07:002006-06-06T07:35:51.603-07:00യാത്രാമൊഴി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"><u>യാത്രാമൊഴി</u> </span></span></strong></div><p align="right">--പ്രദീപ് എം മേനോന് </p><p>ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ഈറന് മഴയിലൂടിന്നലെ<br />ഇടത്തെ ഇടം ചേര്ന്നു നിന്നൊരെന്<br />പ്രണയിനി<br />ഇവിടം നാം പിരിയുന്ന വേളയില്<br />നിന്നോടു<br />ഇനിയെന്തു ചൊല്ലുവാന് ഈയുള്ളവന്.<br />ഇതുവരെ ഒന്നായൊഴുകി നാം,<br />നമുക്കൊരെ-<br />ഇക്കിളി പുളകവും, ഒത്തിരി സ്വപ്നവും.<br />ഇടമെത്തി നമ്മള് പിരികയായെങ്കിലും,<br />ഇതുവരെ എന്നോടു ചേര്ന്നതിനാകെയും<br />ഇത്രമേല്<br />എനിക്കൊത്തു വന്നതിനാകെയും<br />ഇത്തരുണത്തില് ഞാന് നന്ദി ചൊല്ലട്ടയോ?<br /><br />ഇമകളില് ഈറന് തുളുമ്പലാല്<br />നിനക്കെന്റെ<br />ഇടനെഞ്ചു പിളരുന്ന യാത്രാമൊഴി<br />ഇനി തിരിച്ചേക്കുക, പിന്തിരിയേണ്ട നീ<br />ഇനിയെന്തു ഇണയടുപ്പം നമുക്കിടയില്.<br />ഇവനിവിടെ ദിശയറ്റു വീണൊടുങ്ങട്ടെ,<br />ഇന്ദ്രമോക്ഷം കാത്തു വാല്മീകമാകട്ടെ,<br />ഇനിയൊരിക്കല് നീ ഈ വഴിയെത്തുകില്<br />ഇയ്യുള്ളവന്നു നീ മോക്ഷമേകീടുക</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114960455158569915?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935320640426872006-05-06T10:08:00.000-07:002006-05-06T17:28:24.906-07:00ആമുഖംഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല് ചര്ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നതും, എഴുതപ്പെടുന്നതും, വില്ക്കപ്പെടുന്നതും, വായിക്കപ്പെടുന്നതും ചിലപ്പോള് വായനയുടെ ഭാവഭേദങ്ങളെക്കുറിച്ചും വായനയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുമായിരിക്കും. വിറ്റഴിക്കപ്പെടുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ എണ്ണം വായനയുടെ പ്രതീകമായി അംഗീകരിക്കുന്നുവെങ്കില്, ഇവിടെ വായനയ്ക്ക് അന്ത്യം കുറിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവയ്ക്കൊരു അന്ത്യം ഇനി സംഭവിക്കാനുമില്ല. കാരണം, പുസ്തകവില്പനയുടെ റെക്കോര്ഡ് ഓരോ മാസവും മാറിമാറി വരുന്നത് നമുക്ക് മുന്നില് ഒരു വാര്ത്തയല്ലാതായിരിക്കുന്നു. <p>എന്നിട്ടും, വായന മരിക്കുന്നു എന്ന് എഴുത്തുകാരന് ശബ്ദിക്കുന്നു. വായനയുടെ മരണത്തെ ചൊല്ലി അക്ഷരസ്നേഹികള് വിലപിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ യുവത്വം വായനയില് നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നു എന്ന് പരിഭവം പറയുന്നു. സത്യത്തിലേക്കുള്ള വെളിച്ചം വീശുന്നതും, അറിവ് ആര്ജ്ജിക്കുന്നതിനും വായന അത്യന്താപേക്ഷികമാണെന്ന് അവര് ആവര്ത്തിക്കുന്നു <p>.തൂലികയെ ഭയന്നിരുന്ന ഭരണകൂടങ്ങളും, ഭരണാധികാരികളും ഒരു ചരിത്രസത്യമാണ്. ഒരു തൂലികത്തുമ്പ് കൊണ്ട്, യുവതയെ നയിച്ച ഗാഥകള്, ചരിത്രത്താളുകള്ക്കിടയില് മയങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇന്നും എഴുത്തിനെ ആരും വധിച്ചിട്ടില്ല. അക്ഷരങ്ങളുടെ ജീവവായു എവിടെയും മുടക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ, എവിടെയൊക്കെയോ വായന ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടു എന്നത് നിഗൂഡമായി അവശേഷിക്കുന്നു. <p>ഒരു കാലത്ത്, അക്ഷരങ്ങളുമായി സംവദിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി മാത്രം ഒരു പ്രത്യേക സമയം മലയാളി മാറ്റി വെച്ചിരുന്നു. പരന്ന വായന അവന്റെ മനസ്സില് ചിന്തകള്ക്ക് വഴി തെളിച്ചു. സ്വജനപക്ഷപാതവും, അന്ധമായ വര്ഗ്ഗസ്നേഹവും, വിശാലമായ അവന്റെ മനസ്സില് സ്ഥാനം കണ്ടില്ല. കാലക്രമേണ, അവനറിയാതെ വായന മനസ്സില് നിന്നും അകന്നു. അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളില് നിന്നും ശ്രവ്യ-ദൃശ്യ മാധ്യമങ്ങളിലേക്കുള്ള അവന്റെ പരിണാമത്തിന് വേഗത വര്ദ്ധിച്ചു. <p>വായനയില് നിന്നും, ശ്രവത്തില് നിന്നും അവന് ഒരേ ജ്ഞാനം നേടി. പക്ഷെ, വായനയില് നിന്നും അവന് ലഭിച്ച സംവാദത്തിനുള്ള അവസരം, മറ്റു മാധ്യമങ്ങളില് അവനു നഷ്ടപ്പെട്ടത് അവന് അറിഞ്ഞില്ല. അക്ഷരങ്ങളോട് സംവദിക്കാന് അവന് സാധിക്കാതെ വന്നു. മനസ്സാക്ഷിയോട് സംവദിക്കാന് അവന് മറന്നു. ഒട്ടേറെ അറിവ് നേടിയ മലയാളി, ഒരു തിരിച്ചറിവ് നേടുന്നതില് പരാജയപ്പെട്ടു. ജ്ഞാനത്തില് നിന്നും വിജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള അന്തരം വര്ദ്ധിച്ചു വന്നു. തളര്ന്ന വിചാരങ്ങള്ക്ക് മേല് വികാരങ്ങള് കുടി കെട്ടി. വായനയെ കാലത്തിന്റെ വഴിയോരങ്ങളില് ജീവനോടെ കുഴിച്ചു മൂടാന് തുടങ്ങി. <p>വായനയെന്ന പ്രതിഭാസത്തെ ഭയക്കുകയും, ക്രമേണ അതിനോട് ശത്രുത പുലര്ത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയം ഇവിടെ വളര്ന്നു വന്നു. ഗ്രന്ഥശാലകള് ഗ്രാന്റുകള് കാംക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുള്ള വ്യവസായമായി മാറി. പ്രസ്ഥാനങ്ങള് വിരളമായി. സംഘടനകള് കൂണു പോലെ വളര്ന്നു. അവ വെറും സംഘങ്ങള് മാത്രമായി പതിച്ചു. സംഘടനയെന്തെന്നറിയാത്ത, സംഘടനാലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്ത, താന് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന സംഘടനയുടെ പുസ്തങ്ങള് പോലും വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അക്ഷരങ്ങളുമായി മാനസികമായി പൊരുത്തപ്പെടാന് സാധിക്കാതെ വന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ സംഘം. ചലനാത്മകതയില്ലാത്ത, ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ജഡങ്ങള്. പ്രസംഗകാസറ്റുകളില് നിന്നും സംഘടനയെ പഠിച്ച, സമ്മേളനങ്ങളില് വികാരപരവശരാകുന്ന, മന്ദീഭവിച്ച മസ്തിഷ്കങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം. പ്രതികരണശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ട അത്തരമൊരു സംഘത്തെ നേതാക്കള് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.<p> എവിടെയാണ് മലായാളിക്ക് വായന നഷ്ടമാകാന് തുടങ്ങിയത്..?? <p>വിചിന്തനങ്ങള് അന്യമാകാന് തുടങ്ങിയ ഇടവേള എവിടെയായിരുന്നു...!!??<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693532064042687?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935282909516632006-05-06T10:07:00.001-07:002006-05-08T12:16:54.053-07:00പ്രവാസി - ഒരു പുതിയ ക്യാന്വാസ്<div align="center"><span style="color:#990000;"><span style="font-size:130%;"><strong><u>പ്രവാസി - ഒരു പുതിയ ക്യാന്വാസ്</u></strong> </span></span></div><p align="right">ഷാജഹാന് മുഹമ്മദ്<br />കൊടുങ്ങല്ലൂര് </p><p>പ്രവാസി,<br />ഞാനോ..?<br />ഈ തണുത്ത മുറിയില്<br />പുറത്തെ ചൂടിനോട്<br />കൊഞ്ഞനം കുത്തി വിയര്പ്പ് പൊടിയാതെ<br />വിരല് തുമ്പില് ലോകം കാണുന്ന ഞാനോ..? </p><p>പ്രവാസിയുടെ നഷ്ടങ്ങള്..?<br />ഭാര്യയുടെ കയ്യിലേക്ക്<br />കുട്ടിയെ കൊടുത്ത്, ഷോപ്പിംഗ് മാളിലെ-<br />ട്രോളിയില് സാധനങ്ങള് വാങ്ങി നിറയ്ക്കുമ്പോള്<br />ക്യാമറ വെളിച്ചത്തിനൊപ്പം<br />മുഖത്ത് ചായം തേച്ച സുന്ദരി ചോദിക്കുന്നു..<br />പ്രവാസിയുടെ നഷ്ടങ്ങള്..?<br />ഒന്നു പകച്ചു ഞാന്<br />എന്തു നഷ്ടങ്ങള്<br />ചോദ്യത്തിന്റെ പൊരുള് തിരഞ്ഞു ഞാന് <p>ഒരു പാട്ട്<br />നാട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്ക്ക്<br />ചായം തേച്ച സുന്ദരി ചിരിക്കുന്നു<br />പാട്ട്, ആര്ക്ക്..?<br />പിന്നെയും ആശ്ചര്യം<br />ഏതെങ്കിലും ഒരു പാട്ട് എല്ലാവര്ക്കും വേണ്ടി<br />ഒരു വിധം കടുത്ത വെളിച്ചത്തിന്റെ<br />ചൂടില് നിന്നും പുറത്തേക്ക് <p>ഭാര്യയുടെ കയ്യിലിരുന്ന് മകന് <br>പെട്ടെന്ന് 'മമ്മീ' എന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്<br />ഉള്ളില് ഒരു 'അമ്മേ' എന്ന വിളി പിടഞ്ഞു<br />സമപ്രായക്കാരായ സഹവാസികളില്-<br />നിന്നകന്ന് അമ്മ ഇപ്പോഴും-<br />ദൈന്യതയോടെ<br />വാതില്ക്കല് ഇരുന്ന്<br />വഴിയിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടാകും.<br />അച്ഛന്റെ അസ്ഥിമാടം പോലും<br />കാണാനാകാത്ത വേദനയോടെ<br />അടുത്തെങ്ങും തിരിച്ച് വരാത്ത<br />ഏകമകനേയും വെറുതെ കാത്ത്... <p>ഓര്മ്മകള് കുത്തിനോവിക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോള്<br />സ്റ്റീരിയോവില് നിന്നും ഒഴുകി വന്ന ഏതോ ഒരു പാട്ടില് -<br />ഞാനെന് ഓര്മ്മകളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി<br />പ്രവാസിയുടെ നഷ്ടങ്ങള്..<br />നഷ്ടങ്ങള് ആര്ക്ക്..?<br />പ്രവാസിക്കോ..??<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693528290951663?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935248548473352006-05-06T10:07:00.000-07:002006-05-06T17:33:02.303-07:00കാര്ട്ടൂണ്<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>കാര്ട്ടൂണ് </u></strong></span></div><div align="right"><p>അഡ്വ. എ. ഹരിദാസന്<br>കുന്നമ്പുഴത്ത് ഹസ്<br>ബ്രഹ്മകുളം,<br>ഗുരുവായൂര് </div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/cartoon-may06.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/400/cartoon-may06.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693524854847335?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935211723708532006-05-06T10:05:00.000-07:002006-05-07T06:32:36.186-07:00ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി </u></span></strong></div><p align="right">അനീഷ് പുത്തലത്ത്<br /><a href="http://www.aneesh4u.com" target=_blank>www.aneesh4u.com</a> <p><br />ഒരു നല്ല മഴ പെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നു.<br /><br />തണുത്ത കിഴക്കന് കാറ്റ് വീശാന് തുടങ്ങി.<br /><br />നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ഇന്നലെകളിലെ മഴക്കാലം<br /><br />എന്നൊ ഓര്മ്മയില് നിന്നും മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.<br /><br />വിരഹവേദന എന്തെന്ന് മറന്നിരിക്കുന്നു...<br /><br />ഒപ്പം സ്നേഹിക്കാനും, സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും..<br /><br />ആര്ക്കോ വേണ്ടി ജീവിച്ചു തീര്ക്കുന്നു... മരണത്തെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ട്.....<br /><br /><br />വേഗത!! അത് ഒരു ഭ്രാന്തായി മാറിയ കാലം, മരണം മുന്നില് വന്നു<br />പലതവണ സ്നേഹത്തോടെ മാടിവിളിച്ചിട്ടും, പുറം കാല് കൊണ്ടു തട്ടിയെറിഞ്ഞു<br />കൂടുതല് വേഗത്തോടെ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ പോയതു.....<br /><br />കലാലയ ജീവിതത്തില് എന്നെ സ്നേഹിച്ച, ഞാന് സ്നേഹിക്കാത്ത എന്റെ സ്നേഹിതയെ...<br />നാലു പേജ് പത്രത്തില് വന്ന എന്റെ സൃഷ്ടികളെ..<br /><br />ഒക്കെയും മറവിയുടെ, മരണത്തിന്റെ മടിയില് തലവെച്ചുറങ്ങിയിരിക്കുന്നു...<br /><br />ജീവനില് അലിഞ്ഞു ചേര്ന്ന<br />എന്നത്തേയും എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരന്...<br />അവന് ഈ നിമിഷത്തിലും എന്റെ കൂടെയുണ്ട്... എന്റെ മടിയിലിരുന്നു കൊണ്ട് എന്നെ പാട്ടുകേള്പ്പിച്ചു കൊണ്ട്..<br />എന്നത്തെയും പോലെ പുതിയ സോഫ്റ്റ്വേറിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു...<br />ജീവിതത്തില് എല്ലാം മറന്നിട്ടും ഇവനെ മാത്രം ഞാന് മറന്നില്ല. കൂടെ കൊണ്ടു പോന്നു.<br /><br />കഴിഞ്ഞ 30 വര്ഷത്തെ പ്രവാസ ജീവിതത്തില് ദിവസത്തില് 17 മണിക്കൂറും ഇവനെനിക്കു കൂട്ടായിരുന്നു.<br />ഇല്ലെങ്കില് നിങ്ങളെന്നെ അറിയുമായിരുന്നില്ല... ഞാന് നിങ്ങളേയും... ഈ ഭ്രാന്തന്റെ ജല്പനങ്ങള് നിങ്ങള് കേള്ക്കുമായിരുന്നില്ല...<br /><br />പ്ലീസ് ഫാസ്റ്റെണ് യുവര് സീറ്റ് ബെല്റ്റ്...<br />ആകാശസുന്ദരി പുഞ്ചിരികൊണ്ടു തട്ടിവിളിച്ചു... ഞാനൊരു ചെറുപുഞ്ചിരി മടക്കിനല്കി... ഒന്ന് നിവര്ന്നിരുന്നു.<br /><br />കാലചക്രം ഒരു പാട് തവണ കറങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. നരച്ച മുടിയിഴകളിലൂടെ കൈവിരലുകള് ആര്ക്കോ വേണ്ടി തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />ഒരു പ്രവാസിയുടെ ജീവിതം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു....<br />ഞരമ്പുകളില് ചോര തിളക്കുന്ന കാലം മുതല് ഇതുവരെ..<br />മരുഭൂമിയില് ഞാന് വിതച്ചത് എന്റെ ജീവനായിരുന്നു...<br />ഇതു വരെ ജീവിച്ചു തീര്ത്തത് ജീവിതമായിരുന്നോ അതോ... ഉത്സവമോ....<br />പക്ഷെ, ഈ യാത്ര എവിടേക്കെന്നു അറിയില്ല...<br /><br />എങ്കിലും, എനിക്ക് സ്നേഹിക്കണം, വിരഹ വേദന എന്തെന്നു അനുഭവിച്ചറിയണം. പൂര്വ്വാധികം ശക്തിയോടെ വേഗത്തിലേക്കു പോകണം, മരണത്തെ പുറം കാല് കൊണ്ട് തട്ടിയെറിയണം.. എന്റെ ചോര തിളക്കട്ടെ.<br /><br />എന്റെ പ്രിയ സഖി ഇപ്പോഴും എനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു...<br />ഒപ്പം എന്നത്തേയും എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരന് എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാകണം.<br /><br />എന്റെ ആഘോഷങ്ങള് തുടരട്ടെ..!!<br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693521172370853?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935073048076742006-05-06T10:04:00.001-07:002006-05-16T00:42:20.326-07:00വരകളിലൂടെ<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;"><u>വര - നഷാദ്.എ.കെ</u> </span></span><p><span style="color:#000099;">Tel: +91 487 2558954 </span></strong></p></div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/noushad-painting-may06.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/400/noushad-painting-may06.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693507304807674?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935116611751862006-05-06T10:04:00.000-07:002006-05-06T10:05:16.613-07:00കുമ്പസാരം<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>കുമ്പസാരം </u></strong></span></div><p align="right">പി കെ ഉണ്ണികൃഷ്ണന് <p><br />പാപത്തിന് പ്രളയം<br />ഓസോണ് പാളിയില്<br />തുള വീഴ്ത്തുമ്പോള്<br />കരിമേഘം ഭ്രമണപഥത്തിലെ<br />സൂര്യനെ മറയ്ക്കുമ്പോള്<br />എന്റെ കളിവഞ്ചികയോരോന്നും<br />നിലയില്ലാകയങ്ങളില്<br />താഴുമ്പോള്<br />ഫാദര്<br />ഞാനീ പള്ളിമണിയുണര്ത്തുന്നു.<br />വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിലെ<br />വാക്യം അച്ഛന് മൊഴിയുന്നു.<br />വിശ്വസ്തനായ സുഹൃത്ത് ജീവാമൃതാകുന്നു.<br />ഫാദറിന്റെ ചെവിയില്<br />ഞാന് ഓരോന്നും മൊഴിയുമ്പോള്<br />നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത്<br />ള്ളരിപ്രാവിന്റെ ശാന്തത!<br />നിനക്കും എനിക്കുമിടയില് ദൈവം<br />തുമ്പികളില് പാറിവീഴുന്ന<br />വെട്ടമെന്നു ഫാദര്<br />കുമ്പസാരത്തിന്റെ<br />അവസാനം ഞാന്<br />ഫാദറിനോട് പറഞ്ഞത്<br />ഞാന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു<br /><br />"എനിയ്ക്കൊരു സുഹൃത്തിനെ വേണം"<br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693511661175186?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146935021104176612006-05-06T10:03:00.000-07:002006-05-06T10:03:41.110-07:00നിശാസഞ്ചാരികള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>നിശാസഞ്ചാരികള്</u></span></strong> </div><p align="right">സുധീര് കളരിക്കല് <p><br />കൂര്ക്കം വലി കേട്ടാണ് ഉണര്ന്നത്. കുറച്ചു ദിവസമായി ഉറക്കം കിട്ടാറില്ല. രാത്രിയില് ഓരോ ചിന്തകള് മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു. വീടിനെക്കുറിച്ചും ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും ചിന്തിച്ചങ്ങിനെ കിടക്കും. മനസ്സ് അങ്ങിനെയാണ്. മറക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നത് വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സില് തെളിഞ്ഞു വരും. മറക്കരുതെന്ന് മനസ്സില് കരുതി വെച്ചതൊക്കെ ഒരു നിമിഷത്തില് വിസ്മൃതമാകും. </p><p>മുറിയില് ആര്ക്കും ഉറക്കമില്ല. എല്ലാവരും 1 മണി വരെ ഉത്സവത്തിമിര്പ്പിലായിരിക്കും. എല്ലാവര്ക്കും ഉറക്കത്തെ ഭയമാണ്. മദ്യപാനികളും രാഷ്ട്രീയലഹരി തലക്കടിച്ചവരും, എല്ലാ വിഭാഗക്കാരുമുണ്ട്. മുറിയില് ആകെ എട്ടു പേര്. ഞാന് കട്ടിലില് കിടന്ന് കണ്ണടക്കും. ഞാന് എപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. അതായിരിക്കാം തന്റെ പരാജയം. ഒന്നും വെട്ടിപ്പിടിക്കാനറിയാത്ത എല്ലാം വിധിയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വികൃതമായ ഒരു മനസ്സ്. </p><p>കൂര്ക്കം വലിക്കാരന് എന്തൊക്കെയോ ഉറക്കത്തില് പറയുന്നുണ്ട്. കൂര്ക്കം വലി ദ്രുതതാളത്തിലാകുമ്പോള് അയാള് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടക്കും. അപ്പോള് അയാളുടെ മുഖം ഞാന് കിടക്കുന്ന കട്ടിലിന് അഭിമുഖമാകും. പിന്നെ, കൂര്ക്കം വലിയുടെ പഞ്ചവാദ്യം. കുറച്ചു നേരം കട്ടിലില് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. സമയം നോക്കിയപ്പോല് പുലര്ച്ചെ മൂന്നു മണി. ഉറങ്ങിയ മണിക്കൂറുകള് തിട്ടപ്പെടുത്തിയപ്പോള് ഒന്നര മണിക്കൂര്. കട്ടിലിന്റെ അരികില് വെച്ചിരുന്ന വെള്ളം എടുത്ത് കുടിച്ചു. പിന്നെ വീണ്ടും കിടന്നു. ഒന്നു മയങ്ങാന് തുടങ്ങവെ പുറത്ത് എന്തോ കടിച്ചു. എഴുന്നേറ്റ് പെന് ടോര്ച്ചടിച്ചു നോക്കി. ഒന്നുമില്ല. ബെഡ്ഷീറ്റിലും കമ്പിളിയിലും നോക്കി. കട്ടിലിന്റെ അരികില് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബാഗിന്റെ അരികുവശം നോക്കി. ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ തലയിണ പൊക്കിയപ്പോള് കുറെ മൂട്ടകള് ഓടിനടക്കുന്നു. ചിലര് ധീരസേവനവും കഴിഞ്ഞ് മയങ്ങി കിടപ്പാണ്. മുറിയിലും ജോലിസ്ഥലത്തും മനുഷ്യരുടെ തലവും ശരീരവുമിള്ള ഒരുപാടു മൂട്ടകളെ കാണുന്ന എനിക്ക് ചിരിക്കാനാണ് തോന്നിയത്. മൂട്ടകളും പ്രപഞ്ചജീവികളാണല്ലോ. ദൈവം രക്തമാണ് അവയ്ക്ക് ഭക്ഷണമായി വിധിച്ചത്. <p>ഞാന് മുറിയില് കിടക്കുന്ന ഏഴ് പേരെയും നോക്കി. എല്ലാവരും സുഖനിദ്രയിലാണ്. എന്റെ എതിരില് രണ്ടുനില കട്ടിലില് കിടക്കുന്ന ആള് സിദ്ധനാണെന്ന് തോന്നുന്നു. പ്രപഞ്ചവും ശരീരവും ഒന്നും അയാളെ അലട്ടുന്നില്ല. മൂട്ടകള്ക്ക് വിശാലമായി നൃത്തമാടാന് തന്റെ ശരീരം നൂല്ബന്ധമില്ലാതെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന് മൂട്ടകളോടായി പറഞ്ഞു. <p>"പ്രപഞ്ചത്തിലെ കുതിരസേവകരായ മൂട്ടകളെ, ബാക്കി ഏഴു പേരും അഗാധമായി ഉറങ്ങുന്നു. ഇന്നല്ല... എന്നും അവര് സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു. കുറച്ച് പേര്ക്ക് പോയി അവരുടെ രക്തം രുചിക്കാമല്ലോ." <p>സ്വാര്ത്ഥന് എന്ന് സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചു. തന്റെ ഉറക്കം എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്. മൂട്ടക്കും പാറ്റകള്ക്കും അതില് ഒട്ടും പങ്കില്ല. നമ്മുടെ വിധി നമ്മെ ഉറക്കുന്നില്ല. അത്ര തന്നെ. ഞാന് ഒന്നു കൂടി പെന് ടോര്ച്ചടിച്ചു. ഒരു മൂട്ട എന്നെ നോക്കിത്തന്നെ നില്ക്കുന്നതായി തോന്നി. പിന്നെ, അത് വളര്ന്ന് എന്നേക്കാള് വലുതായി, പരുഷമായസ്വരത്തില് എന്നോട് പറഞ്ഞു. <p>"ടോ.. ഈ ഏഴു പേരും ഞങ്ങളുടെ ചിരകാല സുഹൃത്തുക്കളാ..! താന് പുതിയതല്ലെ. തന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് ഞങ്ങള് തുരത്തും." <p>പിന്നെ, വീണ്ടും അത് സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചു തലയിണക്കുള്ളില് ഒളിച്ചു. <p>എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നു. <p>ഈ മൂട്ടകളെ എന്തു ചെയ്യും. എങ്ങിനെ കൊല്ല്ലാം..? <p>കൈകള് കൊണ്ട് കൊല്ലാന് മനസ്സു വന്നില്ല. <p>പിന്നെ, ഇരുളില് തപ്പിത്തടഞ്ഞ് ബാത്ത്റൂമിനടുത്തുള്ള കബോര്ഡ് തുറന്നു. തലേദിവസം കാലിയാക്കിയ രണ്ടുമൂന്നു മദ്യക്കുപ്പികള് ഇരിപ്പുണ്ട്. എല്ലാ കുപ്പിയും എടുത്തു നോക്കി. ഒരൌണ്സ് മദ്യം ഒരു കുപ്പിയില് ബാക്കിയുണ്ട്. അത് കുപ്പിയോടെ എടുത്ത് കട്ടിലിലിരുന്നു. എന്നിട്ട് ഓരോ മൂട്ടകളേയും പെറുക്കി മദ്യത്തിലിട്ടു. പിന്നെ, കുപ്പി കബോര്ഡില് തത്സ്ഥാനത്ത് വെച്ചു. ബാത്ത്റൂമില് പോയി ലൈറ്റ് തെളിച്ചപ്പോള് മുട്ടന് പാറ്റകള് ഓടിനടക്കുന്നു. അവരും ഉത്സത്തിലാണ്. <p>തിരികെ വന്ന് മൂട്ടകളില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി കിടന്നു. വാച്ചില് നോക്കിയപ്പോള് നാലു മണിയായി. ഇനി ഉറങ്ങാന് സമയമില്ല. നഗ്നരൂപി ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഒരു നഗ്നശില്പ്പം മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില് തെളിഞ്ഞു. മൂട്ടകളെ കുറിച്ചോര്ത്തപ്പോള് സംശയമായി. തലയിണ പൊക്കിനോക്കി. ഒന്നുമില്ല. വീണ്ടും കണ്ണുകളടച്ചു. ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടക്കവെ കട്ടില് വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തില് ഞരങ്ങി. <p>വീടിന്റെ പഴയവാതില് തുറക്കുമ്പോഴുണ്ടാകാറുള്ള ശബ്ദം. ആ വാതില് അടക്കാനും തുറക്കാനും അച്ഛനു മാത്രമേ കഴിയുമയിരുന്നുള്ളൂ. ചേര്ത്തടച്ച് വലതുകാലിന്റെ മുട്ടുകൊണ്ട് ഒന്നു ആഞ്ഞമര്ത്തിയാല് സാക്ഷയിടാം. മുട്ടുകാലുകൊണ്ടമര്ത്തുന്നതും സാക്ഷയിടുന്നതും ഒരേ സമയമാകണം. എന്നാലേ കാര്യം നടക്കൂ. അതാണതിന്റെ കൌശലം. കാലം ചെന്നപ്പോള്, അച്ഛന്റെ കാലുകള്ക്ക് ശേഷി കുറഞ്ഞതിനാല് ഞാന് പഠിച്ചു. വീടു പൊളിക്കുന്നത് വരെ ഞാനായിരുന്നു സാക്ഷയിട്ടിരുന്നത്. മറവി ഏറെയുള്ളതിനാല് ചിലപ്പോള് ഒരുറക്കം കഴിഞ്ഞായിരിക്കും സാക്ഷയിടുന്നത്. അതല്ലെങ്കില് അച്ഛന് ഓര്മ്മപ്പെടുത്തണം. <p>പോരായ്മകളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സുഖമായിരുന്നു ചെറുപ്പകാലം. പൂമുഖത്ത് മലര്ന്നു കിടക്കവെ, ഓലപ്പുരയില് മഴ പെയ്യും. മുറ്റത്തുകൂടെ ചാലുകള് തീര്ത്ത്, മഴവെള്ളം മുന്വശത്തെ കണ്ടത്തിലേക്ക് ഒഴുകും. മഴ എന്നും എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. വിശാലമായ പൂമുഖവും വിശാലമായ മനസ്സും ഇന്ന് സ്വപ്മായി അവശേഷിക്കുന്നു. വേര്ത്തിരിവിന്റെ ഓരോ മതില് കൂടപ്പിറപ്പുകള്ക്കിടയില് സ്വയമേവ ഉണ്ടാകുന്നു. ഓരോരുത്തര്ക്കും ഓരോ ചുറ്റുമതില്. വിവാഹശേഷം മതിലിന്റെ ഉറപ്പും ഉയരവും കൂടി. <p>ചെമ്മണ്റോഡിലൂടെ നടക്കവെ മഴപെയ്യും. ചാലുപൊട്ടി മഴവെള്ളം റോഡില് പരന്നോഴുകും. പരലുകള് റോഡിലേക്ക് കയറും. കാലുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേകരീതിയില് വെള്ളം തട്ടിയാല് പരലുകള് കരയില് പിടക്കും. അവയെ പിടിച്ച് വീണ്ടും വെള്ളത്തിലിടും. <p>ഫോണ് ചെയ്യവെ വിദ്യ പറഞ്ഞു. കുട്ടി മഴ പെയ്താല് മഴയത്ത് ഇറങ്ങി നടക്കുമത്രെ. കാലത്ത് വിദ്യയുടെ ഒപ്പമെഴുന്നേറ്റ് മഞ്ഞു കൊള്ളും. പറഞ്ഞാല് ഒട്ടും അനുസരണവുമില്ല. <p>'മഴ കൊള്ളട്ടെ. മനുഷ്യന് പ്രകൃതിയിലാണ് ജനിച്ചത്. ഈ മണ്ണോട് ചേരുകയും ചെയ്യും. പ്രകൃതിയില് ഇണങ്ങിച്ചേര്ന്ന് അവന് വളരട്ടെ.' <p>വാച്ചില് നോക്കി. നാലരയായി. എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് തുവര്ത്താനിട്ടിരുന്ന തോര്ത്തെടുത്ത് ബാത്ത്റൂമില് കയറി. കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങവെ ബാത്ത്റൂമിന്റെ വാതില് പകുതി തുറന്നിട്ടു. മുറിയില് പകുതി വെളിച്ചം പരന്നു. ചീര്പ്പെടുത്ത് മുടിചീകി, വസ്ത്രങ്ങള് നന്നായി കുടഞ്ഞു. സമയം അഞ്ചരയായി. വേഗം പുറത്ത് കടന്ന് കാലുകള് നീട്ടിവെച്ച് നടന്നു. <p>വൈകിയാണ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നത്. ഏഴ് മണിയായിക്കാണും. റൂമില് ഉത്സവത്തിന്റെ പുറപ്പാടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നഗ്നസിദ്ധന് പാന്റും ഷര്ട്ടും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസുമിട്ട് വടി പോലെ നില്ക്കുന്നു. പഞ്ചവാദ്യക്കാരന് അക്ഷമയോടെ മുറിയില് ഉലാത്തുന്നു. <p>എന്നെ കണ്ടപ്പോള് നഗ്നസിദ്ധന് ചിരിച്ചു. <p>"ആള് ബൈകിയോ..?" അയാള് കോഴിക്കോടന് ഭാഷയില് ചോദിച്ചു. <p>"ആ.. കുറച്ച്..!" <p>ഞാന് കട്ടിലിലിരുന്നു. മൂട്ടകള് മനസ്സിലോടിയെത്തി. തലയിണയെടുത്ത് പൊക്കിനോക്കിയപ്പോള്, നാടകത്തിന്റെ അണിയറയില് മേക്കപ്പിനെന്ന പോലെ കുറേ മൂട്ടകള്. വമ്പന്മാര്. തലയിണ അവിടെ തന്നെ വെച്ചു. <p>പഞ്ചവാദ്യക്കാരന് ദേഷ്യത്തിലാണ്. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും അസ്വസ്ഥനായി കുടവയറും കുലുക്കി നടക്കുന്നു. <p>ഞാന് ചോദിച്ചു. "എന്താ ഇക്കാ പ്രശ്നം..?"<br />അയാള് എന്നെ നോക്കി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്ന കണ്ണുകള്. <p>"ഓനിങ്ങ് വരട്ടെ. ഓന്ക് നമ്മള് വെച്ചിട്ട്ണ്ട്." <p>എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. സ്വതവെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരനായ അയാള് ദേഷ്യപ്പെടുന്നു.<br />ഞാന് ചോദിച്ചു. "ആര്?" <p>"ബിശ്വന്. മ്മള് എന്നും ഓന്റടുത്ത്ന്നാ വാങ്ങാറ്. ന്ന്ട്ടും ..!" <p>"എന്ത്.?" ഞാന് ചോദിച്ചു. <p>"പൈന്റ്" അയാള് പറഞ്ഞു. <p>"എന്താ.. കാര്യം തെളിയിച്ച് പറ ഇക്കാ.." <p>പഞ്ചവാദ്യക്കാരന് അവശതയോടെ കട്ടിലിലിരുന്നു. എന്നിട്ട് ഭയാനകമായി എന്നെ നോക്കി. <p>"മൂട്ട.. വമ്പന് മൂട്ടകള്.." <p>"എവിടെ?" ഞാന് ഒളികണ്ണിട്ട് തലയണക്കു മേല് നോക്കി. <p>"പൈന്റില്." അയാള് പറഞ്ഞു. <p>ഒരു മിന്നല് പോലെ കഴിഞ്ഞ രാത്രി മനസ്സിലോടിയെത്തി. കുപ്പിക്കുള്ളിലെ മദ്യത്തില് മൂട്ടകളെ പെറുക്കിയിട്ടതും അത് കളയാന് മറന്നുപോയതും. <p>ഞാന് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മറവിയെ ശപിച്ചു. <p>ബിശ്വന് വന്നു. "എന്താ സര്?" അയാള് ചോദിച്ചു. <p>പഞ്ചവാദ്യക്കാരന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. <p>"ജ്ജ് എന്ത് വിചാരിച്ച്? കാശ് തന്ന് മൊതല് വാങ്ങുമ്പോ..! പ്പോ ജ്ജ് മൂട്ടയെ പിടിച്ചിട്ടു. നാളെ പാമ്പിനെ ഇടില്ലെന്നാര് കണ്ട്.!" <p>അയാല് ഒന്നുമറിയാതെ വായ പൊളിച്ച് നിന്നു. ഞാന് ഒന്നും മിണ്ടാതെ കട്ടിലിലിരുന്നു. <p>ബിശ്വന് പറഞ്ഞു. "സര്.. സീല് ചെയ്ത ബോട്ടില്.." <p>"ജ്ജ് മിണ്ടരുത്.." വഴക്ക് മൂത്ത് വന്നു. കുറെ തെറികളും. ഗള്ഫ് രാജ്യത്ത് കേള്ക്കാത്ത തെറികള്. <p>പൈന്റു വില്പനക്കാരന് വിളറിവെളുത്തു. <p>ഞാന് പതിയെ തലയിണ പൊക്കി നോക്കി. കുറെയെണ്ണം പല്ലും നഖവും വൃത്തിയാക്കി കുടുംബക്കാരെ കൊന്ന പാതകിയോട് പകരം ചോദിക്കാന് തയ്യാരായി ഒരുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. <p>ബിശ്വന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. രാത്രിയില് ഉറക്കം വരാതെ ഞാന് കൂര്ക്കം വലിയുടെ താളവും, നഗ്നരൂപിയുടെ കിടപ്പും, മൂട്ടകളുടെ പടപ്പുറപ്പാടും കണ്ട് കണ്ണും മിഴിച്ച് കിടന്നു.<br /><br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693502110417661?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1146934964766538442006-05-06T10:02:00.000-07:002006-05-06T10:44:13.740-07:00വിചിന്തനങ്ങള്<div align="center"><strong><span style="color:#990000;"><span style="font-size:130%;"><u>വിചിന്തനങ്ങള്</u> </span></span></strong></div><p align="right">പ്രദീപ്. എം. മേനോന്<br />ദോഹ-ഖത്തര് </p><p><br />വേരുണങ്ങിയ വൃക്ഷശിഖരത്തിലെന്റെ<br />തപ്ത ഹൃദയമാം കിളിക്കൂട്.<br />തിന്മകള് വെയില് പോക്കുന്നിടങ്ങളില്<br />ചാവേറുകള് പോലെയെന് വിചിന്തനങ്ങള്.<br />നിഷേധത്തിന്റെ ഇരുളറകളില്<br />ക്ഷോഭത്തിന്റെ കനലുമായെന്റെയൊരു കണ്ണ്.<br /><br />വിധി ദുര്ഘടങ്ങളില് ഒരു തോള് കരുത്തിനായ്<br />ഉലകളില് നട്ടെല്ല് തീര്ത്തൊരീ ഊന്ന്.<br />ഊഷരകാലത്തിന്റെ ചുണ്ടിലിറ്റിച്ചു മോക്ഷമേകാന്<br />കവിള്തടം ഊര്ന്നൊലിക്കുമെന് കണ്ണുനീര്.<br />വിശപ്പിന് വിളര്ച്ചയില് അന്നദാനത്തിന്നായ്<br />എന്റെ ദാരിദ്രചിഹ്നമാം നാഭിചുരുള്.<br /><br />ഗുരു സ്വാര്ത്ഥേഛക്കൊരു കാണിക്കയായെന്റെ<br />അഭ്യസ്ഥമുദ്രയാം പെരുവിരല്.<br />കെയിലാസശെയിലത്തില് ഉറഞ്ഞുതുള്ളുവാനെന്റെ<br />ക്രോധ വചസ്സുകള് തന് ശക്തി താണ്ഡവം.<br />ശ്വേത സ്വോതസ്സിന്റെ തുളവീണ ചാലുകളില്<br />പാരുഷ്യത്തിന് നാവുകള് തന് ഊറ്റിവലി.<br /><br />ഒരു വിളറിച്ചരി, ഒരു വിണ്ടനാവിലെ ഒറ്റവാക്ക്<br />ഇത്തിരിവെട്ടത്തിലെ ഒറ്റക്കൊരാടിതിമിര്ക്കല്.<br />അധിനിവേശങ്ങള് തന് ക്രൂരദംഷ്ട്രങ്ങള്ക്കു-<br />പരിചയായെന്റെ ശുഷ്കാന്ത നഗ്നത.<br />പാശ്ചാത്യ ചുഴലികള്ക്കു മുന്പിലൊരു-<br />വന്മതിലായെന്റെ നെഞ്ചിലുയിര്ക്കും ചങ്കൂറ്റം.<br /><br />അറിയാതെരുവിലൊരു നിമിഷാര്ദ്രസന്ധിയില്<br />ഇനിയെങ്കിലും ചുമ്മാതൊരമറികരച്ചില്<br />പേരില്ലാതൊടുങ്ങുമൊരു കബന്ധമാകും മുമ്പ്<br />വാക്കറ്റ നാവിനായെന്റെ പ്രാവാക്കുകള്.<br />അശനിപാതങ്ങള്ക്കു ആണ്ടുശ്രാദ്ധത്തിനായ്<br />മുറ്റത്തു നാക്കിലയിലൊരു പിണ്ഡദാനം.<br />മോക്ഷമേഘങ്ങള് തന് മിന്നല്പിണരുകളില്<br />പാശസ്പര്ശത്തിന്റെ ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പ്.<br />ക്രൂശിത സത്യത്തിന്റെ നിണമൊലിച്ചിറങ്ങലില്<br />അഗ്നി പ്രഘോഷത്തിന് തൃദീയാ പക്കം.<br />വേരറ്റവര്ക്കൊരു തായ്വേരിറക്കത്തിനായ്<br />ത്രസിക്കും ധമനികള് തന് ആഴ്ന്നിറക്കം.<br /><br />കാഴ്ചകള് വീണുടഞ്ഞവര്ക്കായെന്റെ-<br />വേനല് കനക്കുമൊരു സൂര്യനേത്രം.<br />തിരുശേഷിപ്പുകള്ക്കു മോക്ഷത്തിനായി-<br />പാപനാശങ്ങളില് ഒരു മുങ്ങിക്കുളി.<br />ശിഷ്ടകാലത്തിന്നു ശാന്തിയേകീടുവാന്<br />പുനര്ജനിയിലൂടെ ഒരു ഊഴ്ന്നിറക്കം.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114693496476653844?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144171022713318382006-04-04T10:16:00.000-07:002006-04-05T00:14:09.286-07:00അടിയാത്തി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>അടിയാത്തി</u></span></strong></div><div align="right">--ഷിധി കണ്ടാണശ്ശേരി </div><p><br />നെഞ്ചുപിളര്ന്നുകൊണ്ടുച്ചത്തില് ഉച്ചത്തില്<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ തേങ്ങലെത്തി-<br />പാവം,അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ തേങ്ങലെത്തി.<br />പതിയെപ്പറഞ്ഞും പതം പറഞ്ഞും<br />അലതല്ലിയൊഴുകുന്നാ കണ്ണുകളും<br />കാലന്റെ കയ്യൊന്നിടറിയ നേരത്തു<br />വെള്ളപുതപ്പിച്ചടിയാന്റെ ദേഹവും(2)<br />മരണവും ജന്മവും എന്തെന്നറിയാത്ത<br />പിഞ്ചുകുരുന്നുകളോടിയടുക്കുന്നു<br />ദേഹത്തിന് ചുറ്റും വലംവെച്ചോടുന്നു<br />വെള്ള പുതപ്പു വലിച്ചു മാറ്റീടുന്നു<br />അച്ഛന് ഒളിച്ചുകളിയ്ക്കയെന്നോതുന്നു<br />താതന്റെ നെഞ്ചോടൊട്ടിക്കിടക്കുന്നു<br />കണ്ണുകള് മെല്ലെ പിച്ചിപ്പറിയ്ക്കുന്നു<br />കൂടേ കളിയ്ക്കാന് വരികന്നോതുന്നു<br />ഈ കാഴ്ചകള് കണ്ടു കരളു പിളര്ക്കുന്നു<br />എന്റെ,കരളു പിളര്ക്കുന്നു<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ ബാല്യങ്ങളോര്ക്കുന്നു<br />ഞാന്,അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ ബാല്യങ്ങളോര്ക്കുന്നു.<br /><p>താമിചെറുമനും കാളിചെറുമിയ്ക്കും<br />സീമന്തപുത്രിയാം കുഞ്ഞീയടിയാത്തി<br />ഞാറ്റു കണ്ടത്തിന് ചാരത്തിലുണ്ടൊരു<br />സുന്ദരമാമൊരു കൊച്ചുകുടിലും<br />ആരും കൊതിച്ചുപോം സ്നേഹത്തിന് കൊട്ടാരം<br />സുന്ദരമാമൊരു ശാന്തിതീരം<br />അതു, ചാമിചെറുമന്റെ ശാന്തിഗ്രാമം<br />ഞാനുമെന് കൂട്ടരുമെന്നുമെത്തീടുന്നു<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തും<br />കുറ്റിയും കോലും , കൊച്ചം കുത്തിയും<br />കണ്ണാരം പൊത്തിയും,കൊത്താംകല്ലാടിയും<br />നീക്കി ദിനങ്ങളും,സ്വര്ഗ്ഗത്തിലെന്നപോല്<br />ഇന്നത്തെ ബാല്യത്തിനന്യമായ് തീര്ന്നൊരീ<br />ബാല്യസ്മരണകളോര്ത്തു പോകുന്നു ഞാന്<br /><p>വസന്തവും ശിശിരവും വന്നുപോയി<br />കാലചക്രങ്ങള് തിരിഞ്ഞുപോയി<br />വര്ഷങ്ങള് എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയി<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണു ഋതുമതിയായി<br />പെണ്മക്കളില്ലാത്ത എന്നമ്മയ്ക്കെന്നുമേ-<br />പൊന്നോമനയാണു കുഞ്ഞീയടിയാത്തി.<br />കൌമാരസ്നാനം കഴിഞ്ഞൊരു നേരത്തു<br />ബാല്യത്തില് കണ്ടടിയാത്തിയല്ലല്ലോ?<br />കൊച്ചു കല്യാണത്തിനെന്നമ്മയേകിയ<br />പട്ടുപുടവയണിഞ്ഞവളെത്തി<br />പട്ടുപുടവയില് വെട്ടിത്തിളങ്ങിയാ<br />കാഞ്ചന കാന്തിപോല് കുഞ്ഞീയടിയാത്തി<br />കണങ്കാലുമുട്ടും മുടിയഴകുണ്ടല്ലോ<br />മാന്മിഴി വെല്ലും മിഴിയഴകുണ്ടല്ലോ<br />അഴകേറെയുള്ള നിതംബങ്ങളുണ്ടല്ലോ<br />എണ്ണക്കറുപ്പിന്റെ ഏഴഴകുണ്ടല്ലോ<br />എല്ലാം മറയ്ക്കും വിനയമുണ്ടല്ലോ<br />ആരും കൊതിച്ചുപോം സുന്ദരരൂപത്തെ<br />പരുന്തിനേ പേടിയ്ക്കും പിടക്കോഴിയെന്നപോല്<br />കാളിച്ചെറുമി ചിറകുവിരിച്ചു.<br />താമിചെറുമനും കാളിചെറുമിയു<br />മോഹങ്ങള് ഓരോന്നു നെയ്തൊരുങ്ങി<br />ഒരായിരം മോഹങ്ങള് നെയ്തൊരുങ്ങി<br />പറക്കമുറ്റാത്തൊരാ മോഹചിറകുകള്<br />വെട്ടിയരിഞ്ഞല്ലോ കാലന്റെ കൈകളും<br />ദീനം പെരുകി ഒരുനാളാഗ്രാമത്തില്<br />രാക്ഷസനൃത്തം ചവിട്ടി ദീനവും<br />അന്നേരമൊക്കെയും കാലനുമെത്തി<br />ഒറ്റയായ് തീര്ന്നല്ലോ കുഞ്ഞീയടിയാത്തി<br />വിങ്ങി വിതുമ്പുന്നടിയാത്തി പെണ്ണിന്റെ<br />ചിത്രമിന്നോര്ക്കുന്നു ഇന്നലെയെന്നപോല്<br />ആരോരുമില്ലത്തടിയാത്തി പെണ്ണിനു<br />എന്നമ്മയെന്നും അഭയമേകി.<br /><p>അശ്രു തുടയ്ക്കാന് ഒരു ദിനമെത്തീ-<br />ദേവനെപോലെയടിയാ ചെറുക്കനും<br />വീട്ടിതടിയൊത്ത മേനിയുണ്ടേ<br />പ്രഭചൊരിയുന്നൊരാ വദനമുണ്ടേ<br />സ്നേഹം തുളുമ്പും മനമൊന്നുണ്ടേ<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ മനം കുളിര്ത്തേ,<br />ആരോരുമില്ലാതെ ആര്ഭാടമില്ലാതെ<br />മംഗല്യമൊന്നു നടന്നു നീങ്ങി<br />എന്നമ്മ തന്നുടെ വദനത്തിലെങ്ങും<br />ശാന്തിതന് മന്ത്രങ്ങള് മുറ്റിനിന്നു<br />ഞാറ്റു കുടിലിലും രാഗമെത്തി-അതു<br />താളം പിടിച്ചു നൃത്തമാടി<br />ദിനങ്ങള് പതുക്കെ മാഞ്ഞുപോയി<br />അടിയാത്തി പെണ്ണിനു നോവുമെത്തി<br />കടിഞ്ഞൂലു പെറ്റടിയാത്തിയന്നു<br />പിഞ്ചുകുരുന്നുകള് രണ്ടുപേരെ<br />കോന്നനും ചേന്നനുമെന്നു പേരിട്ടവര്<br />സ്നേഹമാം പാലാഴിയൂട്ടി വളര്ത്തി<br />വേല കഴിഞ്ഞെത്തും താതന്റെ നെഞ്ചില്<br />കുരങ്ങു കളിയ്ക്കുന്നു ആന കളിയ്ക്കുന്നു<br />ആമോദമെങ്ങും തിരതല്ലിയല്ലോ<br />ഞാറ്റുകുടിലിലും ഉത്സവമായി.<br /><p>വ്രതശുദ്ധിയോടെ വൃശ്ചികമെത്തി<br />വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങള് കാറ്റിലാടി<br />ഞാറ്റു കുടിലിലെ ഉത്സവം കണ്ടിട്ടു<br />ദേവകള്ക്കെല്ലാം അസൂയമൂത്തു<br />കാലന്നരികിലായ് എത്തീയവരെല്ലാം<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിനു ദുര്വിധിയായ്<br />കാലമടുക്കാതെ നേരമടുക്കാതെ<br />കാലനന്നേരം കുഴങ്ങിയല്ലോ!<br />പോം വഴിയെത്തി വൃശ്ചികക്കാറ്റായ്<br />വൃശ്ചികകാറ്റും തകര്ത്തു വീശി<br />കറപുരളുന്ന തന് കൈകളേ നോക്കീ<br />കാലന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞുപോയോ<br />മുന്വിധിയൊന്നുമറിയാത്ത പാവം<br />അടിയാ ചെറുക്കനും വേലയ്ക്കിറങ്ങി<br />വേല ചെയ്തീടും അടിയാന്റെ മേനിയില്<br />വന്നു പതിച്ചല്ലോ വൃക്ഷശിഖരവും<br />അടിയേറ്റു വീണുപോയ് അടിയാചെറുക്കനും<br />ഇരുട്ടു പരന്നല്ലോ ഞാറ്റുകുടിലിലും(2)<br /><p>കരളു പിളര്ന്നിട്ടു വീണ്ടുമെത്തീടുന്നു<br />അടിയാത്തിപ്പെണ്ണിന്റെ തേങ്ങലുകള്<br />യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങും അടിയാന്റെ നെറ്റിയില്<br />ചുംബനം നല്കുന്നടിയാത്തിപ്പെണ്ണും<br />അന്ത്യചുംബനം നല്കുന്നടിയാത്തിപ്പെണ്ണും<br />ഇനിയെന്നു കാണുമെന്നോര്ത്തു വിതുമ്പി<br />അബലയാം പാവം അടിയാത്തി(2)<br />കാലനെപ്പോലും വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നൊരീ<br />കാലത്തെയോര്ത്തു വിതുമ്പുന്നു ഞാനും(2)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417102271331838?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170958522268742006-04-04T10:15:00.000-07:002006-04-04T10:15:58.523-07:00കാര്ട്ടൂണ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;">കാര്ട്ടൂണ്</span></strong></div><div align="right">--അഡ്വ. എ. ഹരിദാസന്</div><div align="right">കുന്നമ്പുഴത്ത് ഹൌസ്</div><div align="right">ബ്രഹ്മകുളം,</div><div align="right">ഗുരുവായൂര്</div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/cartoon-adv.haridas.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/400/cartoon-adv.haridas.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417095852226874?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170855887845762006-04-04T10:14:00.001-07:002006-04-08T00:58:07.673-07:00ഇവരും<p align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;">ഇവരും</span></strong></p><p align="right"> --പ്രദീപ്.എം.മേനോന് </p><p>നെയ്യുറുമ്പുകള് വരിയിട്ട തെരുവിന്റെ ഓരത്തും<br>അപരന്റെ ഉച്ചിഷ്ടം അന്നമാക്കുന്നവര്.<br>നഗരസാഗരം ആര്ത്തിരമ്പുമ്പോഴും<br>നരകതുല്യമാം ജീവനം നയിപ്പവര്.<br>സമൃദ്ധികള് ശീതളീകരിക്കുന്നിടങ്ങള്ക്കുമപ്പുറം,<br>ചവറുകള് പോലെ എറിയപ്പെടുന്നവര്.<br>ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ പേറുന്നവര് <br>പെയ്യാമുകിലിന്റെ വൃഷ്ടി തേടുന്നവര് <br>നാളെയെന്നൊന്നിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചിടാത്തവര് <br>വാള്മുനയിലെവിടെയൊ കബന്ധമായ് മാറുവോര്.<br>ആര്ക്കുമേ വേണ്ടാത്ത ജീവച്ഛവങ്ങളിവര്-<br>ആതുരലോകത്തിന് നേരിന് പകര്ച്ചകള്.<br>പശിയിടങ്ങളില് ചുവടറ്റു വീഴുവോര് <br>പാശത്തറകളില് വിശപ്പിരക്കുന്നവര് <br>പിച്ചയെടുക്കുവാന് പിറന്നൊരീജന്മങ്ങള് <br>പിച്ചിയെറിഞ്ഞൊരീ ജീവിത തുണ്ടുകള്.<br>പച്ചമാംസത്തിന്റെ വിലപോലുമില്ലാതെ-<br>കച്ചിതുരുമ്പിലും കൈവിട്ടുപോയവര്.<br>ബാല്യങ്ങള് കൈവിട്ട തെരുവിന്റെ കുട്ടികള്<br> തെരുവിനും വേണ്ടാത്ത ശിഷ്ടജന്മങ്ങള്.<br>ശ്രേഷ്ടരാല് പോലും അവജ്ഞ നേടുന്നവര്<br>വൃക്ഷത്തലപ്പുപോല് ആടിയുലയുവോര്.<br>നാണം മറക്കുവാന് തുണിപോലുമില്ലാതെ-<br>നാടിന്റെ സന്തതിയാകാം ഒരു പെങ്ങള്,<br>പുരുഷകാമത്തിനു കീഴ്പെട്ടിടുമ്പോഴും-<br>പരുഷദംഷ്ട്രങ്ങളാല് പീഡിതയായവള്.<br>നീതിപീഠത്തിന്നു സാക്ഷ്യങ്ങള് നല്കുവാന്<br>പിന്നെയും ഹീനതയേറ്റുവാങ്ങുന്നവര്.<br>മാടിനെപ്പോലെ മടച്ചുവീഴുമ്പോഴും-<br>മറ്റുള്ളവര്ക്കായ് മൃതപ്രായമാകുവോര്.<br>മൃത്യുവും വേണ്ടാതെ ആട്ടിയകറ്റുവോര്<br>സൃഷ്ടികര്ത്താവിന്റെ അക്ഷരത്തെറ്റുകള്.<br>വത്സരം എത്ര കടന്നുപോകുമ്പോഴും<br>നിസ്സഹായര്,ഇവരെത്രയോ നിന്ദിതര്<br>പെറ്റിട്ട മണ്ണിനും പിടിവിട്ടുപോയവര്<br>പിച്ചവെക്കാനും ഇടമറ്റുപോയവര്.<br>കഷ്ടിച്ചരവയര് അന്നത്തിനായിവര്<br>സ്രഷ്ടാവിനോടും കനിവിന്നിരക്കവേ- <br>തിരക്കിട്ടു പായുമീ കാലികലോകവും<br>പുച്ഛമുച്ഛ്വാസം ഇങ്ങിട്ടേച്ചുപോകയോ?<br>പാലായനത്തിന്റെ ദുരന്തങ്ങള് പേറുവോര്<br>പകലറുതിപോല് എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നവര്.<br>ചായ്ക്കുവാനില്ലിടം ഇവിടിവര്ക്കെങ്കിലും<br>ചവിട്ടടിയിലൊടുങ്ങുമീ പതിതജന്മങ്ങളും.<br>ഇവരെക്കുറിച്ചിന്നു പാടുവാനില്ലൊരാള്<br>ഇവരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാനുമില്ലൊരാള്.<br>ഇവരെന്റെ നാട്ടുകാര്, കൂടപ്പിറപ്പുകള്,<br>ഇനിയും ലഭിക്കാത്ത മോക്ഷഭിക്ഷുക്കള്.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417085588784576?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170915565710842006-04-04T10:14:00.000-07:002006-04-05T02:37:30.220-07:00കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങള്<p align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;">കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങള്</span></strong></p><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"></span></strong><p align="right"><br />--വിന്റോ തോമസ്</p><p>കുളിര്കാറ്റടിക്കുന്നതുപോലെ..<br />മഴപെയ്യുന്നുണ്ടാകാം...<br />വെറുതെ ഏകാകിയായിരിക്കാന് തോന്നി.<br />അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെതന്നെയാണു താനും.<br />ഒത്തിരി മോഹങ്ങള്..<br />എന്റെ അമ്മയെ കാണണം..<br />ആ മടിയില് ഒത്തിരി നേരം കിടക്കണം.<br />അച്ഛനുമൊത്തിരിക്കണം.<br />സ്വന്തം നാടിനെയും ബന്ധുജനങ്ങളെയും കാണണം.<br />ചേച്ചിയും ഒത്ത് കുശലം പറഞ്ഞിരിക്കണം,വഴക്കു കൂടണം..<br />ഓടിചാടി നടക്കണം. എന്നെ കാണാന് ചേച്ചിക്കും ഒത്തിരി കൊതി കാണും.<br />എല്ലാം സഫലമാകും. എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇനിയും കുറച്ചു മാസങ്ങള് കൂടി കാത്തിരിക്കണം.എന്നെ കാണാന് എല്ലാവരും ആഹ്ലാദത്തോടെ കാത്തിരിക്കുകയാവും...ആണോ..? അറിയില്ല..!<br />ഇവിടെ എനിക്കിപ്പോള് കൂട്ടിനാരുമില്ല. ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞു.എങ്കിലും വിഷമമില്ല. എനിക്കാവശ്യമുള്ളതെല്ലാം സമയാസമയങ്ങളില് ലഭിക്കുന്നു.<br />ഇനിയുള്ള കാലം അമ്മയോടൊത്തു കഴിയണം. അമ്മയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കണം.. ഞാനോര്ത്തു.. എനിക്കമ്മയോട് ഇത്രയധികം സ്നേഹം എങ്ങനെ വന്നു..! എനിക്കറിയാം എന്റെ അമ്മയെ എനിക്ക് മറക്കാനാവില്ലല്ലോ..<br />ഓരോ ചിന്തയില് മുഴുകിപ്പോയി. നേരം ഇരുട്ടിയതറിഞ്ഞേയില്ല. എപ്പോഴോ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.പെട്ടെന്നെന്തോ ശബ്ദം കേട്ടാണുണര്ന്നത്. എന്റെ ഹൃദയം പട പടാന്നിടിക്കുന്നു. കൈകാലുകള്ക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പോലെ. ഞാന് ഇരുന്നിടത്തുനിന്നും ഇപ്പോള് വേറെവിടെയോ ആണെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി. ചുറ്റും കാല്പെരുമാറ്റം. ശരീരമാസകലം എന്തോ കുത്തിക്കയറുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. സ്വപ്നമാണോ..? ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു. അല്ല.. ആരുടേയോ കൈ.. കയ്യില് നീട്ടിപിടിച്ച ആയുധം. അതെനിക്കു നേരെയാണല്ലോ ദൈവമേ നീണ്ടുവരുന്നത്.. ഞാന് കയ്യും കാലും ഇട്ടടിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.. കഴിയുന്നില്ല... എന്റെ വലം കയ്യില് മുറിവേറ്റിരിക്കുന്നു.. അസഹ്യമായ വേദന.. ഞാനുറക്കെ നിലവിളിച്ചു.. അമ്മേ... രക്തം വാര്ന്നൊലിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കാന് ആരുമില്ലേ...<br />ശബ്ദിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല, ഓടി രക്ഷപ്പെടാനാവുമോ.. ഇല്ല എനിക്കാവുന്നില്ല.. ഏതോ കൂട്ടില് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു പോലെ.<br />എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് എല്ലാം വെറുതെയാവുകയണോ.. അക്രമിയുടെ കരങ്ങള് എന്റെ നേരെ വീണ്ടും അടുക്കുന്നു. എന്റെ ശരീരഭാഗങ്ങള് ഓരോന്നായി മുറിച്ചു മാറ്റാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണയാള്.<br />എനിക്കെന്റെ അമ്മയെ കാണണം....<br />പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛനും സ്നേഹമുള്ള ചേച്ചിയും ഒക്കെ വെറും സ്വപ്നം മാത്രമാവുകയാണോ..?നിശ്ശബ്ദമായ ഭാഷയില് ഞാന് തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.<br />മരണവേദനയോടെ സര്വ്വ ശക്തിയും എടുത്ത് കുതറിമാറാന് ശ്രമിച്ചു. ഇല്ല.. ഒട്ടും അലിവില്ലാതെ അയാള് എന്റെ നേരെ ചീറിയടുക്കുകയാണ്. ആരും എന്നെ രക്ഷിക്കാനില്ലേ..<br />ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്നെ എന്തിനിങ്ങനെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു.ആരേയും ഇതുവരെയും ഒരു തരത്തിലും ഉപദ്രവിക്കാത്ത എന്നെ... ഇയാള്ക്കെങ്ങനെ മനസ്സുവന്നു,വാടകകൊലയാളിയെപ്പോലെ വെട്ടിനുറുക്കാന്....</p><p>വിടരാത്ത പുഷ്പം പോലെ, വാടിക്കരിഞ്ഞില്ലാതാവാനാണോ എന്റെ വിധി.<br />ഒരു നിമിഷം ഞാന് കണ്ണുകളടച്ചു.<br />ഒത്തിരി സ്നേഹമുള്ള അമ്മയേയും, പ്രിയപ്പെട്ട ചേച്ചിയേയും അച്ഛനേയും മനസ്സിലോര്ത്തു. ആരും എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയില്ലല്ലോ..<br />എന്റെ ശരീരമാസകലം മുറിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.കഷണങ്ങളാക്കി നുറുക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇല്ല ഇനി രക്ഷയില്ല.. എല്ലാ മോഹങ്ങളും ബാക്കിയാക്കി യാത്രയാവുകതന്നെ.</p><p>ഒരു നിമിഷം എല്ലാം നിശ്ചലം...<br />ആ ഗര്ഭസ്ഥശിശുവും ആശുപത്രിയുടെ കുപ്പതൊട്ടിയിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ടു.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417091556571084?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170816654322472006-04-04T10:12:00.000-07:002006-04-04T21:04:23.183-07:00വരകളിലൂടെ<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>വരകളിലൂടെ</u></strong></span></div><div align="right">--എം.കെ.വാസുദേവന്</div><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/pencl-drawing-by-M-K-Vasudh.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/400/pencl-drawing-by-M-K-Vasudh.0.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417081665432247?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170676662149442006-04-04T10:11:00.000-07:002006-04-08T04:21:38.470-07:00സ്വപ്നം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>സ്വപ്നം</u></span></strong></div><div align="right">--സുഹാസ് കേച്ചേരി</div><br />നഗരത്തിലെ തിരക്കില് നിന്നും മാറി ഇങ്ങു ദൂരെ ഈ കോര്ണിഷില് വരുമ്പോള്, എന്നത്തെയും പോലെ ഇന്നും ഒന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ മനസ്സില്, പത്തൊമ്പതാം വയസ്സില് , ജനിച്ച നാടും വീടും എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഗള്ഫ് എന്ന ഈ മാന്ത്രിക ലോകത്തേക്ക്, ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും വര്ണ്ണനകളിലൂടെയും മാത്രം എനിക്ക് പരിചിതമായ ഈ സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക് പറക്കുമ്പോള് ഒത്തിരി മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു മനസ്സില്. ഇവിടെ വന്ന ആദ്യനാളുകള്,എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് ഒക്കെയും യാഥാര്ത്ഥ്യമാകുകയാണോ എന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്.പിന്നെ എപ്പോഴായിരുന്നു ഗള്ഫ് ജീവിതത്തിന്റെ മടുപ്പും വിഹ്വലതകളും എന്റെ മനസ്സിലേക്കും ചേക്കേറിയത്. ഇവിടെ ഇപ്പോള് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും തകരുകയാണോ?.. അതിലേറെ ഞാന് ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോന്ന എന്റെ നാട് , കൂട്ടുകാര്,എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒട്ടേറെപേര്,എന്റെ കൌമാരം.. അങ്ങനെ എല്ലാം ഞാന് സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നോ എന്ന തോന്നല്, അതെന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു. ചീറിപായുന്ന വാഹനങ്ങളുടേയും നിര്ത്താതെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന യന്ത്ര സാമഗ്രികളുടേയും മനം മടുപ്പിക്കുന്ന മുരള്ച്ചകള്ക്കിടയില്നിന്നും മനസ്സിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കാന് , എന്റെ പ്രശ്നങ്ങള് പങ്കുവെക്കാന്, എനിക്ക് നേരെ വരുന്ന ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഒരു പരിഹാരം നിര്ദ്ദേശിക്കാന്, എന്നെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാന് ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരന്, അതായിരുന്നു എനിക്കീ കടല്.... <p><br />കോര്ണിഷ്, അതായിരുന്നു എന്റെ കൂട്ടുകാരന് അറബികള് കൊടുത്ത പേര്. എന്നത്തേയും പോലെ ഇന്നും അവന് തികച്ചും ശാന്തനായിരുന്നു. വിശേഷങ്ങളോ ആഘോഷങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ പ്രവാസിയുടെ ജീവിതം പോലെ തിരകളില്ലാതെ തികച്ചും ശാന്തമായ അവന്റെ മുഖത്ത് ഇന്നും ആ മന്ദഹാസം ഞാന് കണ്ടു..ഈ മന്ദഹാസവും പരന്നുകിടക്കുന്ന കടലിന്റെ നീലിമയും അതായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിനെ എന്നും ഇങ്ങോട്ട് നയിച്ചിരുന്നത്.. ഏതു പ്രശ്നങ്ങളെയും ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ മാത്രം നേരിടുന്ന അവനോട് എനിക്ക് സത്യത്തില് അസൂയ ആയിരുന്നു, എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ അങ്ങനെ... ആ അസൂയയാണോ അതോ കുറച്ച് സമയമെങ്കിലും അവന്റെ ആ ശാന്തതയെ കീറിമുറിച്ച് ആ നീലപരപ്പില് നീന്തിതുടിക്കണം എന്ന മോഹമാണോ എന്നെ അവനിലേക്ക് എടുത്തു ചാടാന് പ്രേരിപ്പിച്ചത്.. പക്ഷെ, അവിടെയും അവന് എന്നെ തോല്പിച്ചു.. എന്റെ പതനം സൃഷ്ടിച്ച അലകള് ഒഴിച്ചാല് അവന് തികച്ചും ശാന്തനായികൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്, അപ്പോഴും അവന്റെ മുഖത്ത് ആ മന്ദഹാസം ഞാന് കണ്ടു.. <p><br />സത്യത്തില് ഞാന് നീന്തുകയായിരുന്നില്ലാ.. മുങ്ങിത്താഴുകയായിരുന്നു, അഗാധതയിലേക്ക്, അറ്റമില്ലാത്ത ജീവിത പ്രശ്നങ്ങളിലൂടെ എന്നപോലെ ഞാന് ആഴ്ന്ന് ആഴ്ന്ന് പോകുകയായിരുന്നു അവന്റെ അടിത്തട്ടിലേക്ക്.... പക്ഷെ, ഒത്തിരി നേരത്തിനു ശേഷം ഞാന് എത്തിപെട്ടത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലോകത്തായിരുന്നു.. അവിടെ പരന്നു കണ്ട സ്വര്ണ്ണ പ്രഭയുടെ ഉറവിടത്തിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്, അതു സ്വന്തമാക്കണം എന്ന മോഹത്തേക്കാളേറെ, അതെന്താണെന്നറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സു നിറയെ.. അതിനടുത്തെത്തുമ്പോഴെക്കും മനുഷ്യ സഹജമായ അത്യാര്ത്തി എന്ന വികാരം എന്റെ മനസ്സിനെ ജിജ്ഞാസയില്നിന്നും അതിനെ ഒന്നു തൊട്ടറിയണം എന്ന മോഹത്തിലെക്ക് നയിച്ചിരുന്നു.. പക്ഷെ, ആ നിമിഷത്തിലാണു ഞാന് ആ സത്യം മനസിലാക്കിയത്..എനിക്ക്, എന്റെ കൈകള് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.. എന്റെ കൈകളുടെ സ്ഥാനത്ത് അറ്റുകിടക്കുന്ന ഞരമ്പുകളും കട്ടപിടിച്ച രക്തവും മാത്രം, കടലിന്റെ നീലിമയിലേക്ക് എന്റെ രക്തത്തിന്റെ ചുവപ്പു രാശി പടരുന്നത് ഞാന് അറിഞ്ഞു.. അപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പു രസം വേര്ത്തിരിച്ചറിയാന് എനിക്കായില്ലാ, അതോ, എന്റെ കണ്ണില് കണ്ണുനീര് ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ..?? അല്പസമയത്തിനു ശേഷം കുറച്ച് ദൂരെ കടല് ചെടികള്ക്കിടയില് എവിടെയോ ഞാന് കണ്ടു, ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ തുറന്നു പിടിച്ച രണ്ടു കരങ്ങള്, അതെന്റെ കൈകളാണെന്നു തിരിച്ചറിയാന് എന്റെ കണ്ണുകള്ക്ക് പെട്ടെന്നു കഴിഞ്ഞു, ആ കൈകള് യഥാസ്ഥാനത്ത് ചേര്ത്തു വെക്കുമ്പോള് നഷ്ടപെട്ടെന്നു കരുതിയത് തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു മനസ്സു നിറയെ... ആ കൈകള് മുന്പത്തെക്കാളും ശക്തവും ദൃഡവുമായി തോന്നിച്ചു. പക്ഷെ, ഇപ്പോഴും അവ തുറന്നു തന്നെ ഇരുന്നു... ആര്ക്കോ വേണ്ടി... എന്റെ നെഞ്ചില് തലചായ്ക്കാന്, ഈ കൈകള്ക്കുള്ളില് ഒതുങ്ങി എന്നോടു ചേര്ന്നു നില്ക്കാന് അവള് എന്നെങ്കിലും വരും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ... <p><br />"ഹേയ് സുധി, നിനക്കിപ്പോള് നിന്റെ കൈകള് തിരിച്ചു കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.. ഇനി ഞാന് നിനക്ക് നിന്റെ ജീവനെ തരാം, അവളെയും കൊണ്ടു പറക്കാന് ചിറകുകള് തരാം.. നീ പറന്നു കൊള്ളുക അവളെയും കൊണ്ട്.., നിങ്ങളുടെ മാത്രം ലോകത്തേക്ക്, സ്നേഹത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക്.., പ്രശ്നങ്ങളും പരാതികളും ഇല്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക്.., നിങ്ങളുടെ കൊച്ചു കൊച്ചു പിണക്കങ്ങളും പരിഭവങ്ങളും മാത്രമുള്ള ലോകത്തേക്ക്... അതാ അവിടെ ആ പാറക്കെട്ടുകള്ക്കു പുറകില് നിനക്കവളെ കാണാം, നിന്റെ ജീവനെ.." - ഈ ശബ്ദം, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില് മാത്രം ഞാന് കേട്ടിട്ടുള്ള ഈ ശബ്ദം, ദൈവീകമെന്നു ഞാന് വിശ്വസിച്ചു പോന്ന ഈ ശബ്ദം... ഞാന് ഓടുകയായിരുന്നു, ജലഭിത്തികളെ ഭേദിച്ചു കൊണ്ട്, ദൈവം പറഞ്ഞ ആ പാറക്കെട്ടുകളുടെ അടുത്തേക്ക്.. അവിടെ, ആ പാറക്കെട്ടുകള്ക്ക് പുറകിലായി ഞാന് കണ്ടു.. അവളെ, എന്റെ സ്വപ്ന സുന്ദരിയെ... ഗള്ഫ് ജീവിതത്തിലേക്ക് ഞാന് ചെക്കേറുന്നതു വരെ എന്റെ നല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരി മാത്രമായിരുന്നു അവള്, എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയുന്ന എന്നെ ഒത്തിരി സഹായിച്ചിരുന്ന നല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരി, പിന്നെ എപ്പോഴോ ഞാന് അറിഞ്ഞു... അവള് എനിക്ക് ഒരു കൂട്ടുകാരിയെക്കാളേറെ മറ്റെന്തെല്ലാമോ ആണെന്ന്.. ഇടക്കിടെ ഉള്ള കത്തുകളിലൂടെ, ടെലിഫോണ് സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ, ഞങ്ങള് അടുത്തു... ഒരുപാടൊരുപാട്... ഒത്തിരി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു ഞാനവളെ, അവളും... എന്നിട്ടും, ആ ഇഷ്ടം ആര്ക്കോ വേണ്ടി ഞങ്ങള് കണ്ടില്ല എന്നു നടിക്കുകയായിരുന്നു.. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ പശ്ചാത്തലങ്ങള്, ജാതി, അതിലേറെ വീട്ടുകാരോടുള്ള കടപ്പാട്, അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒത്തിരി പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് മുന്നില് ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും "അടുത്തജന്മം" എന്ന ഒരു സ്വപ്ന ലോകത്തിലേക്ക് വഴി മാറുകയായിരുന്നു.. ഞാന് ഒരു പാടു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു അങ്ങനെ ഒരു ലോകത്തിനെ പറ്റി.. ഒത്തിരി പ്രാര്ത്ഥിച്ചിരുന്നു അങ്ങനെ ഒരു ജീവിതത്തിനായി... <p><br />"സുധീ ഇതാ.. നിന്റെ പ്രാര്ത്ഥനക്കും കണ്ണുനീരിനും ഉള്ള ഉത്തരം... നിന്റെ ജീവന്.. നിനക്കായി മാത്രം ഈ ഭൂമിയില് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവള്.. നിന്റെ സ്വന്തം, നിന്റെ മാത്രം കുട്ടു... ഇത്, ഞാന് നിനക്കു തരുന്ന അനുഗ്രഹമാണ്.. ഇതാ ഇപ്പോള്, നീ പറക്കുക, ഇവളേയും കൊണ്ട്.. നിന്റെ ജീവനെയും കൊണ്ട്.. നിങ്ങള്ക്ക് മാത്രമായി ഞാന് ഒരുക്കിയ നിങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക്" -വീണ്ടും ദൈവത്തിന്റെ ആ ശബ്ദം, എന്നെ ഓര്മ്മകളുടെ ലോകത്തില് നിന്നും തിരിച്ചു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു.. ഇപ്പോള് ആ പാറക്കെട്ടുകള്ക്കടുത്ത് ഞാന് നില്ക്കുമ്പോള് ഇതൊരു സ്വപ്നമല്ല എന്നു ഞാന് എന്റെ മനസ്സില് ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.. എന്റെ കരങ്ങള് ഇപ്പോള് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.. ആ വലയത്തിനുള്ളില് എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്ന്ന് അവള്.. എന്റെ ജീവന്, എന്റെ സ്വന്തം കുട്ടു... അവിടെനിന്നും ഞാന് പറക്കുക തന്നെ ആയിരുന്നു.. അവളെയും ഹൃദയത്തോട് ചേര്ത്തു പിടിച്ച്.. മനസ്സില് ഒരു പാടു സ്വപ്നങ്ങളും-ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം തന്ന ദൈവത്തോടുള്ള തീരാത്ത കടപ്പാടുമായി... ലോകത്തിന്റെ എതോ ഒരു കോണിലേക്ക്.. ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാക്ഷാല്കാരത്തിനായി... ആ യാത്രക്കിടയില് ഒരിക്കല് കൂടെ ഞാന് നന്ദിയോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ദൈവം തന്ന ആ ചിറകുകളിലേക്ക്, അതിലേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുംതോറും അതില് എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങള് വരുന്ന പോലെ, അതെന്റെ തോന്നലായിരുന്നോ?? അല്ല, സത്യത്തില് എന്റെ കണ്മുന്നില് ആ ചിറകിനു മാറ്റങ്ങള് സംഭവിക്കുകയാണ്.. അതിന്റെ തൂവലുകള്ക്കു പകരം ലോഹപാളികള്, തൂവെള്ള നിറത്തിനു പകരം ഒരു തവിട്ടു രാശി അതില് പടരുന്നോ-ചിറകുകള്ക്കടിയിലായി ഭീമാകാരമായ രണ്ടു ഫാനുകള് പോലെ എന്തോ യന്ത്ര സാമഗ്രികള്-അപ്പോഴാണ് ആ തവിട്ടു നിറത്തിനു മുകളില് എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങള് എന്റെ കണ്ണില് പെട്ടത്. QA125 ഖത്തര് എയര് വ്വയ്സ്. <p><br />നല്ല ഒരു സ്വപ്നം നഷ്ടപെടുത്തിയ കാബിന് ക്രൂവിന്റെ ശബ്ദത്തെ ഉള്ളില് പ്രാകിക്കൊണ്ട് ഞാന് കണ്ണുകള് തിരുമ്മി നിവര്ന്നിരിക്കാന് ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, അവള് എന്റെ ചുമലില് തലയും ചായ്ച് നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.. വര്ഷങ്ങള് ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും-അവളുടെ മുഖം എനിക്ക് ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റേതു പോലെ തോന്നിച്ചു.. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പ് എന്റെ മുന്നില് വന്ന് കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് നാണത്തോടെ പേരു പറഞ്ഞു തന്ന ആ പാവാടക്കാരി പെണ്കുട്ടി... അന്നവള് ഒടുവില് പറഞ്ഞ ആ വാചകം ഞാന് ഇന്നലെ എന്ന പോലെ ഓര്ക്കുന്നു: "ഇവരെല്ലാരും എന്നെ മങ്ങിണീന്നാ വിളിക്ക്യാ, പച്ചെ ഇക്കു എന്നെ കുട്ടൂന്ന് വിളിച്ചാമതീട്ടോ,"... അന്ന് കണ്ട പാവാടക്കാരി കുട്ടിയല്ല ഇന്നവള്, എന്റെ ഭാര്യയാണ്, 3 കുട്ടികളുടെ അമ്മയാണ്... ഫ്ലൈറ്റിന്റെ സെന്റര് സീറ്റില് മക്കള് മൂന്നുപേരും നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു... വാച്ചില് നോക്കിയപ്പോള് സമയം 3.10, ഇനിയും 2 മണിക്കൂറുകള് കൂടി വേണം ഫ്ലൈറ്റ് കൊച്ചിയില് എത്താന്... <p><br />കുട്ടുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് പാറി കിടന്ന മുടിയിഴകളെ കൈകൊണ്ട് മാടിയൊതുക്കി, അവളുടെ തോളിലൂടെ ഇട്ടിരുന്ന എന്റെ വലതു കൈകൊണ്ട് അവളെ കൂടുതല് എന്നിലേക്ക് ചേര്ത്തു പിടിക്കുമ്പോള്, അടുത്ത ജന്മത്തിലേക്കായി ഞങ്ങള് കണ്ട സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക്, ഈ ജന്മത്തിലേ സാക്ഷാത്ക്കാരം തന്ന ദൈവത്തോടുള്ള കടപ്പാടും, ഇനിയുള്ള ജന്മങ്ങളിലൊക്കെയും ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ഒന്നായി ജീവിക്കാന് അനുവദിക്കണേ എന്ന പ്രാര്ത്ഥനയും മാത്രമായിരുന്നു മനസ്സില്.. എന്റെ കുട്ടുവിന്റെ തലയില് തലയും ചാരി വീണ്ടും ഞാന് എന്റെ കണ്ണുകള് പതുക്കെ അടച്ചു.. ഉറക്കത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടത്തിലേക്ക് എന്നപോലെ.. പുതിയ ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാന് വീണ്ടും ആഴ്ന്ന് ആഴ്ന്ന് പോകുകയാണ്... ഇപ്പോഴും ചേര്ത്തു പിടിച്ച കൈകള്ക്കുള്ളില് അവളുണ്ട്, എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേര്ന്ന്.. അവള്, എന്റെ ജീവന്, എന്റെ സ്വന്തം കുട്ടു...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417067666214944?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170604038328772006-04-04T10:09:00.000-07:002006-04-09T17:17:12.210-07:00ഭിക്ഷാംദേഹി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>ഭിക്ഷാംദേഹി</u> </span></strong></div><div align="right">--ഗിരിജാമേനോന് </div>തെരുവിന്റെ ഓരം ചേര്ന്ന് നടന്നു വരുന്ന<br>ഒരു ഭിക്ഷാംദേഹിയുടെ കയ്യില്<br>വക്കൊടിഞ്ഞ ഒരു പിത്തള പാത്രമുണ്ടായിരുന്നു..<br>അതില് വീണുകിടന്ന ഒന്നു രണ്ടു-<br>നാണയത്തുട്ടുകളെ കാണിച്ച്-<br>അയാള് ഭിക്ഷ തുടര്ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു!<br>നേര്ത്തുവരുന്ന അയാളുടെ മുറവിളികളും,<br>മൌനങ്ങളും-<br>കാലത്തിന്റെ തിരക്കില് പാറി നടന്നു!<br>നീണ്ട യാത്രക്കിടയില്,കാലത്തെപ്പറ്റിയുള്ള<br>കണക്കുകൂട്ടലുകള് അയാള് നിറുത്തിയിരിക്കുന്നു..<br>പക്ഷേ-<br>അയാള് തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്<br>അയാള്ക്കൊരു സ്ത്രീയുടെ നിഴലായിരുന്നു!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417060403832877?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1144170473219399012006-04-04T10:07:00.000-07:002006-04-04T11:07:06.360-07:00Do You Hear Me<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;">Do You Hear Me</span></strong></div><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><div align="right"></span></strong>--Dileef Ali, Doha</div><div align="left"><br />My adorable love<br />Whither is gone thy angelic wings,<br />Thy shining eyes , bright as the Northstar<br /><br />Over the green hills and across the blue seas<br />Awaiting thy presence , behold a broken heart !<br /><br />All my dreams and memories,<br />Crowded with thy thoughts,<br />But my lonely hungry soul,<br />Crying for thy love<br /><br />Caught in the dragon waves,<br />Can thee hear my broken wails?<br />Keep thine divine wings spread my way<br />Help my withered dreams bloom again<br /><br />Here I sit, chanting thy name,<br />Be my star , and brighten my way<br /><br />My adorable love</div><div align="left">My angel above!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114417047321939901?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577714982160572006-03-05T08:54:00.001-08:002006-03-20T10:16:57.326-08:00വഴിച്ചൂട്ട്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>വഴിച്ചൂട്ട് </u></span></strong></div><p align="right"><br />പ്രദീപ് എം മേനോന്<br />ദോഹ, ഖത്തര്<br />+9714-5873830 </p><p><br />കവാടം കടന്നുപോം വെളിച്ചപിറാവുകള്<br />പിന്നിട്ടിടുന്നതോ ഒഴിഞ്ഞൊരാ കൂടുകള്<br />ജീവചക്രത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ടില് ഇന്നു-<br />ശേഷിച്ചിരിപ്പതോ കരിഞ്ഞൊരീ സന്ധ്യകള്.<br />ഇരുളിന് കരിമ്പടക്കെട്ടുകള് മൂടവെ-<br />തൊട്ടയല് പോലും കാണ്മതില്ലെങ്ങുമെ.<br />കൂരിരുള് വന്നു കാര്ന്നെടുക്കുന്നുവൊ<br />ലോഭിച്ചു തീരുമെന് സൂര്യകിരണങ്ങളെ.<br />വെട്ടത്തിനായൊരു നിലാത്തരിയെങ്കിലും<br />തന്നേച്ചുപോയില്ല അന്തിയും, സൂര്യനും<br />എവിടേയുമിരുള് മൂടി കട്ടിയേറീടവെ-<br />എവിടേയുമൊരു കാഴ്ച്ച തിരയുകയാണ് ഞാന്.<br />സര്വ്വവും ഇരുളാണ്, ഇരുളിന് കറുപ്പാണ്<br />കറുപ്പിനെ കൈകോര്ത്ത് നിറയുന്നു കൂരിരുള്.<br />ഏതുഗ്രശാപമൊ, അശനിപാതങ്ങളൊ,<br />ആസന്ന ദുരിത മുഖവരി താള്കളൊ,<br />ഉള്തിമിരമെന് കണ്കളെ അന്ധമാക്കുമ്പോഴും<br />ഇമവെട്ടാതകക്കണ്ണു തുറന്നുവെച്ചീടണം.<br />കാഴ്ചകളെത്രയോ കണ്ടൊരീ കണ്ണുകള്<br />ക്രയവിക്രയങ്ങളാല് തളര്ന്നൊരീ കൈയ്യുകള്.<br />കാതങ്ങളെത്രയോ കടന്നൊരീ കാലുകള്<br />കാലപഴമയാല് പരിക്ഷീണമാകവെ-<br />വാര്ദ്ധക്യം അതിഥിയായെത്തുന്നു എന്നിലും.<br />ഒടുങ്ങാന് തുടങ്ങുമൊരു പോക്കുവെയിലാണു ഞാന്<br />ഒടുവില് പകലിന്നു സായാഹ്നവേളയായ്<br />ഉദിക്കാനൊരീങ്ങുമൊരു സുപ്രഭാതം പോലെ<br />തേജസ്സുമുറ്റുന്നൊരിളം പൈതലാണു നീ.<br />ഊന്നിനായൊരു വടി, ഒരു വഴിച്ചൂട്ട്,<br />അന്ത്യദാഹത്തിനായ് തീര്ത്ഥഗംഗാജലം<br />ഇത്രയും കരുതി നീ എന് കൈ പിടിക്കുക.<br />ഇനിയെന്റെ ഉടലിന്നു താങ്ങായിരിക്കുക.<br />പിന്നിട്ടിടങ്ങളില് ഞാന് എന്തു നേടി<br />പിരിയേണ്ട ദേഹത്തിലിന്നെന്തു ബാക്കി<br />എണ്ണമറ്റെത്രയോ തീരങ്ങള് താണ്ടി ഞാന്<br />ഏതേതിടങ്ങളില് തേടി നടന്നു ഞാന്.<br />എത്ര പരിക്ഷയ ഗമനമെന്നാകിലും,<br />ചിത്രപതംഗമായ് പാറുന്നതാശകള്.<br />എത്ര സഹയാത്രികര്, സൌഹൃദവേദികള്<br />ചിത്തം തളിര്ക്കുന്ന വഴിയോര ദൃശ്യത.<br />ഉപവഴികളെത്രയോ ചേര്ന്നും, പിരിഞ്ഞും<br />ഉത്തരദ്രുവത്തിലെത്തി ഞാന് നില്ക്കവെ-<br />എങ്ങൊ പിരിഞ്ഞുപോയ് ഇടയിലെന് കൂട്ടുകള്<br />എരിഞ്ഞടങ്ങാറായി എന്നിലെ കനലുകള്.<br />ഇവിടെ നീ ഇന്നെന്റെ ഊന്നായിരിക്കുക<br />ഇനിയെന്റെ വഴികളില് കൂട്ടായിരിക്കുക.<br />വഴിച്ചൂട്ടുമായി നീ മുന്പെ ഗമിക്കുക.<br />വരളുമെന് ജീവനില് ഗംഗയായ് ഒഴുകുക</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157771498216057?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577672318476142006-03-05T08:54:00.000-08:002006-03-05T08:54:32.320-08:00കാര്ട്ടൂണ്<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong><u>കാര്ട്ടൂണ് </u></strong></span></div><p align="right"><strong>അഡ്വ. എ. ഹരിദാസന്<br /></strong>കുന്നമ്പുഴത്ത് ഹസ്<br />ബ്രഹ്മകുളം,<br />ഗുരുവായൂര് <p><br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/Cartoon-by-Adv[1]1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/Cartoon-by-Adv%5B1%5D1.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157767231847614?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577635290386692006-03-05T08:53:00.000-08:002006-04-03T22:47:28.250-07:00ഇരുള് പരക്കുമ്പോള്<div align="center"><u><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ഇരുള് പരക്കുമ്പോള്</span></strong></u> </div><p align="right">--ഫൈസല് ബാബു, പാലക്കാട് <p><br />പുറത്ത് നല്ല മഴക്കോളുണ്ട്. കാറ്റിന് ശക്തിയും തണുപ്പും കൂടിയിട്ടുണ്ട്. അകലെയായി കേട്ടിരുന്ന ഇടിമുഴക്കങ്ങള് ഇപ്പോള് അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. ഏതോ ആലോചനയില് മുഴുകി, ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നില്ക്കുകയായിരുന്നു അപ്പുണ്ണി. ശക്തമായ ഒരു മിന്നല് അവനെ ചിന്തയില് നിന്നുണര്ത്തി. മെഴുകുതിരിയുടെ ഇളകിയാടുന്ന അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്, അവന്റെ കണ്ണുകള് ചുമരില് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ചെഗുവേരയുടെ ചിത്രമുള്ള കലണ്ടറിനടിയിലെ വരികളില് തറഞ്ഞു നിന്നു. 'പരാജിതനായി ഞാന് ഒരിക്കലും മടങ്ങില്ല. പരാജയത്തേക്കാള് അഭികാമ്യം മരണമാണ്..' ആ ചിത്രത്തിലേതു പോലെ നിശ്ചയദാര്ഡ്യവും ജാഗ്രതയും നിറഞ്ഞതായി തീര്ന്നു അപ്പോള് അവന്റെ മുഖവും. ജനലിലൂടെ അകത്തേക്കു വീശിയ കാറ്റ്, വിറച്ച് കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ മെഴുകുതിരി നാളം ഊതിക്കെടുത്തി. ഒരു നൊടിയിടയില്, മുറിയില് തളം കെട്ടിനിന്നിരുന്ന നിശ്ശബ്ദതയോടൊപ്പം ഇരുളും ഇഴ ചേര്ന്നു. കനത്ത ഇരുട്ടും അതിലേക്ക് ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ കടന്നെത്തിയ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചവും ആ മുറിക്കുള്ളില് ഒരു നിഗൂഡഭാവം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു.<br />'എനിക്കതിനാവും..' ഇരുളില് നിന്നും അപ്പുണ്ണിയുടെ ശബ്ദം ഉയര്ന്നു. 'ഞാനതു ചെയ്യും... ഇന്നു തന്നെ..' അപ്പോള് പുറത്ത് മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.! </p><p><br />'സുഡാനി' എന്നാണ് അപ്പുണ്ണിയെ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നത്. നല്ല ഉയരവും, കറുത്ത നിറവുമാണവന്. നീളക്കൂടുതല് കാരണം നടക്കുമ്പോള് അവന് മുമ്പോട്ട് ചെറിയ വളവുമുണ്ടാകാറുണ്ട്. അടുത്ത കൂട്ടുകാരായി അപ്പുണ്ണിയ്ക്ക് ആരും തന്നെയില്ല. ഒരു കമ്പനിയുടെ ഗൃഹോപകരണങ്ങള് വീടുകള് തോറും കയറി വില്പ്പന നടത്തലാണ് അവന്റെ ജോലി.<br />"ഒരു തരത്തില് ആളുകളെ പറ്റിക്കുന പണിയാണിത്." അപ്പുണ്ണി പറയും. "ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെടാതെയാണ് ഞാനിതു ചെയ്യുന്നത്. ആളുകളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി നുണ പറയാന് വിഷമം തോന്നാറുണ്ട്." എങ്കിലും എന്നും രാവിലെ സാധനങ്ങള് നിറച്ച ബാഗുമെടുത്ത് അവന് പുറത്തിറങ്ങും. അപ്പോള് ബാഗിന്റെ ഭാരം കൊണ്ട് അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വളവ് കൂടുതല് പ്രകടമാകാറുണ്ട്. <p><br />'ഒന്നും വേണ്ട!' എന്തെങ്കിലും പറയാനാവുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ഓരോ വീട്ടില് നിന്നും അവന് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന. മറുപടിയാണത്. 'ഇവരെക്കൊണ്ട് ഒരു പൊറുതിയുമില്ലാതായി. രാവിലെ തന്നെ ഒരു ബാഗും നിറച്ച് ഇങ്ങോട്ടിറങ്ങിക്കൊള്ളും. ശല്യങ്ങള്.' ആദ്യമൊക്കെ ഈ പെരുമാറ്റം അവനെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, അവയുടെ നിത്യാവര്ത്തനങ്ങള്, തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ അതെല്ലാം നേരിടാനുള്ള ശക്തി അവന് നല്കി. 'അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല.' അവനോര്ത്തു. 'ദിവസവും എന്നെ പോലുള്ള എത്ര പേരെയാവും അവര് സഹിക്കുന്നുണ്ടാവുക. ആര്ക്കായാലും ഈറ തോന്നുക തന്നെ ചെയ്യും.' <p><br />നേരം ഉച്ച തിരിഞ്ഞിട്ടും അന്ന് ഒരു സാധനം പോലും വില്ക്കാനാകാത്തത് അപ്പുണ്ണിയെ മുഷിയിപ്പിച്ചു.<br />'നല്ല വെയില്.' മുഖത്തെ വിയര്പ്പ് തുടച്ചുമാറ്റുന്നതിനിടയില് അവന് സ്വയം പറഞ്ഞു. 'ഇത് രണ്ടാമത്തെ ദിവസമാണ് ഒന്നും വില്ക്കാനാകാതെ ഇങ്ങനെ.. രണ്ട് വീടു കൂടി നോക്കി ഇന്നത്തെ പണി നിര്ത്താം.' അവന് ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട വീട്ടില് തന്നെ അവന് കയറിച്ചെന്നു.<br />ഒന്നും വേണ്ടാ ട്ടോ..' അകത്ത് എവിടെനിന്നോ ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നു.<br />'വേണം.. എനിക്കൊരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം വേണം.' അപ്പുണ്ണി തിരികെ പറഞ്ഞു.<br />അതു കേട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ പുറത്തേക്കു വന്നു. കൈയ്യില് ഒരു തത്തക്കൂടുമായി ഒരു ബാലനും അവര്ക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.<br />'എനിക്ക് കുടിക്കാനിത്തിരി വെള്ളം വേണം.' അപ്പുണ്ണി അവരോട് വീണ്ടും ആവശ്യപ്പെട്ടു.<br />'ദാ.. ഇപ്പോ തരാം.' വെള്ളമെടുക്കാനായി അവര് അകത്തേക്ക് പോയി.<br /><br />'നല്ല ഭംഗിയുള്ള തത്ത.' സംശയഭാവത്തോടെ തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നില്കുന്ന കുട്ടിയെ നോക്കി അപ്പുണ്ണി പറഞ്ഞു.<br />അതു കേട്ടപ്പോള് അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രകാശം നിറഞ്ഞതായി തോന്നി. 'ഉം.. പഞ്ചവര്ണ്ണ തത്തയാ..' ഏറെ ഉത്സാഹത്തോടെ അവന് പറായാന് തുടങ്ങി. 'കഴിഞ്ഞ പിറന്നാളിന് എനിക്ക് അച്ഛന് വാങ്ങി തന്നതാ ഇതിനെ. ഇപ്പൊ കുറേശ്ശെ അത് വര്ത്താനം പറയാന് തുടങ്ങീട്ട്ണ്ട്. ഈ നായക്കരിമ്പ് കൊടുത്താല് തത്ത നല്ലോണ്ണം വര്ത്താനം പറയ്യ്വോ..?' അപ്പുണ്ണിയോട് അവന് ചോദിച്ചു.<br />'ആ.. അത് നല്ലതാണ്. നല്ല എരിവുള്ള പച്ചമുളകും കൊടുക്കാം.'<br />'മുളകോ? അത് തിന്നാല് തത്തയ്ക്ക് എരിയില്ലെ? അമ്പരപ്പോടെ കുട്ടി ചോദിച്ചു.<br />'കുറേശ്ശെ..' അവന് കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞു. 'എരിവ് തത്തയുടെ നാവിന്റെ കനം കുറയ്ക്കും. അപ്പോളതിന് നന്നായി വര്ത്താനം പറയാന് കഴിയും.'<br />ഏറെ താല്പര്യത്തോടെ താന് പറയുന്നതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയോട് അവന് പറഞ്ഞു. 'നോക്ക്, നിന്റെ തത്തയ്ക്ക് വെള്ളം കൊടുക്കാന് പറ്റിയ ഭംഗീള്ള നല്ല പാത്രങ്ങളുണ്ട് ന്റെ കൈയ്യില്. ഒന്ന് നിനക്ക് വാങ്ങിത്തരാന് അമ്മയോട് പറയ്.' അത്തരമൊരു പാത്രം തന്റെ തത്തയ്ക്ക് വേണമെന്ന് അവനും തോന്നിക്കാണണം. അവന് അമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി. തത്തക്കൂട് കൂടി ഒപ്പം കൊണ്ടുപോകണോ എന്ന് ചിന്തിച്ച് കുറച്ച് നേരം അവന് അവിടെ ശങ്കിച്ചു നിന്നു. ഒടുവില്, തന്റെ തത്തയെ പറ്റി ഇത്രയും നല്ല കാര്യങ്ങള് പറഞ്ഞു തന്നയാളെ അവിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു തന്നെ അവന് ഉറപ്പിച്ചു. കൂട് അവിടെ തന്നെ വെച്ചു കൊണ്ട് അവന് അകത്തേക്ക് പോയി. <p><br />'ഇതും കൊണ്ട് നടന്നാല് ഒരീസം എന്തു കിട്ടും നിങ്ങള്ക്ക്?' ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ലാസിലേക്ക് വീണ്ടും വെള്ളം നിറച്ച് കൊടുക്കുമ്പോള് ആ സ്ത്രീ അവനോട് ചോദിച്ചു.<br />'അങ്ങനെ കൃത്യമായി പറയാനാകില്ല.' കുടിക്കുന്നതിനിടയില് അവന് മറുപടി നല്കി. 'ഓരോ ദിവസത്തേയും വിറ്റുവരവ് അനുസരിച്ചിരിക്കും.' അവശേഷിച്ചിരുന്ന വെള്ളം മുറ്റത്തേക്കൊഴിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്ലാസ് അവന് തിരികെ കൊടുത്തു. പിന്നെ അവന് മെല്ലെ കച്ചവടത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.<br />'ഒരു വീട്ടിലേക്ക് നിങ്ങള്ക്കാവശ്യമായ എല്ലാ സാധനങ്ങളും ഞങ്ങളുടെ കമ്പനി ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.' ഓരോ സാധനങ്ങളായി അവന് പുറത്തെടുത്ത് കൊണ്ട് അവന് പറഞ്ഞു. 'ഇന്ന് മാര്ക്കറ്റില് കിട്ടുന്ന ഏതു സാധനങ്ങളേക്കാളൂം ഏറെ നിലവാരത്തിലുള്ളതാണ് ഞങ്ങളുടെ സാധനങ്ങള്. അവയേക്കാളും വിലയിലും ഏറെ ആക്കവുമുണ്ട്. മാത്രമല്ല, എല്ലാറ്റിനും ഒരു വര്ഷത്തേക്കുള്ള ഗ്യാരണ്ടിയും തരുന്നുണ്ട്. ബില്ല് കളയാതെ നോക്കിയാല് മതി.'<br />'എന്തെങ്കിലും വിറ്റു കഴിഞ്ഞാല് ഈ വഴിക്കു തന്നെ പിന്നെ നിങ്ങളെ കാണില്ലല്ലൊ. പിന്നെ, ഈ ബില്ലും ഗ്യാരണ്ടിയുമൊക്കെണ്ടായിട്ട് എന്താ കാര്യമുള്ളത്.?' ആ സ്ത്രീ കൊത്തു പറഞ്ഞു.<br />നേരുനിറഞ്ഞ ആ വാക്കുകള് കേള്ക്കാത്ത ഭാവത്തില് നില്ക്കാനേ അപ്പുണ്ണിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.<br />'അമ്മേ, ന്റെ തത്തമ്മക്ക് ഒരു പാത്രം തരോ?' ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് ആശ്വാസത്തോടെ അവന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. ഒരു പച്ചമുളക് തത്തയെ കൊണ്ട് തീറ്റിക്കുകയായിരുന്നു ആ കുട്ടി. ഇടക്കിടെ 'തത്തമ്മേ.. പൂച്ച പൂച്ച' എന്ന് അതിനെ പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു.<br />'ഏതായാലും ഇതൊക്കെ വാരി പുറത്തിട്ടതല്ലെ, ഇത് ഞാനെടുത്തോളം.' ഒരു ഫൈബര് പാത്രം കാണിച്ചു കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. അതിനുള്ള പൈസയും വാങ്ങി ബാഗുമെടുത്ത് അവന് പുറത്തിറങ്ങി.<br />പെട്ടെന്ന്, പിന്നില് നിന്നും തത്തയുടെ ഉറക്കെയുള്ള കരച്ചില് കേട്ട് അവന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ശരീരത്തില് നിന്നും ജീവന് തെറിച്ച് പോകുന്നതു പോലെ ആ കൂട്ടിനുള്ളില് കിടന്ന് ചിറകിട്ടടിച്ച് പിടയുകയായിരുന്നു അത്. അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും പൂച്ചയെങ്ങാനും വന്നിട്ടുണ്ടൊ എന്ന് അവന് കണ്ണോടിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ്, ഉച്ചത്തില് ചിലച്ചു കൊണ്ട് മുകളിലൂടെ പറന്നു പോകുന്ന ഒരു പറ്റം തത്തകളെ അവന് ശ്രദ്ധിച്ചത്. സ്വച്ഛമായ ആകാശത്തിലൂടെ സ്വതന്ത്രമായി പറന്നു കളിക്കുന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിലേക്ക് പറന്നുയരാനാണ് ആ പക്ഷി ഈ പരാക്രമമൊക്കെ കാണിക്കുന്നതെന്ന് അവന് ബോധ്യമായി. ആ തത്തകള് പറന്നകന്നിട്ടും ഏറെ നേരം അത് കൂട്ടിനുള്ളില് ചിറകിട്ടടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്, കൂടിന്റെ ഒരു മൂലയില് ദൈന്യഭാവത്തോടെ അത് തളര്ന്നിരുന്നു. <p><br />വല്ലാത്ത ഒരു ആഘാതമാണ് ഈ കാഴ്ചകള് അപ്പുണ്ണിയില് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഏറെ വിങ്ങുന്ന മനസ്സുമായി അവന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. വീടെത്തിയിട്ടും അവന്റെ മനസ്സിന് സ്വസ്ഥത കിട്ടിയില്ല. ചിറകിട്ടടിച്ച് കൊണ്ടുള്ള ആ തത്തയുടെ കരച്ചിലും, ദൈന്യമാര്ന്ന മുഖഭാവവും ഓരോ നിമിഷവും അവനെ വേട്ടായാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രി ഏറെയായിട്ടും അവനുറാങ്ങാനായില്ല. എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവന് മുറിക്കുള്ളില് ഉലാത്തികൊണ്ടിരുന്നു. എന്തു തന്നെ ആയാലും ആ തത്തയെ സ്വതന്ത്രമാക്കണമെന്നു തന്നെ അവന് ആഗ്രഹിച്ചു. ഒടുവില്, ഏറേ നേരത്തെ ആലോചനക്ക് ശേഷം ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. 'എനിക്കതിനാവും'.. അവന് സ്വയം പറഞ്ഞു. 'ഞാനത് ചെയ്യും. ഇന്ന് തന്നെ.' അതു പറയുമ്പോള് തന്റെ കൈയ്യില് നിന്നും നക്ഷത്രാങ്കിതമായ നിലാവാനത്തിലേക്ക് പറന്നുയരുന്ന തത്തയുടെ ചിത്രമായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സില്. <p><br />ആ വീടിന് മുന്പിലെത്തിയപ്പോള് രാവേറെ ചെന്നിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നില് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന കൂടിനുള്ളില് സുഖമായുറങ്ങുകയായിരുന്ന ആ തത്തയെ അവന് കണ്ടു. നന്ദിയോടെ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അകാശത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രയിലേക്ക് പറന്നുയരുന്ന ആ പക്ഷിയെ അവന് ഭാവനയില് കണ്ടു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവന് കൂടിനരികിലെത്തി.<br />'പേടിക്കേണ്ട. ഞാന് നിന്നെ മോചിപ്പിക്കാന് വന്നതാണ്.' കാല് പെരുമാറ്റം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണര്ന്ന തത്തയോട് അവന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു. പതുക്കെ കൂടു തുറക്കാന് അവന് ശ്രമിച്ചതും, അവനെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് ആ തത്ത ഉറക്കെ കരഞ്ഞതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. <p><br />വീട്ടുകാരെത്തും മുമ്പ് അതിനെ തുറന്ന് വിടാനാവില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള് മുറ്റത്തുള്ള ചെടികള്ക്കുള്ളില് അപ്പുണ്ണി മറഞ്ഞിരുന്നു. എത്ര നേരം അവിടെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നാലും, ആ പാവത്തിനെ മോചിപ്പിച്ചേ താന് മടങ്ങിപ്പോകൂ എന്ന് അവന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.<br />'വല്ല പൂച്ചയേയും കണ്ട് പേടിച്ചതാവും.' ചുറ്റിലും ടോര്ച്ചടിച്ച് നോക്കി കൊണ്ട് ആ വീട്ടുടമസ്ഥന് പറയുന്നതു കേട്ടു.<br />'ഒന്നുമില്ല! വാ പോയി കിടക്കാം.' അവര് അകത്തേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങി. പക്ഷെ, ആ കുട്ടിക്ക് അതത്ര തൃപ്തിയായില്ല. അച്ഛന്റെ കൈയ്യില് നിന്നും ടോര്ച്ച് വാങ്ങി അവന് നാലുപാടും അടിച്ച് നോക്കി.<br />'അച്ഛാ.. നോക്ക്.. കള്ളന്.. കള്ളന്..' അവന് ഒച്ചയിട്ടു. അപ്പോള് അവന്റെ ടോര്ച്ചില് നിന്നുള്ള വെളിച്ചം തറഞ്ഞ് നിന്നിരുന്നത് ചെടികള്ക്കിടയില് ഒളിച്ച് നിന്നിരുന്ന അപ്പുണ്ണിയുടെ കാലുകളിലായിരുന്നു. <p><br />മര്ദ്ദനങ്ങളുടെ പെരുമഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞപ്പോള് ശരീരത്തിന്റെ പല ഭാഗത്ത് നിന്നും ചോര ഉറവയെടുക്കുന്നത് അപ്പുണ്ണിയറിഞ്ഞു. ശരീരം മുഴുവനും വേദന കൊണ്ട് വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, ആ മര്ദ്ദനങ്ങളൊന്നും തന്നെ അവന്റെ മനസ്സിനെ തളര്ത്തിയിരുന്നില്ല. ആ തത്തയെ മോചിപ്പിക്കാന് കഴിയാതിരുന്നതായിരുന്നു അവനെ വേദനിപ്പിച്ചത്.<br />'ഇതാണ് എനിക്കൊരു തത്തയെ വാങ്ങിത്തരാന് അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത്.' അച്ഛനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പോകുന്ന ഒരു കുട്ടി പറയുന്നത് അവന് കേട്ടു. 'ഇപ്പോള് അച്ഛന് മനസ്സിലായില്ലേ.. തത്തയും കള്ളനെ പിടിക്കുമ്ന്ന്.. നമ്മളാടെയൊക്കെ എത്ര തവണ കള്ളന്മാര് വന്ന് പോയിട്ടുണ്ടാവും.. ഒരു തത്തണ്ടായിരുന്നെങ്കില് അവരെയൊക്കെ നമ്മക്ക് പിടിക്കായിരുന്നില്ലെ? ഇനിയെങ്കിലുമെനിക്ക് ഒന്നിനെ വാങ്ങിത്തരോ അച്ഛാ..'<br />'ശരി.. ശരി.. ഞാന് നാളെത്തന്നെ വാങ്ങിത്തരാം' അയാള് കുട്ടിക്ക് ഉറപ്പ് നല്കി. <p><br />'ദാ പോലീസെത്തി.' ആള്ക്കൂട്ടത്തില് നിന്നും ഒരാള് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. വളവ് തിരിഞ്ഞെത്തിയ പോലീസ് ജീപ്പില് നിന്നുമുള്ള വെളിച്ചം അപ്പുണ്ണിയുടെ മുഖത്തേക്കടിച്ചു കയറി. അവിടെ കൂടി നില്ക്കുന്ന എല്ലാവരുടേയും കണ്ണുകള് തന്റെ മേല് പതിയുന്നത് അവനറിഞ്ഞു. അവന് തലയുയര്ത്തി ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ നക്ഷത്രങ്ങള് മേഘങ്ങള്ക്കുള്ളില് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. <p align="center"><br />----------------------------------- </p><p><br />'സഖാവേ..' ചെഗുവേരയുടെ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി അപ്പുണ്ണി പറഞ്ഞു. 'വിമോചകനെ തിരിച്ചറിയാന് ബന്ധിതര്ക്കും, പീഡിതര്ക്കും കഴിയാതിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം വിപ്ലവമോഹങ്ങള് അസ്ഥാനത്താണ്.' അപ്പോള് ചെയുടെ മുഖത്ത് നേരിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞതായി അവന് തോന്നി. മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന മുറിപ്പാടില് പതുക്കെ വിരലോടിച്ച്, അവനും ചിരിച്ചു. ജനലിലൂടെ, പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവനിരുന്നു. അവിടെ ഇരുള് പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157763529038669?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577572747504342006-03-05T08:52:00.000-08:002006-03-06T04:32:22.260-08:00പ്രവാസിയുടെ നിലാവ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>പ്രവാസിയുടെ നിലാവ്</u></span></strong> </div><p align="right">--മധു കണ്ണഞ്ചിറ <p><br />നിലാവകലെ..<br />നിളയകലെ..<br />തുമ്പപ്പൂ മണക്കുന്ന കാറ്റകലെ..!<br />ഇവിടെ<br />നിയോണ് വിളക്കിന്റെ<br />നിശാവസ്ത്രമണിഞ്ഞു നില്കുന്ന നഗരത്തില്-<br />ഒഴിഞ്ഞകോണിലെ ബാറില്<br />മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്<br />'നരക'സംഗീതവും കേട്ട്<br />നിറയുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ നുരയുന്ന ബിയര് നുണഞ്ഞ്-<br />തിമിരം പിടിച്ച മനസ്സുമായ്<br />ഇരിക്കുന്നു ഞാന് പ്രവാസി.<br />അകലെ..<br />ആശുപത്രി കിടക്കയില്-<br />കിടക്കുന്നൊരച്ഛന്റെ മനസ്സിലും,<br />അരുകില്-<br />നാരായണമന്ത്രമുരുവിട്ടിരിക്കുന്ന<br />പാവമമ്മയുടെ ചിന്തയിലും<br />മകനുദ്യോഗസ്ഥന്!<br />ഈന്തപ്പനകള് പഴങ്കഥ പറയുന്ന<br />സ്വര്ണ്ണപീയൂഷഭൂമിയില്<br />സായിപ്പിന്റെ കമ്പനിയിലാണു ജോലി!<br />മാസത്തില് കിട്ടുന്നതെത്രയെന്നോ?!!<br />അച്ഛനെ കാണാന് വരുന്നവരോടായി<br />ഉച്ചത്തില് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചൂ എന്റമ്മ!<br />കോണ്ക്രീറ്റ് വീണ് ചതഞ്ഞ<br />കാല്പ്പാദവും-<br />വെയിലേറ്റു പൊള്ളിയ ചീര്ത്ത മുഖവും<br />നെഞ്ചില് കൂട്ടിവെച്ച കിനാപ്പൂക്കളുമായി-<br />ലാബര് ക്യാമ്പിലെ കുടുസുമുറിയില്<br />മൂന്നാം തട്ടിലെ മുഷിഞ്ഞ കിടക്കയില്<br />കിടക്കുന്നു ഞാന് പ്രവാസി-<br />അഭ്യസ്തവിദ്യന്!!<br />ഉരുകിതീരുന്ന മെഴുകുതിരിയാണു ഞാന്<br />അരുകിലില്ല സമാശ്വസിപ്പിക്കുവാനാരും<br />ഒഴുകുന്ന വിയര്പ്പിന്റെ വിലകൂട്ടിവെച്ചു ഞാന്<br />ജീവിതം ചാലിച്ചു ചാര്ത്തുവാനൊരുങ്ങുന്നു!<br />പുതുവര്ഷകതിരുകള് പൂത്തു<br />നിലവറകള് നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു<br />പുതുമഞ്ഞ പട്ടുചുറ്റി<br />കന്നിനിലാവോടിയെത്തി<br />പ്രവാസിയുടെ മാത്രം നിലാവ് </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157757274750434?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577467811758602006-03-05T08:50:00.000-08:002006-03-07T06:23:34.263-08:00വരകളിലൂടെ..<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>വര - നഷാദ്.എ.കെ</u></span></strong></div><div align="center"><em><strong><span style="color:#ff0000;">Tel: +91 487 2558954</span></strong></em> </div><div align="center"></div><p><p><div align="left"><strong><span style="color:#000099;">ദേവകന്യക - കമ്പ്യൂട്ടര് ഗ്രാഫിക്സ്</span></strong></div><div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/devakanyaka1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/devakanyaka1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#000099;">ചൈല്ഡ് - ഒരു ജലഛായം</span></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/child1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/child1.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157746781175860?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141577321334222962006-03-05T08:43:00.001-08:002006-03-23T22:15:30.246-08:00"ഒരു കണ്സ്യുമര് പ്രണയം"<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>"ഒരു കണ്സ്യുമര് പ്രണയം"</u></span></strong> </div><p align="right">--ആരിഫ് ബ്രഹ്മകുളം <p><br />തിരക്കു പിടിച്ച ജീവിതത്തിന്റെ വിരസമായ ഒരു സായന്തനത്തില് ഞങ്ങള് നടക്കുകയായിരുന്നു. അംബരചുംബികള് നിബിഡമായ ആ തെരുവിലൂടെ.സമയം സന്ധ്യ മയങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നഗരം തന്റെ ആടയാഭരണങ്ങള് എടുത്തണിയാന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. റോഡിന് എതിര്വശത്തെ, എല്ലാം ഒരു കുടക്കീഴില് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന വ്യാപാരസമുച്ചയം എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ വല്ലാതെ ആകര്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന് എന്നും അങ്ങനെയാണ്. കണ്ണ് മഞ്ഞളിക്കുന്ന ആര്ഭാടങ്ങള് എന്നും അവനെ ആകര്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഞാനും അവനെ അനുഗമിച്ചു. ആ വ്യാപാരസമുച്ചയത്തിനകത്തേക്ക്. അവന് ഓടിനടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കൌതുകത്തോടെ. എന്റെ മനസ്സും ആ മായലോകത്തേക്കു ചുവടുവെച്ചു.വേള്ഡ് ക്ലാസ്സിക്കുകളുടെ സിഡികള് നിറഞ്ഞ ഗാലറി എന്നെ കുറേ സമയം അവിടെ പിടിച്ചു നിറുത്തി. </p><p>കുറേ നേരമായി അവനെ കാണുന്നില്ലല്ലോ.. അലസമായി ഞാന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവന് അവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്. മോടിയായി വസ്ത്രധാരണം ചെയ്ത ഒരു കോമള രൂപം അവനെ ആകര്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാന് ഞാന് നന്നേ പാടുപെട്ടു.അവനെയുമായി തിരിച്ചുനടക്കുമ്പോള് അവന് വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് മറ്റൊന്നാണ്. ആ കോമളരൂപവും ഇവനെതന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്. <p>ദിവസങ്ങള് കടന്നു പോയി. ഈയിടെയായി എന്റെ സായാഹ്നങ്ങളില് അവന് എനിക്കു കൂട്ടില്ല. എന്നും സായന്തനങ്ങളില് അവന് അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. എന്റെ ഉത്`കണ്ഠ ഫോണിന്റെ റിംഗ് ടോണായി അവനെ വിളിച്ചുണര്ത്താന് ശ്രമിച്ചു. ഫോണിന്റെ മറുതലക്കല് അവന്റെ ശബ്ദം എനിക്കു കേള്ക്കാം. വാതോരാതെ അവന് സംസാരിക്കുന്നു. എന്നോടു തന്നെയാണ്. പക്ഷേ എനിക്കു സംശയമില്ല, ഞാന് ആരെന്ന് അവന് മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പക്ഷേ അവന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. "ഇന്നും അവിടെപ്പോയി. ആ കോമളരൂപം എന്നത്തേയും പോലെ ഇന്നും സുന്ദരമായി കാണപ്പെട്ടു. ഇന്ന് സ്വര്ണവര്ണത്തിലുള്ള ആടയാഭരണങ്ങളോടെയായിരുന്നു.' പക്ഷേ എത്ര നിര്ബന്ധിച്ചിട്ടും ഒരു സ്ഥിരം സംഗമസ്ഥാനം നിലനിര്ത്താന് ആ കോമളരൂപത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ലത്രേ. ചിലപ്പോള് മൊബെയില് ഫോണ് ഗാലറിയില്, അല്ലെങ്കില് കാതു തുളക്കുന്ന സംഗീതത്തിനു ചുറ്റും, മറ്റു ചിലപ്പോള് ഓമനത്തമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞായി കുറേ കളിപ്പാവകള്ക്കു നടുവില്." <p>ദിനങ്ങള് പിന്നെയും കടന്നു പോയി. അവന്റെ ചിന്തകളെ സ്വതന്ത്രമായി വിട്ട് ഞാന് ഏന്റെ ദിനചര്യകളില് മുഴുകി..... ഓഫീസില് നിന്നും തിരക്കിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് മൊബെയില് ഫോണ് ശബ്ദിച്ചത്. അവന് തന്നെ. "വേഗം വരണം.. നമുക്ക് അത്യാവശ്യമായി അവിടെ പോകണം, അവള് പുതിയ ബഹുരാഷ്ട്രബാങ്കിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് കാര്ഡ് ഒരു പാട് സൌജന്യങ്ങളോടെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു." എവിടെ എന്നു ഞാന് ചോദിച്ചില്ല. കാറില് അവനുമായി , തിരക്കുപിടിച്ച തെരുവിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോള് അവന് തികച്ചും നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു. വ്യാപാരസമുച്ചയത്തിന്റെ പുറകിലെ പാര്ക്കിങ്ങ് ആണ് കിട്ടിയത്. ഞങ്ങള് ധൃതിയില് പുറകുവശത്തെ വാതിലിലൂടെ അകത്തു കടന്നു. പുറകില് നിന്നും മധുരമെങ്കിലും ചിലമ്പിച്ച ഒരു വിളി. അവനെയാണ്. ഞങ്ങള് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആരെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ?.<br />"ഞാന് തന്നെയാണ്, ഞാന് ഇവിടെയുണ്ട് കൂട്ടുകാരാ." വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം. ഞങ്ങള് ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധരായി. വരാന്തയില് തല മൊട്ടയടിച്ച, നഗ്നയായ ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതിമ. അത് അവനോട് ചോദിച്ചു.<br />"എന്താണു കൂട്ടുകാരാ ഒരു അപരിചിത ഭാവം".<br />ആദ്യം ഒന്നു പകച്ചുവെങ്കിലും അവന് ആ പ്രതിമയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു. കവിളില് സ്പര്ശിച്ചു. വൈദ്യുതാഘാതമേറ്റ പോലെ അവന് കൈകള് വലിച്ചെടുത്തു. അവന്റെ മുഖം വല്ലാതെ വിളറിയിരുന്നു. അവന് വേഗത്തില് തിരിഞ്ഞുനടന്നു. പുറകില് പാര്ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന കാറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി. ഞാനും അവന്റെ പുറകേ നീങ്ങി. എന്റെ മനസ്സു ചോദിക്കയായിരുന്നു.<br />"ഹേയ് കൂട്ടുകാരാ നീ ആരെയാണ് പ്രണയിച്ചത്.............???"<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157732133422296?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141576992009069812006-03-05T08:42:00.001-08:002006-03-05T08:43:12.010-08:00കടലാസ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>കടലാസ് </u></span></strong></div><p align="right">--പി കെ ഉണ്ണികൃഷ്ണന് <p><br />രാത്രിയില് പുസ്തകം മറിക്കുമ്പോള്<br />ഒരു വഴിയുമില്ലാതെ പോകുന്ന<br />പേജുകള്ക്കിടയില്<br />ഒരു കടലാസ് തുണ്ട് .<br />ആരു ചേര്ത്തു വെച്ചതാകാമത്<br />എന് പ്രാണനിലൊരു തിരയാര്ക്കും പോലെ.<br />അക്ഷരങ്ങള്, അക്ഷരങ്ങളോ<br />മൌനങ്ങള്,മൌനങ്ങളോ<br />മാത്രമായി തീരാതെ, മാറാതെ<br />ഒരദ്ധ്യായം!<br />വരികള്ക്കിടയിലൊരു ചോദ്യ<br />മെന്,ചോദ്യമെന്നോടോ<br />നിന്നിലെ എന്നോടോ<br />നീയ്യൊരു വാക്കായി തീരുന്ന യാത്രയില്<br />നീ, നീ മാത്രമായി തീര്ന്നതിന് നോവോ<br />ഏകനാണെത്രെ നീയ്യും ഞാനും<br />നീയ്യെന്നില് നിലാവാകുമ്പോഴും<br />ഞാന് നിന്നെയറിയുമ്പോഴും.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157699200906981?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1141576881778214392006-03-05T08:40:00.001-08:002006-03-11T01:46:19.200-08:00Breathe Me In...<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>Breathe me in...</u></span></strong></div><div align="right">--Sameera Moideen</div><br />Looking out through the window..<br />placing my chin on the grills..<br />Watching the full moon sway..<br />and feeling the touch of gentle breeze..<br /><br />It was my room i knew..<br />everything was as i had arranged..<br />my diary was lying by my side..<br />Suddenly i felt an urge to search, felt so incomplete..<br /><br />A tear rolled out and soon it fell<br />i thought i was relieved but it felt same still<br />A gift you gave peeped from my cup board<br />asking me if i was well..<br /><br />I miss you all the more each day,<br />All my attempts not to do this go in vain..<br />i could write pages in my diary..<br />but i need your shoulder to lean..<br /><br />i said some thing to the air,<br />"i want to stay in you forever, can no longer take this pain"<br />im just waiting for that lucky moment<br />to unite with ur heart, when u breathe my love in .........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-114157688177821439?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139155494134087292006-02-05T08:00:00.000-08:002006-02-12T05:45:36.073-08:00ആമുഖം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;">നന്ദിപൂര്വ്വം.......</span></strong> </div><p><p>പ്രശാന്തസുന്ദരമായ കടല്തീരം.. <p>ഒഴുകിവരുന്ന തിരമാലകളില് കൌതുകത്തോടെ കണ്ണും നട്ടിരിക്കയാണ് ആ കുഞ്ഞ്. അവന് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. മനസ്സില് ചേക്കേറിയ കൌതുകവും ആഹ്ലാദവും പേറി അവന് തീരത്തുനിന്നും ചിപ്പികള് ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിയെടുത്തു. ആരൊക്കെയൊ അവനെ കടന്നു പോയി അവന് ഒന്നും അറിയുന്നില്ല. തീരത്തെ മണലില് അവന്റെ കുഞ്ഞുകൈകള് ഒരു മണ്കുടില് തീര്ക്കാന് ശ്രമിക്കുകയാണ്. ചിപ്പികള് ഒന്നൊന്നായി അവന് ആ മണ്കുടിലില് അടുക്കി വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം അവന് കണ്ടു, അവനുചുറ്റും സ്നേഹഹൃദയങ്ങളുടെ ഒരു വലയം. മന്ദഹാസം വിരിയുന്ന മുഖങ്ങള്. അവന്റെ ഹൃദയം കൂടുതല് ഉന്മേഷഭരിതമായി. അവന് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ചിപ്പികള് പെറുക്കാനായി... കൂടെ സ്നേഹാശീര്വാദങ്ങളോടെ ഒരു പാട് കൈകളും.... അവര് ഒന്നിച്ചു പ്രയാണം തുടങ്ങി... ഒരു സ്വപ്നസൌധത്തിലേക്ക്..... <p>മണ്കൂരയില് നിന്നും ഒരു സ്വപ്നസൌധത്തിലേക്കുള്ള ഈ പ്രയാണത്തില് കടന്നു വന്ന ക്രിയാത്മക വിമര്ശനങ്ങളും നിര്ദ്ദേശങ്ങളും കൂടുതല് ആത്മവിശ്വാസം പകരുന്നവയായിരുന്നു. <p>ഈ യാത്രയിലുടനീളം ഒരോ കാല് വെപ്പും ദൃഡമായി തന്നെ വെക്കാന് ശക്തി പകരുന്ന സ്നേഹക്കൂട്ടായ്മ... <p>ഇങ്ങിനെ... <p>ഒരുപാട് സൌഭാഗ്യങ്ങളാല് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങള് ... <p>അനുഗ്രഹങ്ങളുടെയും , വിമര്ശനങ്ങളുടെയും പുഴ ഇനിയും ഞങ്ങള്ക്കായ് ഒഴുക്കുക... <p>ആ ഒഴുക്ക് ഞങ്ങളെ ലക്ഷ്യം കാണിക്കട്ടെ.... <p>സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915549413408729?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139155147610391352006-02-05T07:52:00.000-08:002006-02-25T03:41:07.363-08:00പ്രണയനിലാവ്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>പ്രണയനിലാവ് </u></span></strong></div><p align="right">ഗിരിജാ മേനോന്.<br /></p><p><p><br />ഡിസമ്പറിലെ ഒരു തണുത്ത രാത്രി. ജാലകത്തിനപ്പുറത്തു നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന നിലാവില്, അവന്റെ ഇരുണ്ട മിഴികള് നോക്കിയിരിക്കേ അവളെഴുതി-- <p>"നിനക്കറിയോ, ഇതു നിലാവുള്ള രാത്രി...!പാതിരാവായിട്ടും എനിക്കീ ജാലകങ്ങള് അടയ്ക്കാനാവുന്നില്ല.ഈ തണുപ്പും ,നിലാവും, നിന്റെ കണ്ണുകളും എന്നെ നിന്നിലേക്കെത്തിക്കുന്നു..." <p>കാശ്മീര് താഴ്വരകളുടെ ഏതോ ഗവണ്മന്റ് ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലെ മുറിയിലിരുന്ന് അവന് തിരിച്ചെഴുതി <p>"ഇവിടെ, മഞ്ഞ്പെയ്യുന്നതിന്റെ കൊടുംതണുപ്പ്,അതിന്റെ അസഹനീയത, അതിനിടയിലും ഈ നിമിഷങ്ങളില് ഞാന് നിന്റെ സൌരഭ്യം അറിയുന്നു...നിന്നെ, നിന്റെ ശബ്ദത്തെ.. നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ...ആ തിരിച്ചറിവ് എന്നെ വീണ്ടും ഞാനാക്കുന്നു..പണ്ടത്തെ എന്നെ ഇന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.ജീവിതവും അതിന്റെ വര്ണങ്ങളും എന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കിയിരിക്കുന്നു..." <p>കമ്പ്യുട്ടറിന്റെ മോണിറ്ററില് തെളിഞ്ഞ വാക്കുകള് അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു മഞ്ഞുമഴപോലെ പെയ്തിറങ്ങി... സ്ക്രീനിലെ അവന്റെ മുഖത്തേക്കുറ്റുനോക്കി അവള് വീണ്ടുമെഴുതി... <p>"ഇതു നമ്മുടെ പ്രണയനിലാവ്...ഒരിക്കല് നമ്മള് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത നിമിഷങ്ങള്...എത്ര ദൂരത്തായാലും മനസിന്റെ ഭിത്തിയ്ക്കുമപ്പുറം ഒരു സ്നേഹത്തുരുത്തില് നമ്മള് ഈ രാത്രിയില് പരസ്പരം ചേര്ന്നിരിക്കുന്നു...ഇപ്പോഴത്തെ നിന്നെ എനിക്കറിയില്ല,നിന്റെ രൂപമോ, നിന്റെ മനസിലെ മായക്കാഴ്ചകളോ ഒന്നും തന്നെ എനിക്കറിയില്ല...!!ഒരു പക്ഷെ നീയെന്നെ അത്രയ്ക്കഗാധമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ എന്നു പോലും...കാരണം അത്രയേറെ നെഞ്ചോടു ചേര്ത്തിരുന്നെങ്കില് നിനക്കെന്നെ വലിച്ചെറിയാന് കഴിയുമായിരുന്നോ..?" <p>മടിയിലിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പിലെ കണ്ണീരില് നനഞ്ഞ വാക്കുകള്, കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഘനീഭവിച്ചമനസുമായി അവന് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചു... <p>"എനിക്കിപ്പോള് തന്നെ നിന്നെ കാണണം വെബ്ക്യാമറ ഓണ് ചെയ്യ്..." അവന് കെഞ്ചി. <p>സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പുതിയ തലങ്ങള് അവളെ ഭ്രമിപ്പിച്ചില്ല ...ഉള്ക്കണ്ണിന്റെ കരുത്ത് അതിനെക്കാളേറെ തീക്ഷ്ണമായത്... <p>എങ്കിലും.. <p>"ഉള്ളിലെ പ്രണയം തുളുമ്പിനില്ക്കുന്ന നിമിഷങ്ങള് , മൂന്നു വര്ഷങ്ങള്ക്കപ്പുറം-ഇതാ ഈ രാത്രിയില് നിന്നെ എനിക്കു തിരിച്ച് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു...ഈ രാത്രിയും നിലാവും അവസാനിക്കാതിരിക്കട്ടെ..!!ഒരു പക്ഷെ നാളത്തെ പ്രഭാതം വീണ്ടും നിന്നെ നീയല്ലാതാക്കിയേക്കാം അതുപോലൊരു പകലിലായിരുന്നു എനിക്ക് നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടത്... <p>എങ്കിലും, ഇപ്പോള് എന്റെയീ മുഖം കാണരുത്. ഇത്രയും നേരം കരഞ്ഞുതളര്ന്നഈ കണ്ണുകളും നീ കാണരുത്. ഇതാണെന്റെ പ്രണയം ..!!!അത്രയ്ക്കുപോലും എനിക്കു നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാനാവില്ല ..." <p>നിസ്സഹായതയുടെ മറവുപറ്റി അവളെഴുതി... <p>"പ്രണയം വേദനിപ്പിക്കലല്ല...ഈ നിലാവുപോലെ പവിത്രമാണത്...!!" <p>ജാലകത്തിനരികിലേക്ക് മുഖം തിരിക്കവേ മഞ്ഞിലലിഞ്ഞ നനുത്തകാറ്റിന്റെ തഴുകല് -നെറ്റിയിലൂടെ ഊര്ന്ന് കണ്ണുകളെ തലോടുന്നു... <p>അവന്റെ സാന്ത്വനം പോലെ....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915514761039135?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139154668078551932006-02-05T07:49:00.000-08:002006-02-12T21:37:55.056-08:00ഒരു ദേശാടനപക്ഷിയുടെ..<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>"ഒരു ദേശാടനപക്ഷിയുടെ തേങ്ങല്"</u></span></strong></div><strong><div align="left"><br /></div></strong><p align="left"><p align="right">--ആരിഫ് ബ്രഹ്മകുളം <p><p><br />സ്ഥലം മാറ്റ ഉത്തരവുമായി സമുദ്രതീരത്തെ ക്ഷേത്രനഗരിയിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്രയില് അമ്മയുടെ വാക്കുകള് ചെവിയില് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു... " ഇനിയെങ്കിലും ഈ കഥയും കവിതയും എല്ലാം ഒന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച് ഒരു കല്യാണം കഴിക്കണം. എനിക്കു വയ്യാണ്ടായിരിക്കണു" ഒരു സര്ക്കാര് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെങ്കിലും സാഹിത്യവും മനസ്സിലേറ്റിയുള്ള എന്റെ ഊരുചുറ്റല് അമ്മയെ വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.എന്തായാലും എത്രയും പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവരണം അമ്മയുടെ ഇഷ്ടദേവന്റെ സാന്നിധ്യമുള്ള ഈ നഗരത്തിലേക്കുള്ള പറിച്ചു നടല് ഇത്തവണ അമ്മയ്ക്കും സ്വീകാര്യമായിരിക്കും.കിഴക്കേനടയില് ബസ്സിറങ്ങി മുന്പേ പറഞ്ഞുവെച്ചിരുന്ന താമസസ്ഥലത്തേക്കു നടക്കുമ്പോള് ആ വലിയ ബോര്ഡ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. "പബ്ലിക് ലൈബ്രറി".. ചുറ്റും ചെറിയൊരു ഉദ്യാനം... അങ്ങിങ്ങായി സിമന്റ് ബെഞ്ചുകള്.. ശബരിമല സീസണ് ആയതുകൊണ്ടാകാം തീര്ത്ഥാടകരുടെ തിരക്ക് കൂടുതലാണ്. ഞാന് നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടാന് ശ്രമിച്ചു.ഒരു പഴയ ഇല്ലം വക ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു ചെല്ലുമ്പോള്,എനിക്കായി എന്റെ കൂട്ടുകാരന് കണ്ടെത്തിയ കുശിനിക്കാരന് താക്കോലുമായി, എന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു.വരാന്തയില് ചാരിവെച്ചിരുന്ന ബോര്ഡിലേക്കുള്ള എന്റെ സംശയകരമായ നോട്ടം മനസ്സിലാക്കി "ചാമി" പറഞ്ഞു."ഇവിടെ ഇതിനു മുന്പ് ഒരു നൃത്തവിദ്യാലയമായിരുന്നു അണ്ണാ". " ചാമി, എന്റെ കുശിനിക്കാരന്, വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് തമിഴ് നാട്ടില് നിന്നും ഈ ക്ഷേത്ര നഗരിയില് എത്തിപ്പെട്ടതാണ്.വാതില് തുറന്നു അകത്തു കടക്കുമ്പോള് അകത്തളങ്ങളില് എവിടെയോ ഒരു ചിലങ്കയുടെ നാദം അകന്നകന്ന് പോകുന്നതു പോലെ തോന്നി. ഇന്നു തന്നെ ഓഫീസില് ജോയിന് ചെയ്യണമെന്നതിനാല് ചാമിക്ക് വേണ്ട നിര്ദ്ദേശങ്ങള് എല്ലാം നല്കി പെട്ടെന്നു ഇറങ്ങി. ഇന്നെന്തായാലും ഉച്ചഭക്ഷണം ഹോട്ടലില് നിന്നാകാം.<br /><p>ആദ്യദിവസം ആയതിനാല് ഓഫീസില് അധികം ജോലിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചില പരിചയപ്പെടലുകള്. അത്യാവശ്യം ചില ഫയലുകള് ഒന്നു മറിച്ചുനോക്കി. ബോറടിച്ചപ്പോള് എല്ലാം അടച്ചുവെച്ചു.വൈപരീതമായി തോന്നാം. പക്ഷേ സര്ക്കാറിന്റെ ഈ ചുവപ്പുനാട ഫയലുകള് എന്നും ബോറടിപ്പിച്ചിട്ടേയുള്ളു. എല്ലാം പ്രഹസനങ്ങള് കുത്തി നിറച്ച വെറും കടലാസുകഷണങ്ങള് മാത്രമോ.. <p>ഓഫീസില് നിന്നും അല്പം നേരത്തെയിറങ്ങി. കോഫിഹൌസില്നിന്നും ഒരു ചായയും കുടിച്ച് നേരെ കിഴക്കേ നടയിലേക്കു നടന്നു. അയ്യപ്പഭക്തരുടെ ശരണം വിളിയും വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാരുടെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളും ഉയര്ന്നു കേള്ക്കാമായിരുന്നു. അവിടവിടെ തീര്ത്ഥാടകര് കച്ചവടക്കാരെ വട്ടംകൂടി നിന്ന് വിലപേശുകയാണ്. തമിഴ് നാട്ടില്നിന്നും ആന്ധ്രയില് നിന്നും ഉള്ളവരാണ് തീര്ത്ഥാടകരില് ഭൂരിഭാഗവും.കറുത്ത നീളമുള്ള കുടകളൂം വലിയ ടോര്ച്ചുകളൂം അവര് ഇങ്ങനെ വാങ്ങിച്ചുകൂട്ടുന്നത് എന്തിനാണ്!! തീര്ത്ഥാടനമെന്നതിലുപരി ഒരു ഉല്ലാസയാത്രയുടെ ആഹ്ലാദമാണ് ആ മുഖങ്ങളില്. നടയിലേക്കു അടുക്കുന്തോറും ഭക്തിയുടെ നിശ്ശബ്ദ ശാന്തത കൈവന്നിരിക്കുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ശുദ്ധസംഗീതത്തിന്റെ അലയൊലികള്. ക്ഷേത്രം വക ഓഡിട്ടോറിയത്തില് സംഗീതസദസ്സ് നടക്കുകയാണ്.മനസ്സില് താളം പിടിച്ച് ക്ഷേത്രക്കുളത്തിന്റെ ഓരം ചാരി ഞാന് പടിഞ്ഞാറെ നടയിലേക്കു നടന്നു.അവിടെയും തിരക്ക് ഒട്ടും കുറവല്ല.വീഥിക്ക് ഇരുവശവും കൌതുകവസ്തുക്കള് വില്ക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ ഷോപ്പുകള്.പൂക്കടകള്,റസ്റ്ററെന്റുകള്,ഫേബ്രിക്സ് ഷോപ്പുകള്... കാസ്സറ്റ് കടയില് നിന്നും കൃഷ്ണഭക്തിഗാനം ഉയര്ന്നുകേള്ക്കുന്നു.ഇരുമ്പുപോസ്റ്റുകൊണ്ടു വേര്തിരിച്ച മെയിന് റോഡിലേക്കു കടക്കുന്ന വഴിയിലെ ആ ബുക്സ്റ്റാളിലേക്ക് ഞാന് കയറി.എല്ലാ തരം പുസ്തകങ്ങളും ചിട്ടയായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു.എല്ലാം ഒന്നു ഓടിച്ചുനോക്കി ഒരു സായാഹ്നപത്രവും വാങ്ങി അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി. നേരേ കടല്തീരത്തേക്ക് നടന്നു.<br /><p>തീരത്തെ പുല്കാന് പാഞ്ഞടുക്കുന്ന തിരകളും കഥപറയുന്ന മണല്തരികളും തീരത്തെ ഇളം കാറ്റും എന്നും എന്നെ ആകര്ഷിച്ചിരുന്നു.കടല്തീരത്തും സാമാന്യം നല്ല തിരക്കാണ്.ഉല്ലാസയാത്രക്ക് വന്നവരും തീര്ത്ഥാടകരും ചെറുകച്ചവടക്കാരും എല്ലാം...പൂഴിയില് അമരുന്ന പാദങ്ങളെ വലിച്ചെടുത്ത് ഞാന് മെല്ലെ നടന്നു.ബഹളങ്ങളില് നിന്നും അകന്ന് സ്വസ്ഥമായി എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കണം. തീരത്തോട് ചേര്ന്നു വായുവില് ഉയര്ന്നു നില്ക്കുന്ന പലവര്ണങ്ങളിലുള്ള ഒരു പാടു ബലൂണുകള് എന്റെ ദൃഷ്ടിയില് പെട്ടു.അവ മെല്ലെ മെല്ലെ അടുത്തേക്കു വരികയാണ്.കൈകൊണ്ടു ചലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മുച്ചക്രവാഹനത്തില് കോര്ത്തുവെച്ച പല വര്ണങ്ങളിലുള്ള കുറേ ബലൂണുകള്. അതൊരു ബലൂണ് വില്പനക്കാരനാണ്.വികലാംഗനായ ബലൂണ് വില്പനക്കാരന്.വണ്ടി എന്റെ അടുക്കല് എത്തിയിരുന്നു."സാറെ ബലൂണ് വേണോ? " ചിരപരിചിതനെപ്പോലെ അയാള് ഒന്നു ചിരിച്ചു. ഞാന് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഷേവ് ചെയ്യാത്ത മുഖം,പക്ഷേ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകള്.എന്റെ താല്പര്യം മനസ്സിലാക്കി അയാള് സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി."സാര് ഞാന് കാദര്.." പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടു ഞാനും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. നഷ്ടപ്പെട്ട വലതുകാലിന്റെ നഗ്നമായ അഗ്രം തുണികൊണ്ടു മറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അയാള്. അപ്പോഴാണ് വണ്ടിയില് ചാരിനില്കുന്ന രണ്ടു കുട്ടികളെ ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചത്.ഒരു കൈകൊണ്ടു കീറനിക്കര് മുറുകെപ്പിടിച്ച് രണ്ടുപേരും എന്നെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. "എന്റെ മക്കളാണ്" കാദര് പറഞ്ഞു.കാദര് പിന്നേയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.... ഏതോ മുജ്ജന്മ ബന്ധം പോലെ ഞങ്ങള് പെട്ടെന്ന് അടുത്തു. ഞാന് രണ്ടു വര്ണബലൂണുകള് വാങ്ങി കാദറിന്റെ മക്കളുടെ കയ്യില് വെച്ചുകൊടുത്തു.ഇതിനു മുന്പ് ആരും അവര്ക്ക് ബലൂണുകള് സമ്മാനിച്ചിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. അവരുടെ മുഖം തിളങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ബാപ്പ വില്ക്കുന്ന ബലൂണുകള് ഒരിക്കലും ആ കുരുന്നുകള്ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ലേ?കാദറിനോട് യാത്ര പറയുമ്പോള്, അല്പനേരം ഇരുന്ന് പത്രത്തോട് സല്ലപിക്കാനുള്ള ഒരു തണല് തേടുകയായിരുന്നു എന്റെ കണ്ണുകള്. അസ്തമയത്തിനു ശേഷമാകാം മടക്കയാത്ര. <p><br />ദിവസങ്ങള് കടന്നു പോയി. എന്റെ സായന്തനങ്ങളില് പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയും കടല്തീരവും പിന്നെ കാദറും നിറഞ്ഞു നിന്നു. ലൈബ്രറിയില് നിന്നും ഒരു പുസ്തകവുമെടുത്ത് നേരെ കടല്തീരത്തേക്ക്, അല്പം വായനയും, പിന്നെ അസ്തമയവും ദര്ശിച്ച് പടിഞ്ഞാറെ നടയില് കയറി തൊഴുത് ഒരു മടക്കയാത്ര.ഇതിനിടയില് കാദറുമായി എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആത്മബന്ധം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിന്നു. ചാമിയില് നിന്നാണ് കാദറിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല് അറിഞ്ഞത്. പുരോഗമനചിന്താഗതികളുമായി ലോകത്തെ മുഴുവന് വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് കടല്തീരത്തെ കുടിലില് വളര്ന്ന ഒരു യൌവനം.പിന്നെ അശാന്തിയുടെ വിത്തുകളുമായി ആ തീരത്ത് ആഞ്ഞടിച്ച വര്ഗ്ഗീയ കലാപത്തില് കാദറിനു നഷ്ടമായത് ഒരു കാലും സ്വന്തം ഭാര്യയും. ഭക്തിയും ശാന്തിയും വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ തീരത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൌദ്രഭാവത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം. ആ തീരത്തെ എന്റെ എല്ലാ സായഹ്നങ്ങളിലും ഞാന് ആദ്യം തേടുന്നത് വികലംഗര്ക്കുള്ള സര്ക്കാര് സൌജന്യമായ ആ മുച്ചക്രവണ്ടിയും, പിറകെ ഒരു സാക്ഷരത കണക്കിലും ഉള്പ്പെടാത്ത, വിദ്യാലയം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ആ കുട്ടികളേയുമാണ്.കുട്ടികളെ സ്കൂളിലയക്കുന്ന കാര്യം ഒരിക്കല് ഞാന് കാദറുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. അര്ത്ഥമില്ല്ലാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി. അതോ ആ പുഞ്ചിരിക്കു മറ്റു പല അര്ത്ഥതലങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നോ?... ഈ ക്ഷേത്ര നഗരിയുടെ ചരിത്രവും ഐതിഹ്യവും പിന്നെ പുരോഗതിയുടെ പാതയില് സംഭവിച്ച ഓരോ സൂക്ഷമവ്യതിയാനങ്ങളും കാദറിന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ എനിക്കു ഹൃദ്യസ്ത്ഥമായിരുന്നു.. ഓരോ ദിവസവും കാദറിനു പറയാന് ഓരോ കഥകളുണ്ടാകും. ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു തീര്ക്കുന്ന നൊമ്പരങ്ങളുടെ കഥ. മൂകസാക്ഷിയായി തീരവും തിരകളും അത് ശരിവെക്കും. സീസണായാലും അല്ലെങ്കിലും കാദറിനു തിരക്കാണ്. കാദറിന്റെ പല വര്ണങ്ങളിലുള്ള ബലൂണുകള്ക്ക് ആവശ്യക്കാര് ധാരാളമാണ്. യുവാക്കളും മധ്യവയസ്ക്കരും കുട്ടികളും വിദ്യാര്ത്ഥികളും എല്ലാം എല്ലാം... വീട്ടില്, എന്റെ മുറി നിറയെ ഇപ്പോള് പല വര്ണങ്ങളിലുള്ള ബലൂണുകളാണ്. എല്ലാ ദിവസവും കാദറില് നിന്നും ഒരു ബലൂണ് വാങ്ങാന് ഞാന് മറക്കാറില്ല.<br /><p>അന്നും പതിവുപോലെ തീരത്തെ എന്റെ പതിവു സങ്കേതത്തില് ഒരു പുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കയായിരുന്നു ഞാന്. പെട്ടെന്ന് അല്പം അകലെനിന്ന് ഒരു കോലാഹലം. കാദറിന്റെ വണ്ടിക്കു ചുറ്റും കുറേ പേര് കൂടി നില്ക്കുന്നു. കറുത്തിരുണ്ട് മുടി നീട്ടിവളര്ത്തിയ ഒരാള് ഉച്ചത്തില് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. അയാള് കാദറിനു നേരെ തീക്ഷ്ണമായി കയര്ക്കുകയാണ്. ആരൊക്കെയോ പിടിച്ചുമാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.കുട്ടികള് വാവിട്ടു കരയുന്നു. കെട്ടുപൊട്ടിയ ബലൂണുകള് സ്വതന്ത്രമായി അന്തരീക്ഷത്തില് പാറിക്കളിക്കുന്നു. ഞാന് എഴുന്നേറ്റ് വേഗത്തില് അങ്ങോട്ടു നടന്നു.അകലെ നിന്നു തന്നെ എന്നെ കണ്ടതും കാദര് വേഗത്തില് വണ്ടിയുമെടുത്ത് പോകാന് തുടങ്ങി. എന്റെ വിളികള്ക്ക് കാതോര്ക്കാതെ കാദറിന്റെ വണ്ടി വേഗത്തില് മുക്കുവക്കുടിലുകള്ക്കുള്ളില് മറഞ്ഞു. എനിക്കു വല്ലാത്ത ജാള്യം തോന്നി. ആളുകള് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു. എന്റെ മനസ്സൂ സംഘര്ഷഭരിതമായി. ഞാന് തിരിച്ചു നടന്നു.<p><br />നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നേരെ പോയത് ലൈബ്രറിയിലേക്കാണ്.മനസ്സ് വളരെ അസ്വസ്ഥമാണ്.മനസ്സില് നിന്നും ഒരായിരം ചോദ്യങ്ങള് ഉയരുന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ ജനലിനരികെയുള്ള എന്റെ സ്ഥിരം സീറ്റിലേക്ക് നീങ്ങി.കുറച്ചുസമയം ഇവിടെയിരിക്കാം.. ജനലിന്റെ കൊളുത്തുവിടുവിച്ച് കൈകൊണ്ടു മെല്ലെ തള്ളിതുറക്കാന് ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ജനലിനപ്പുറത്തുനിന്നും രണ്ടു രൂപങ്ങള് ഇരുട്ടിന്റെ മറവില് തെന്നിമാറി. "ബൃഹന്നള"യുടെ രൂപഭാവമുള്ള ഒരാള്. ബൃഹന്നളയ്ക്ക് അജ്ഞാതവാസത്തിന്റെ കര്മ്മധര്മങ്ങളുടെ പിന്ബലമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ രൂപം ഒരു പ്രകൃതിവിരുദ്ധഭാവമാണ് എന്നില് ഉളവാക്കിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ അധികം സമയം ഇരിക്കാന് തോന്നിയില്ല.ഇറങ്ങി നടന്നു. ലൈബ്രറിയ്ക്കു പുറകിലെ റയില്`വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള റോഡിലൂടെ നടന്നു. ഈ റോഡ് ചെന്നവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് പുതുതായി ക്ഷേത്ര നഗരിക്കു ലഭിച്ച റയില്`വേസ്റ്റേഷന്. ചുരുങ്ങിയ കാലത്തിനുള്ളില് ഒരു പാട് ശവങ്ങളെ സംഭാവന ചെയ്യാന് കഴിഞ്ഞു ഈ റയില്പാതക്ക്. തലസ്ഥാനനഗരിയില് നിന്നുള്ള ട്രെയിന് എത്തിയിരിക്കുന്നു.യാത്രക്കാരെ നിറച്ച റിക്ഷകളും കാല്നടക്കാരും കൂട്ടം കൂട്ടമായി വരുന്നു. ഉദ്യോഗസ്ഥരും വിദ്യാര്ത്ഥികളും തീര്ത്ഥാടകരും ദീര്ഘയാത്ര കഴിഞ്ഞു വരുന്നവരും എല്ലാം ഒഴുകി നീങ്ങുന്നു. കേരളത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത വസ്ത്രമണിഞ്ഞ, ദമ്പതികള് എന്നു തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടു പേരില് എന്റെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞു. ഭക്തിയുടെ സാന്ത്വനം തേടി വരുന്നവരോ.. അതോ.. ക്ഷേത്രപരിധിക്കകത്തെ വിശ്രമസങ്കേതങ്ങളില് റെയ്ഡിന്റെ ശല്യമില്ലെന്ന സൌകര്യത്തോടെ രാപാര്ക്കാന് വരുന്ന അഭിനവഭക്തശിരോമണികളൊ?... ഈ വഴികള്, ഗോവര്ദ്ധന് ഇറങ്ങി നടന്ന അംധേര്നഗരിയിലെ വീഥികളേയും ഹരിദ്വാറിലെ ഇടുങ്ങിയ ഗലികളേയും ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്കു നീങ്ങുന്ന ഊടുവഴി എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടില് നിന്നും ചില പതിഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങള്. ഒരു സ്ത്രീശബ്ദമാണ്. മാറ്റത്തിന്റെ പാതയില് നഗരത്തിന് കിട്ടിയ പുതിയ വില്പനച്ചരക്കുകള്. അഴുക്കുചാലില് നിന്നും ദുര്ഗന്ധം വമിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മൂക്കു പൊത്തിപിടിച്ച് ഞാന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അസ്വസ്ഥമായ മനസ്സ് ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ താളം തെറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു. <p><br />പിറ്റേന്ന് കാദറിനെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ് കടല്തീരത്തേക്ക് നടന്നത്. എന്നെ കാത്തുനില്കുന്നതു പോലെ തെങ്ങിന് തോപ്പിനരികില് കാദറിന്റെ വണ്ടി. വര്ണനിറത്തിലുള്ള ബലൂണുകള് ഇല്ല. ഞാന് അടുത്തു ചെന്നു കാദര് മുഖത്തേക്കു നോക്കുന്നില്ല. "എന്തു പറ്റി" ഞാന് ചോദിച്ചു. മറുപടി ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു.പിന്നീട് നിറകണ്ണുകളോടെ കാദര് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള് അക്ഷരാര്ത്ഥത്തില് എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു. കുറച്ചുനാളുകള്ക്ക് മുന്പാണ് ഈ നഗരത്തിലെ മയക്കുമരുന്നു മാഫിയയുടെ കരങ്ങളിലെ ഒരു ചട്ടുകമായി കാദര് മാറിയത്. ആഗ്രഹിച്ചതല്ല എങ്കില് പോലും.... അവരുടെ നീരാളിവലയത്തില് കാദര് അകപ്പെട്ടുപോകുകയായിരുന്നു. കാദറിന്റെ വിവിധവര്ണങ്ങളിലുള്ള ബലൂണുകള്ക്ക് മയക്കുമരുന്നിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.. കച്ചവടം തുടരാനുള്ള കാദറിന്റെ വിമുഖതയുടെ പരിണിതഫലമായിരുന്നു ഇന്നലത്തെ സംഭവം. സ്തബ്ധനായ ഞാന് സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുക്കുമ്പോഴേക്കും കാദര് എന്റെ മുന്പില് നിന്നും അപ്രത്യക്ഷനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മനസ്സില് വല്ലാത്ത ഒരു ഭാരം പോലെ.. കണ്ണില് ഇരുട്ടു കയറുന്നു.... വയ്യ..... ശരീരമാകെ തളരുന്നു.. ഞാന് വേഗം തിരിച്ചു നടന്നു എത്രയും പെട്ടെന്നു എന്റെ കൂടാരത്തില് തിരിച്ചെത്തണം.. <p><br />മുറിയിലെത്തി കട്ടിലിലേക്ക് വീഴുമ്പോള് എന്റെ മനസ്സും ശരീരവും പൂര്ണമായും തളര്ന്നിരുന്നു. അറിയാതെ അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു..... ഉറക്കമുണര്ന്നപ്പോള് ശരീരമാസകലം വേദന. ഉള്ള് കുളിരുന്നതുപോലെ. നല്ല പനിയുണ്ട്. ചാമി കമ്പിളികൊണ്ട് നല്ലവണ്ണം പുതപ്പിച്ചിരുന്നു. അരികിലെ മേശക്കുമുകളില് ചുക്കു കാപ്പി. രണ്ടു ദിവസം ആ നില തുടര്ന്നു. ഓഫീസിലേക്ക് ഒരു ലീവ് ലെറ്റര് എഴുതി ചാമിയുടെ കയ്യില് കൊടുത്തയച്ചു. എന്റെ ഓര്മ്മകളില് നിറയെ കാദറിനെകുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു... നീരാളിവലയത്തിലകപ്പെട്ട കാദറിന്റെ ദൈന്യമുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓര്മ്മയില് തെളിഞ്ഞുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു..<br /><p>രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള് ചെറിയൊരു സുഖം തോന്നി. ഇനിയും ലീവ് നീട്ടികൊണ്ടുപോകാന് കഴിയില്ല. ഇന്നെന്തായാലും ഓഫീസില് പോകണം. വൈകുന്നേരം കാദറിന്റെ വീട് കണ്ടുപിടിക്കുക തന്നെ വേണം. ഓരോന്നു ചിന്തിച്ച് മുന് വശത്തേക്ക് വന്നു. ഉമ്മറത്തു നിന്ന് പത്രം എടുത്ത് കസേരയില് ചാരിയിരുന്നു. മുന്പേജില് എന്നത്തേയും പോലെ പുതിയ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വാര്ത്തകള്. അകത്തെ പേജുകള് ആകെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. അവസാന പേജില് ഒരു ഫോട്ടോയും വാര്ത്തയും. ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാന് തളര്ന്നിരുന്നു പോയി... "കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന ഒരു ശവശരീരം.അടുത്ത് അലമുറയിട്ടു കരയുന്ന കാദറിന്റെ മക്കള്" ശവശരീരത്തിലെ മുറിവുകളില് രക്തം കട്ടപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം.മയക്കു മരുന്നു മാഫിയയുടെ ഒരു വലിയ കണ്ണിയായി കാദറിനെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വാര്ത്ത വായിച്ചുതീര്ക്കാന് കണ്ണില് നിറഞ്ഞ അശ്രുകണങ്ങള് എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല. കാല്പാദത്തില്നിന്നും ഒരു മരവിപ്പ് അരിച്ചുകയറുന്നതു പോലെ.. ക്രമേണ അതു ശരീരത്തിലാകെ പടര്ന്നു കയറി. എന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയാണോ.. അതാ അകലെ അനന്തതയില് നിന്ന് കാദര് എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.. കാദറിന്റെ കണ്ണുകള് അപ്പോഴും തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. ഞാന് പുഞ്ചിരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ, ചുണ്ടുകള് അനങ്ങുന്നില്ല.... പ്രജ്ഞയറ്റതുപോലെ.... തെരുവുകള്ക്ക് രണ്ടു അനാഥബാല്യങ്ങളെ സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട്, ക്ഷേത്രനഗരിയുടെ ചരിത്രത്തില് എഴുതിച്ചേര്ക്കാന് മറ്റൊരു രക്തസാക്ഷി കൂടി..... ഇല്ല പ്രിയ സുഹൃത്തേ താങ്കള്ക്ക് എന്നെ വിട്ടു പോകാനാവില്ല. എന്റെ മനസ്സ് തേങ്ങുകയായിരുന്നു. ഈ ദേശാടനപ്പക്ഷിയുടെ മനസ്സില് നീ എന്നും ജീവിച്ചിരിക്കും പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നൊമ്പരമായി..... ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില് എവിടെയോ ഒരു വല്ലാത്ത നീറ്റല്...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915466807855193?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139154469950388912006-02-05T07:46:00.000-08:002006-02-06T03:40:33.130-08:00കുരുന്നു വരകള്<div align="center">അഖില സുരേന്ദ്രന്<br />2 എ<br /><u>ഇന്ത്യന് സ്കൂള്, അജ്മാന്</u> <p></p></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/akhila.2.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/akhila.2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/akhila1.1.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/akhila1.1.jpg" border="0" /></a> <p><p><br />അഖില് സുരേന്ദ്രന്<br />കെ.ജി - 2 ഡി<br /><u>ഇന്ത്യന് സ്കൂള്, അജ്മാന്</u> <p></p></div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/akhil.4.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/akhil.4.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/akhil-1.0.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/akhil-1.0.jpg" border="0" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915446995038891?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139154338793600662006-02-05T07:43:00.000-08:002006-02-05T08:48:36.586-08:00ഭൂമിയുടെ അവകാശി<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>ഭൂമിയുടെ അവകാശി</u></span></strong> </div><p align="right">--സുഹാസ് കേചേരി</p><br />ഇന്നലെ വൈകീട്ടും പതിവുപോലെ കറന്റ് പോയി... 'അപ്രഖ്യാപിത പവര്-കട്ട്' എന്ന പേരില് സ്ഥിരം ഉള്ള ഒരു പ്രഹസനം.,<br /><p><br />മണ്ണെണ്ണ ചിമ്മിണീം കൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് കടന്നപ്പൊ., പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ മച്ചിന്റെ എതോ ഒരു കോണില് നിന്നും ഭൂമിയുടെ അവകാശി ചോദിച്ചു "ചെയ് ഇന്നും ഈ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കു തന്നെയാണൊ., ഇതിന്റെ പുകയടിച്ചു മടുത്തു., ഇന്നലെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു കെട്ടിയ വലയതാ അപ്പുറത്ത് കരിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു., ഇനിയിപ്പൊ ഇതും നശിച്ചാല് പുതിയൊരെണ്ണം ഉണ്ടാക്കണമെങ്കില് ഞാനിനി എത്ര ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തകക്കാരുടെ കയ്യും കാലും പിടിക്കണം.."<br /></p><p><br />"ഈ പുക കൊള്ളാതെ കിടക്കണം എന്ന് എനിക്കും ആഗ്രഹം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ., മോന് ദുഫായില് പോയിട്ട് അദ്യായ്ട്ട് ഞാന് ആവശ്യപ്പെട്ടത് കറന്റ് പോയാ കത്തണ ആ കുന്ത്രാണ്ടം കൊടുത്തയക്കാനാ., ഇതാ ഇന്നലെ അവന്റെ കത്തുണ്ടാരുന്നു 'ഇമ്മാസത്തെ ശംബളം കിട്ട്യേപ്പോ ഒരു മൊഫെയില് വാങ്ങിത്രെ, പാട്ടും പടോം ഒക്കെ ഒള്ളത്, ഇനീപ്പോ അടുത്ത ശംബളം കിട്ട്യാ നോക്കട്ടെന്നാ പറഞ്ഞേക്കണെ'... അവരു ചെരുപ്പക്കാരല്ലെ അതൊക്കെ ഇല്ലാണ്ട് പട്ട്വോ.?"<br /><p><br />"എന്നാലും അത്യാവശ്യങ്ങള് കഴിഞ്ഞിട്ട് പോരെ ആര്ഭാടങ്ങള്"- വീണ്ടും അവകാശി..<br /><p><br />"നീ ഒന്ന് പോ അസത്തേ, ഇപ്പോ ഈ മൊഫെയിലൊക്കെ ഒരു അത്യാവശ്യാനത്രെ, അതില്ലാണ്ടിരുന്നാ ശരിയാവില്ലാന്നാ പറേണെ... അല്ലെങ്കിലും, നമ്മള് ഈ രണ്ടു ജന്മങ്ങള്ക്ക് മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഇരിക്കാന് എന്തിനാ വെളിച്ചം.."<br /><p><br />"എന്റെ റബ്ബേ, ഞാന് ഉമ്മാനെ വെഷമിപ്പിക്കാന് പറഞ്ഞതല്ല.. ഈ കരീം പൊകേം ഒന്നും ഇല്ലാണ്ടെ കൊറച്ച് ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കണം എന്നാശ ഒള്ളോണ്ട് ചോദിച്ചതാ.."<br /><p><br />"ഈ ഒരു ചിമ്മിനി വിളക്കോണ്ടാ ഇവിടിങ്ങനെ കരീം പൊകേം എന്നാ അന്റെ വിചാരം.?, ഇനീപ്പൊ അനക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആശ ഒണ്ടേല് കണ്ണടച്ചിരുന്ന് നമ്മടെ പഴയ നാടിനെ പറ്റി അങ്ങട് ഓര്ത്തോ., വെഷം തുപ്പുന്ന പൊകക്കൊഴലുകള്ക്കും, കാതു പൊളിക്കുന്ന ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങള്ക്കും പകരം, പൊയേം തോടും മരോം ചെടീം കിള്യേളും ഒക്കെ ഒണ്ടാരുന്ന ആ പഴയ നാളുകളിലെ നാടിനെ പറ്റി...."<br /><p><br />"എന്തായാലും ഉമ്മ വെഷമിക്കണ്ടാ... ഈ കരീം പൊകേം ഇല്ലാണ്ട് ഉമ്മാക്ക് ഒരീസങ്കിഒരീസം ഒറങ്ങാന് പറ്റോന്ന് ഞാനൊന്നു നോക്കട്ടെ.."<br /><p><br />ഇന്നു രാവിലെ പടിഞ്ഞാറെ കോലായില് കപ്പ തൊലികളഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോഴാണു ഇടവഴിയിലൂടെ ആരുടെയോ ശവമഞ്ചവും തോളിലേറ്റി വരുന്ന ആ വിലാപയാത്ര കണ്ടത്.., ഓടി അടുത്തു ചെന്നു നോക്യേപ്പോ വിലാപയാത്രയുടെ മുന്നില് നീളത്തില് പിടിച്ച ബാനറിലെ വാക്കുകള് തെളിഞ്ഞു വന്നു., കണ്ണില് തളം കെട്ടിയ ജലകണങ്ങള്ക്കിടയിലൂടെ ആ വാചകം ഒരു വിധത്തില് വായിച്ചു തീര്ത്തു<br /><p><br />"ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയുടെ പുകക്കുഴലിനു മുകളില് വലകെട്ടി ആ വിഷവാതകത്തെ തടുക്കാന് ശ്രമിച്ച് ധീര മൃത്യു വരിച്ച ധീരയോധാവിന് ആദരാഞ്ജലികള്"<br /><p><br />"പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്ന നഗര വികസനത്തിന് ഒരു രക്തസാക്ഷി കൂടി - അതും ഈ ഭൂമിയുടെ അവകാശി"<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915433879360066?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139154198063880162006-02-05T07:32:00.000-08:002006-02-14T19:07:05.716-08:00എല്ലാം ശരിയാകും...<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>'എല്ലാം ശരിയാകും...'</u></span></strong> </div><p align="right">--സുനില് അക്കിക്കാവ്<br />ദുബായ്<br /></p><p>എല്ലാം ശരിയാക്കാം ... അതു പറഞ്ഞാശ്വസിപ്പിക്കുമ്പോഴും എങ്ങനെ എന്ന ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം എന്നില് ബാക്കിയായുണ്ടായിരുന്നു... അങ്ങേത്തലക്കല് ചോദ്യമുന്നയിച്ച ആളുടെ ആശ്വാസം സംസാരം അവസാനിക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തിരിച്ചറിയാന് കഴിഞ്ഞു. അടുത്തുള്ള ആരോടോ 'എല്ലാം ശരിയാക്കാമെന്നാണ്' പറഞ്ഞത് എന്ന എന്റെ ആശ്വാസവചനത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരം പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് കേള്ക്കാമായിരുന്നു. <p>'എല്ലാം ശരിയാക്കാം ...' ചിലപ്പോള് എന്നെപ്പോലെയുള്ളവര്ക്ക് എറ്റവും അനുഗ്രഹമായ വരികള് , അതിന്റെ സൃഷ്ടാവിനു നന്ദി... ആരെയൊക്കെയോ ഈ വാക്കുകള്കൊണ്ടാശ്വസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു ഇതു വരെ.. എന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ തുറന്നുപറയുമ്പോഴും എല്ലാവരും എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാറുള്ളതും ഇതു പോലൊരു വാക്ക് കൊണ്ടു തന്നെ !! പക്ഷെ ചെറിയൊരു മാറ്റം മാത്രം 'എല്ലാം ശരിയാകും'. ഇത് എന്റെ തിരിച്ചറിവിന്റെ കാലം മുതല് കേള്ക്കുന്ന അമ്മയുടെ ആശ്വാസവചനങ്ങളില് ഈ വാക്കുകള്ക്ക് വലിയൊരിടം ഉണ്ട്. അച്ഛന്റെ മരണാനന്തരകര്മങ്ങളുടെ പിറ്റേ ദിവസം മുതല് ബന്ധുജനങ്ങള് ഇടതടവില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ അവസാനം ചെന്നു നില്ക്കുന്നത് ഈ പദത്തിലായിരിക്കും .. 'എല്ലാം ശരിയാകും..'എന്റെ അനുഭവത്തിലില്ലാത്ത, ഏറെ അര്ത്ഥങ്ങളുള്ള ഈ വാക്കിന്റെ നിരന്തര ഉപയോഗമായിരിക്കാം പിന്നെയും മുന്നോട്ട് പോകാന് പ്രേരണയാകുന്നത് എന്ന് പിന്നെയങ്ങോട്ടുള്ള ദിനങ്ങള് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു... അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ കറുത്ത അദ്ധ്യായത്തിലും പലപ്പോഴും ചികയുമ്പോള് പൊങ്ങിവരുന്നത് സ്പഷ്ടമായ ഈ വാക്കുകളുടെ സ്ഫുടതയാര്ന്ന സ്വരമാണ്... 'എല്ലാം ശരിയാകും...' <p>ദിനങ്ങള് ദൈര്ഘ്യമേറിയതാണോ, വേഗം കൊഴിഞ്ഞുപൊകുന്നവയാണോ എന്നൊക്കെ അത് അനുഭവിച്ചറിയുന്നവരുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോകാറുണ്ട്.. എല്ലാം ശരിയാകുന്ന എന്റെ ദിനങ്ങളെ മാത്രമാണ് ഞാന് കാത്തിരിക്കുന്നത് . അതിനൊരു ശരിയായ തീയതി മാത്രമില്ല.. അതും കാത്ത് നില്ക്കുന്നവരെ നിരനിരയായി കാണണോ ...? ഒരു പാടു ചിത്രങ്ങളുണ്ട് എന്നില്, നിങ്ങള്ക്കു കാണിച്ചുതരാന്. അവരെല്ലാം നിങ്ങള്ക്ക് സുപരിചിതരുമാണ്.. അതവരുടെ കുറ്റമല്ല, അവരുടെ തെറ്റല്ല എന്നെനിക്കറിയാം.. എന്റെ വാക്കുകളുടെ വിശ്വാസ്യത പുലര്ത്താത്ത എന്റെ കുറ്റമായിരിക്കാം, ഞാന് വിശ്വാസമര്പ്പിച്ച മറ്റു ചിലരുടെ കുറ്റമായിരിക്കാം .... അങ്ങിനെ ചികഞ്ഞുപരിശോധിച്ചാല് അതിനു ഒരു പാട് ദൈര്ഘ്യം കണ്ടേക്കാം... അവരുടെയും കുറ്റമല്ല.. എല്ലാവരും എല്ലാം ശരിയാക്കാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ.. ഞാനും ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും പറയുന്നു 'എല്ലാം ശരിയാക്കാം'.. <p>ഇപ്പൊള് എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു. എല്ലാം എന്റെ തോന്നലാണോ ?? മണല്ക്കാടിന്റെ ഈ നാട്ടിലേക്ക് വിമാനം കയറുമ്പോള് അനുഗ്രഹിച്ചയച്ചവരുടെ നാവുകളില് ഈ വാക്കുകള് ഉണ്ടായിരുന്നു. വിസ കിട്ടിയപ്പോള് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഞാന് തിടമ്പേറ്റിനില്ക്കുന്ന ഗജവീരന്മാരാക്കി മാറ്റി. തിളക്കമാര്ന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം തന്നെ എന്റെ മനസ്സില് പണിതുയര്ത്തി. അമ്മയെ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ വാഴിക്കുമെന്ന ദൃഡപ്രതിജ്ഞയും എടുത്തു. വിസയെടുത്ത് അതിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് ഞാന് എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞു 'എല്ലാം നമുക്ക് ശരിയാക്കാം...' <p>നല്ല കിനാവുകള് സമ്മാനിച്ച നിറമാര്ന്ന ദിനങ്ങളേ.... അനുഗ്രഹിച്ചു കിട്ടിയ ആ ദിനങ്ങളാണെനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടത്, ആ സ്വപ്നദിനങ്ങളില് ഒരവസരവും നിങ്ങള്ക്ക് കിട്ടിയില്ലേ... അല്ലെങ്കില് നിങ്ങള്ക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല അതു പറയാന്..'എല്ലാം ശരിയാക്കാം..' <p>ചുമര്ചിത്രങ്ങള് തരുന്ന ആസ്വാദനഭംഗി ചിലപ്പോള് യഥാര്ത്ഥ കാഴ്ച നമുക്ക് നല്കിയെന്നു വരില്ല. അവ ചിത്രങ്ങളാകുമ്പോള് മാത്രമാണ് മനോഹരമാകുന്നത് എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കാന് ഞാനേറെ വൈകി.എല്ലാം ശരിയാക്കാം എന്ന എന്റെ വാക്കുകളുടെ ചടുലത മങ്ങിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ഓര്മ്മപ്പെടുത്തുന്നു. വേറൊരു വാക്കിനായി ഞാന് തിരഞ്ഞു... ഒന്നും ഓര്മ്മയിലെത്തുന്നില്ല. അതോ ഇതിനു സമം വെയ്ക്കാന് വാക്കുകള് ഇല്ലാത്തതാണോ... എന്തോ എനിക്കറിയില്ല.. എന്റെ വാക്കുകളുടെ വിശ്വാസ്യതയില് ജീവിതത്തെ പിന്നെയും മുറുകെ പിടിക്കുന്ന മനസ്സുകളെ വേദനിപ്പിക്കാന് വയ്യായെന്ന സത്യം വീണ്ടും ഞാനറിയുന്നു... <p>മാറ്റമില്ലാത്ത ദിനങ്ങള്.... ജീവിതത്തില് ഒരു വ്യതിയാനങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കാത്ത ദിനങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്ക് തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷെ, എന്നില് പ്രതീക്ഷയര്പ്പിച്ച പേറ്റുനോവിന്റെ നൊമ്പരം പേറിയ അമ്മയോട് മാത്രം അത് പറയാന് ഞാനശക്തനായി....<br />'എല്ലാം ശരിയാക്കാം...'</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915419806388016?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139152625176644442006-02-05T07:16:00.000-08:002006-02-06T03:45:30.766-08:00പ്രണയം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><u>"പ്രണയം"</u></span></strong> </div><p align="right"><br /><br />സുമേഷ് പയ്യന്നൂര് <p></p><p><br />കണ്ടിരുന്നില്ലേ എന് പ്രിയതോഴി <p>നിന്നെ തേടുന്ന മിഴികള് <p>അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ പ്രിയ സഖി <p>ഈ മനസ്സിന്റെ വിങ്ങലുകള് <p>കേട്ടിരുന്നില്ലേ നീയെന് <p>വിഷാദകാവ്യങ്ങള് <p>വിങ്ങുമെന് ഹൃദയത്തില് നിന്നും <p>പ്രിയേ നീ മെല്ലെ നടന്നകന്നപ്പോള് <p>എന്റെ ഏകാന്തതയെ ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. <p>പിടയുന്ന മനമോടെ <p>മറ്റാരുടെയോ സ്വപ്നങ്ങള് നെഞ്ചിലേറ്റി <p>അയാളുടേതു മാത്രമായ് നീ മാറുമ്പോള് <p>അതെന്റെ ജന്മശാപമെന്ന് ഞാനറിയുന്നു <p>എന്റെ സ്വപ്നമേ നിനക്ക് തരാനായ് എന്നിലൊന്നും <p>അവശേഷിക്കുന്നില്ല. <p>കൊതിക്കുകയാണെന് മനം- <p>ഇനിയൊരു ജന്മത്തിലെങ്കിലും <p>എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് ചിറകു വെയ്ക്കാന്. <p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915262517664444?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1139152211770939372006-02-05T07:08:00.000-08:002006-02-25T01:43:00.736-08:00Dad.. Miss U..<div align="center"><strong><span style="color:#cc0000;"><u>Dad.. Miss you..!!</u></span></strong></div><p><p align="right">--Susha George <p><p></p>Dad,<br /><p><br />I missed you when my mom and brother tried to get me married off at the age of 18 because there was no one to look after me. I believe your presence was with me when I fought aganist all the odds and decided to continue my studies no matter what....<br /><p><br />I missed you when I took my first job, when the rest of the world tried to discourage me by telling ‘there is nothing much you can do by working’. Your words and advices which I gathered in a short period gave me the boldness...to face all the resistance .....<br /><p><br />I missed you on my wedding day, when I spelt my wedding vows to my partner...... tears were rolling when I realised that there is no one in this world to replace my father and when i recognised that my marriage happened as if it was no body’s business.......<br /><p><br />And now I miss you each and every day when people accuses me, points out my inefficiencies ..... I realise better that there is no one to defend me and you are not there anymore in this world to comfort me .......<br /><p><br />I miss you every moment and every day .......and I wonder why I didnt tell you in person atleast once ‘ that I love you more than any other person in this world’?<br /><p><br />Love..<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113915221177093937?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136729747828923792006-01-08T06:11:00.000-08:002006-01-31T02:33:28.183-08:00ആമുഖം<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>ഹൃദയപൂര്വ്വം..</u></span></strong></div><div align="justify">തുഷാരം....... </div><div align="justify"><br />സഹൃദയരായ ഒരു പറ്റം മനസ്സുകളുടെ കൂട്ടായ്മ.... അതിലൂടെയാണ് "തുഷാരം" എന്ന ഈ ചെറിയ ഉദ്യമം സംഭവ്യമാകുന്നത്.ഒരു സഹൃദയന് മാത്രമേ നല്ല ഒരു ആസ്വാദകനാകാന് കഴിയൂ... നല്ല ആസ്വാദനത്തിലൂടെ അവന് നേടുന്ന ആനന്ദം അവന്റെ മനസ്സിലെ സര്ഗ്ഗവാസനകളെ ഉണര്ത്തുന്നു. അങ്ങനെ അങ്കുരിച്ച ചില സര്ഗ്ഗവസന്തങ്ങള്, ജനുവരിയിലെ ഈ തണുത്ത പുലരിയില് തുഷാരബിന്ദുക്കളായി ഇവിടെ പൊഴിയുന്നു... </div><div align="justify"><br />നിര്ജ്ജീവത തളം കെട്ടിനിന്നിരുന്ന ഒരു കൂട്ടം മലയാളി മനസ്സുകള് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കയായിരുന്നു... തരിശുഭൂമിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് കാണാമറയത്തുനിന്നും ഒരു സാന്ത്വനവുമായി ചില മഴമേഘങ്ങള് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.<br />പിന്നെ, ആ തരിശ്ശിലും അങ്ങിങ്ങ് ഉയര്ന്നുനിന്ന ഹരിതവൃക്ഷങ്ങള് ഒന്ന് ഇളകിയാടി...സുശാന്തഗംഭീരമായ ആ അന്തരീക്ഷത്തില് ഒരു ഇളംകാറ്റിന്റെ അകമ്പടിയോടെ മഴമേഘങ്ങള് പെയ്തിറങ്ങി.... അവിടം സൌഹൃദത്തിന്റെ പുത്തന് പുല്മേടുകള്ക്ക് തുടക്കമായി... അകലങ്ങളില് നിന്നും പുഞ്ചിരിയും ഐശ്വര്യവും തേജസ്സും വിനയവും പ്രതീക്ഷയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പാട് കിളികള് പറന്നു വന്നു.... ഒപ്പം കൊക്കുരുമ്മുന്ന ക്രൌഞ്ചമിഥുനങ്ങളും... വസന്തം ഡാഫൊഡില്സ് പൂക്കള് വിരിയിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ കിളിര്ത്ത പുല്നാമ്പുകള് ഇതാ നിങ്ങള്ക്കു മുന്പില് തുഷാരമായി....... </div><div align="justify"></div><div align="right">--പത്രാധിപര്</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113672974782892379?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136729390643079002006-01-08T06:00:00.000-08:002006-01-21T00:13:01.490-08:00മായക്കാഴ്ചകള്<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc0000;"><u>മായക്കാഴ്ചകള്</u> </span></span></strong></div><br /><div align="right">--പാച്ചു.(ഫൈസല് ബാബു പാലക്കാട്) </div><p align="center">ഉണര്ന്നത് മരുഭൂമിയിലായിരുന്നു.<br />ചുറ്റിലാരുമില്ലാതെ, തപിക്കുന്ന ഊഷരഭൂവില്<br />തനിയെ ഞാന് മാത്രം...!<br />മനസ്സിലപ്പോഴും ഒടുങ്ങാത്ത സ്വപ്നാവസ്ഥ..<br />സ്വപ്നശിഷ്ടങ്ങളില് ,<br />കാലൊടിഞ്ഞ ഒരു പച്ചക്കുതിര..<br />ഇഴയുന്ന പാമ്പുകള്,,,<br />വിണ്ടുകീറിയ തലയോട്ടി...<br />അറവുശാലയിലെ തളം കെട്ടിയ രക്തം;<br />കൂട്ടിവായനക്കൊരുങ്ങുമ്പോള് മനസ് ഭ്രാന്തമാകുന്നു. </p><p align="center">മുകളില് കനല് ചൊരിയുന്ന സൂര്യന്;<br />ഉള്ളില് വെന്തുരുകുന്ന ഹൃദയം.<br />അടര്ന്ന് വീഴുന്ന വിയര്പ്പില്നിന്നെനിക്ക് ചുറ്റും<br />കള്ളിചെടികളുയര്ക്കുന്നു. </p><p align="center">മണല്കുന്നുകള്ക്കിടയില്<br />സൂര്യന് വിതക്കുന്ന എകാന്തത;<br />ജഡമൌനമാര്ന്ന നിശബ്ദത,<br />ആത്മാവിന്റെ നിലവിളി ചങ്കില് നിന്നുയര്ത്തിയത്<br />ചിറകൊടിഞ്ഞൊരു പ്രാവിന്റെ കുറുകല്...! </p><p align="center">ചക്രവാളത്തിന്റെ വിദൂരതയില്<br />സന്ധ്യ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു.<br />ജീവിതം എനിക്കപ്പോള് വ്യര്ത്ഥപ്രതീക്ഷ;<br />തീരാത്തവേദന..! </p><p align="center">നിദ്രയില് വന്യസ്വപ്നങ്ങളുടെ വിഹ്വലതകള്ക്കൊടുക്കം<br />ഞാന് കണ്ടത്, മഞ്ഞു പെയ്യുന്നൊരു താഴ്വര...!<br />അവിടെ, കനിവിന്റെ തിരയിളകുന്ന കണ്ണുകളോടെ ,<br />ഒരു കാവല് മാലാഖ, എകാന്തതയില്<br />എനിക്ക് കൂട്ടിനെത്തുന്നു.<br />തിരയൊടുങ്ങാത്ത എന്റെ ആത്മാവിനെ<br />പിടിച്ചുയര്ത്തുന്നു;<br />പൊള്ളുന്ന നിറുകയില് ഒരു ചുംബനത്താല്<br />കനിവ് പടര്ത്തുന്നു;<br />ചതുപ്പിലാണ്ട് പോയ കിനാക്കളെ തിരികെയേകുന്നു,<br />മൃത്യുതീരങ്ങളിലെ സ്വപ്നാടനങ്ങള്ക്കൊടുക്കം<br />ആത്മാവെന്നില് തിരിചെത്തൂന്നു. </p><p align="center">ഇരയുടെ ദൈന്യം വെടിഞ്ഞ്<br />പ്രത്യാശയൂറുന്ന പ്രഭാതത്തിലേക്ക്<br />ചിറക് വെച്ച ഹൃദയവുമായ് ഞാന് ഉണര്ന്നെണീക്കുന്നു...!!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113672939064307900?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136728685133559142006-01-08T05:52:00.000-08:002006-03-27T20:45:11.256-08:00മഴ പെയ്യുമ്പോള്..<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>മഴ പെയ്യുമ്പോള്..</u></span></strong> </div><br /><div align="right">--അനീസ് കൊടിയത്തൂര് </div><p align="center">വീണ്ടും <p align="center">ആയതില് മനസ്സു നനച്ചു <p align="center">ഒരു കര്ക്കിടകം കൂടി പെയ്തു തോര്ന്നിരിക്കുന്നു.. <p align="center">കുതിര്ന്ന മണ്ണില് നിന്റെ കാല്പാടുകള് <p align="center">എന്നില് നിന്നു അകലേക്കു പോകുന്നതു <p align="center">പുതു വര്ഷത്തിന്റെ വേദനിക്കുന്ന ഓര്മയാവട്ടെ... <p align="center">ഇലത്തുമ്പുകളില് നിന്നും പൊഴിയുന്ന തുള്ളികള് <p align="center">പുഴ വീണമീട്ടുന്ന മഴ വിരലുകള് <p align="center">അടുക്കളയോടിന്റെ ചോരുന്ന ജാലിക <p align="center">പുതുനാമ്പുണര്ത്തുന്ന ജലധാര.. <p align="center">ഉള്ളില് ചെറുകുളിരായി പടരുന്ന സ്വപ്നം.. <p align="center">എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറം, <p align="center">നിറമില്ലാതെ വന്നു നിറം ചോര്ത്തിക്കളയുന്ന <p align="center">മുറിവുകളില് വീണു നീരിക്കുന്ന മഴ <p align="center">നിന്റെ കണ്ണുനീര്! <p align="center">എന്തു ഞാന് പകരം തരേണ്ടു? <p align="center">ഇത്രനാള് നമ്മള് പ്രണയിച്ചതിനു പകരമായി <p align="center">ഈ മഴ <p align="center">ഓരോ മഴ പെയ്യുമ്പോഴും <p align="center">നമ്മളോരോ ജന്മം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണു...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113672868513355914?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136727565089508352006-01-08T05:30:00.000-08:002006-01-08T05:39:25.090-08:00വര - റജീന ദുബൈ<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>And miles to go before I sleep</u></span></strong></div><div align="right">വര - റജീന ദുബൈ</div><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/1600/and%20miles%20to%20go.0.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5578/2046/320/and%20miles%20to%20go.0.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113672756508950835?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136726958349957712006-01-08T05:25:00.000-08:002006-01-08T05:29:18.350-08:00എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ വിട<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><strong><u>എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ വിട</u></strong></span><br /></div><div align="right">--ശാന്തേട്ടന് </div><p align="justify"><br />ആകാശത്തില് മിന്നിച്ചിരുന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്! അങ്ങകലെ അമ്പിളിമാമന് ആകാശത്തിലൂടെ സാവധാനം യാത്ര ചെയ്യുകയാണു. ആര്ത്തിരമ്പി വരുന്ന തിരമാലകളുടെ ഓളങ്ങള് കാലില് വന്നു ഇക്കിളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സിന്റെ കോണില് വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ഞാന് പോലും അറിയാത്ത ദുഖത്തിനു സാന്ത്വനമേകാന് ഈ തീരത്തിനു കഴിയുമോ? തണുത്തുറഞ്ഞ കാറ്റ് ശരീരത്തിനു തെല്ലും തണുപ്പു തോന്നിച്ചില്ല. അങ്ങകലെ നോക്കെത്താത്ത ദൂരത്ത് ബോട്ടുകളുടെയും കപ്പലിന്റെയുമൊക്കെയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ചെറിയ ലൈറ്റുകള് വളരെ മങ്ങിക്കാണാം. ഏറെക്കുറെ വിജനമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കടല്തീരം. </p><p align="justify"><br />അറിയാതെ അറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകള് അടഞ്ഞു. ഞാന് ഏതോ ഒരു ലോകത്തേയ്ക്ക് യാത്രയാകുകയാണോ?? അറിയില്ല.. ഒന്നും അറിയില്ല.. </p><p align="justify">ആര്ക്കും ഉപകരിക്കാത്ത ഒരു ജീവിതം..!! മനുഷ്യന് മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കത്ത ലോകം. ഈ ജീവിതത്തിനു എന്തര്ത്ഥം?? <p align="justify">അങ്ങകലെ ആരോ ഒരാള് പുകവലിച്ചു കൊണ്ട് വരുന്നു. അയാള് എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഒരു സിഗരറ്റ് അയാളുടെ കൈവശത്തില് നിന്നും വാങ്ങി തീ കൊളുത്തി. തലയില് ഒരു വല്ലാത്ത പെരുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ദൂരെ രണ്ടു കമിതാക്കള് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. കുപ്പിവളകളുടെ കിലുക്കങ്ങള് എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. <p align="justify">എന്തിനെന്നറിയില്ല.. എന്തിനും എന്നെ കുത്തി നോവിക്കുന്നവര്ക്ക് സന്തോഷത്തിന്റെയും സംതൃപ്തിയുടേയും നിമിഷങ്ങളായിരിക്കാം. എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ പണം മതി. എന്നെ ആര്ക്കും വേണ്ട. ഈ ജീവിത നൌകയ്ക്ക് വിരാമമിടാന് ഇതാ സമയമായിരിക്കുന്നു. സ്വാര്ത്ഥതയും തെമ്മാടിത്തരവും അഭിനയവും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തോട് വിട. ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ.. <p align="justify">എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് മുണ്ടിലും ഷര്ട്ടിലും പുരണ്ട മണല് മാറ്റി. ദൂരെ സഞ്ചാരികള് വിരലിലെണ്ണാവുന്നവര് മാത്രം. കാപട്യം നിറഞ്ഞ സമൂഹമേ.. ഞാനിതാ യാത്ര ചൊല്ലുന്നു. മനസ്സു കൊണ്ടു പോലും തെറ്റു ചെയ്യാത്ത എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും എന്തെങ്കിലും തെറ്റുകുറ്റങ്ങള് കണ്ടുവെങ്കില് പൊറുക്കേണമേ.. <p align="justify">മെല്ലെ.. ആകാശത്തിലേയ്ക്ക് നോക്കി.. എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങള്. അവയെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. അരയോളം വെള്ളത്തിലായി. ദൂരെ നിന്നും ഭീകരന് തിരമാലകള് വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള് കണ്ണിറുക്കി പിടിച്ചു. <p align="justify">ആ തിരമാലകള് കരയിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/20429086-113672695834995771?l=thushaaram.blogspot.com' alt='' /></div>തുഷാരംhttp://www.blogger.com/profile/14954915407150438525noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-20429086.post-1136391417345021512006-01-04T08:09:00.000-08:002006-01-17T06:28:31.326-08:00വഹ്നിസന്തപ്തലോഹസ്താംബു...<div align="right">ആരിഫ് ബ്രഹ്മകുളം</div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u></u></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><u>"വഹ്നിസന്തപ്തലോഹസ്താംബുബിന്ദുനാ..</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">സന്നിഭം മര്ത്യജന്മം ക്ഷണഭംഗുരം"</u></span></strong></div><p align="justify"><br />സമയം പത്തു മണിയാകുന്നു.... ഓപ്പറേഷന് തിയേറ്ററിലെ ബെഡില് കിടന്നുകൊണ്ടു എതിരെയുള്ള ചുമരിലെ ക്ലോക്കിലേക്കു ഞാന് എത്തിനോക്കി.... ഡോക്ടര് ശ്യാം എന്താണ് വരാത്തത്.... സിസ്റ്റേഴ്സ് യാന്ത്രികമായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചലിക്കുന്നു.... എനിക്കു ചുറ്റും പരിചിതമല്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ ഉപകരണങ്ങള്.... അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്, പുഞ്ചിരിയോടെ ഡോക്ടര് ശ്യാം കടന്നു വന്നു... നെറ്റിയില് കൈവെച്ചു പതിവു കുശലങ്ങള്...... തലക്കു മുകളില് കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന പ്രകാശം പരന്നു.. പിന്നെ മെല്ലെ മെല്ലെ... കണ്ണടയുകയാണ്..... ക്ലോക്കില് പത്തുമണിയടിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കണ്ണില് ഇരുള് പരന്നു തുടങ്ങി..<br /></p><p align="justify"><br />ഞാന് ഇരുട്ടിലൂടെ നടക്കുകയാണ്...അനന്തമായ അന്ധകാരത്തില് അകലെ ഒരു തിരിനാളം പോലെ കാണാം... ആ വെളിച്ചം.... മണിക്കൂറുകളായി ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു ഞാന് സഞ്ചരിക്കുകയാണ്.. നഗ്നമായ എന്റെ പാദങ്ങള് നന്നെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.... കൂര്ത്ത കല്ലുകള് തട്ടി അതില് ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടു തണുത്ത കാറ്റു വീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു........ പാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ നീളന് കുപ്പായം ഞാന് ദേഹത്തിലേക്കു കൂടുതല് വലിച്ചടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു..... ഇടക്കിടെ നിശ്ശബ്ദതക്കു ഭംഗം വരുത്തികൊണ്ടു എന്തൊക്കെയോ അപശബ്ദങ്ങള്... അവ്യക്തമായ ആ ശബ്ദങ്ങളെ അവഗണിക്കാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു ഞാന് ആ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു... അതു അകന്നു പോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കയാണോ...?? മനസ്സിലെ ഊര്ജ്ജം പാദങ്ങളിലേക്കു ആവാഹിക്കാന് ഞാന് നന്നേ പാടുപെട്ടു.... ഇരുട്ടു കൂടുതല് കൂടുതല് കട്ടി പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..... ഞാന് അത്ഭുദപ്പെടുകയായിരുന്നു അനാദികാലം മുതല് അനേകം പേര് സഞ്ചരിച്ച ഈ വഴികള് കൂടുതല് കൂടുതല് ദുസ്സഹമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്...</p><p align="justify">പെട്ടെന്നു ഇരുട്ടില് നിന്നും ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി..... ദേഹമാസകലം പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന വ്രണങ്ങളുമായി ഒരു രൂപം എന്റെ മുന്പില് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു ഒരു നിമിഷം ഞാന് സ്തബ്ധനായി.... കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തില് പാണ്ഡവപ്പടക്കു നാശം വിതച്ച പോരാളി.... പ്രയോഗിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രം തിരിച്ചെടുക്കാനാവാതെ ശാപഭാരത്താല് ലോകത്തിന്റെ തന്നെ തിന്മയുടെ പ്രതീകമായി, ചിരഞ്ജീവിയായി അലയുന്ന അശ്വത്ത്ഥാമാവു തന്നെയല്ലേ അത്.. ആ പൊട്ടിച്ചിരി അകലേക്കു അകലേക്കു മാഞ്ഞുപോയി...</p><p align="justify">കാല്പാദങ്ങളിലെ വേദന മുകളിലോട്ടു കയറിതുടങ്ങിയിരുന്നു..... ശിരസ്സില് ആരോ കുത്തി വലിക്കുന്നതു പോലെ അസഹ്യമായ വേദനയില് ഞാന് ഒന്നു പിടഞ്ഞു... കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചിറകടി ശബ്ദം.. "ആര്കിയൊപ്റ്ററിക്സിനെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭീമാകാരനായ പക്ഷി എന്റെ തലക്കു മുകളിലൂടെ പറന്നു..... മൂര്ച്ചയുള്ള ആയുധങ്ങള് കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ഒരു സീല്കാരശബ്ദം അതു പുറപ്പെടുവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ഇരുട്ടില് അവ്യക്തമായി ഞാന് കണ്ടു... ഭീമാകാരമായ ആ ശരീരത്തില് നിന്നും ഒരു ചിറകു ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു... രാവണഗഡ്ഗമേറ്റ ജടായുവിനെപ്പോലെ... </p><p align="justify">വയ്യ.. ഇനിയും മുന്നോട്ടു പോകാന് ..ശരീരത്തിനൊപ്പം മനസ്സും തളര്ന്നിരിക്കുന്നു.. ഇനിയങ്ങോട്ടു കയറ്റമാണ്..കറുത്ത മൂടുപടമണിഞ്ഞ കുറെ പേര് ഓടിമറയുന്നു..അവര് എത്ര നിഷ്പ്രയാസമണ് ആ മല കയറുന്നത്...... താടിയും മുടിയും വളര്ത്തിയ ഒരാള് തിടുക്കത്തില് ഒരു കല്ലും ഉരുട്ടികൊണ്ടു എന്നെ കടന്നു പോയി..... "ആരാത്?" എന്റെ കണ്ഠനാളത്തില് നിന്നും അവ്യക്തമായ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തു വന്നു.. അയാള് ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഉച്ചത്തില് പറഞ്ഞു.. നിങ്ങള്ക്കെന്നെ ഭ്രാന്തനെന്നു വിളിക്കാം.. നാറാണത്തു ഭ്രാന്തന്... എന്റെ മറുപടിക്കു കാത്തു നില്ക്കാതെ കല്ലും ഉരുട്ടി അയാള് തിടുക്കത്തില് ഓടി മറഞ്ഞു..</p><p align="justify">ഞാന് തീര്ത്തും അവശനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... തൊണ്ട വരളുന്നു.. അടുത്തു കണ്ട കലുങ്കിലേക്കു ഞാന് ചാരിയിരുന്നു... അല്പം അകലെ പുകച്ചുരുളുകള് ഉയരുന്നതു കാണം.. അതൊരു ശ്മശാനമാണോ... ഒരു സ്ത്രീയുടെ രോദനം..പക്ഷെ ആ രോദനത്തിലും അവള്ക്കു ഏതോ ഒരു ദൃഡനിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നു..... അതെ അവള് തന്നെ സാവിത്രി.... തന്റെ പതിയുടെ ജീവന് യമദേവനില് നിന്നും തിരിച്ചു പിടിച്ച സാവിത്രി.. അവള് എന്തിനാണു കരയുന്നത്...? ഞാന് ആശങ്കയോടെ അങ്ങോട്ട് നോക്കി അല്പസമയം ഇരുന്നു..........</p><p align="justify">തോളില് തണുത്ത ഒരു കരസ്പര്ശം.. ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി... എവിടെയോ കണ്ട ഒരു മുഖം.. ആ മുഖം മനസ്സില് വെറുപ്പാണ് ഉളവാക്കിയത്.. അതെ... ചിത്രകാരന് ഭാവനയില് വരച്ച യൂദാസിന്റെ മുഖം... എന്റെ മനസ്സു വായിച്ചെന്ന പോലെ അയാള് പറഞ്ഞു... 'അതെ ഞാന് തന്നെ ചിത്രകാരന് പകര്ത്തിയ യൂദാസിന്റെ രൂപം...' എന്നാല് അതേ ചിത്രകാരന് ഉണ്ണിയേശുവിനെ ചിത്രീകരിച്ചത് കുഞ്ഞായിരുന്ന അയാളെതന്നെയായിരുന്നു എന്ന അറിവ് എന്റെ മനസ്സില് ആത്മസംഘര്ഷങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റമുണ്ടാക്കി..... അയാളുടെ കൈപിടിച്ചു യാത്ര തുടരുമ്പോള് മനസ്സില് ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങള് ബാക്കിയായിരുന്നു.. എങ്കിലും അകലെ കണ്ട ആ വെളിച്ചം അടുത്തടുത്ത് വന്നതു ഞാന് അറിഞ്ഞില്ല...... </p><p align="justify">തലയുയര്ത്തി നില്കുന്ന ഒരു പടുകൂറ്റന് കൊട്ടാരത്തിന്റെ മുന്പില് യാത്ര അവസാനിച്ചു.... മനസ്സില് ഊറിക്കൂടിയ ഭയം അകറ്റാന് എന്റെ സഹയാത്രികന്റെ കൈകള് മുറുകെ പിടിക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചു.. പക്ഷെ